suchość błon śluzowych nosa

Suchość błon śluzowych nosa to częsty problem laryngologiczny, charakteryzujący się nieprzyjemnym uczuciem przesuszenia w jamie nosowej, któremu mogą towarzyszyć swędzenie, pieczenie, tworzenie się strupów oraz krwawienia z nosa. Stan ten powstaje wskutek zaburzenia prawidłowej funkcji nabłonka wyściełającego jamę nosową oraz gruczołów śluzowych odpowiedzialnych za produkcję śluzu.

Etiologia suchości błon śluzowych nosa jest wieloczynnikowa i obejmuje zarówno czynniki środowiskowe (niska wilgotność powietrza, klimatyzacja, ogrzewanie), jak i farmakologiczne (leki przeciwhistaminowe, sympatykomimetyki, kortykosteroidy donosowe) oraz chorobowe (zespół Sjögrena, cukrzyca, niedoczynność tarczycy). Długotrwała suchość może prowadzić do uszkodzenia nabłonka, zwiększając ryzyko infekcji oraz zaburzając funkcję oczyszczania i nawilżania wdychanego powietrza.

W diagnostyce kluczowy jest wywiad oraz badanie rynoskopowe, które może uwidocznić bladą, ścieńczałą błonę śluzową, czasem z obecnością strupów lub nadżerek. Leczenie obejmuje eliminację czynników przyczynowych, nawilżanie błony śluzowej za pomocą izotonicznego lub hipertonicznego roztworu soli morskiej, stosowanie preparatów nawilżających (np. z kwasem hialuronowym), a w przypadkach nasilonych – miejscowe stosowanie maści lub żeli z witaminą A, które wspierają regenerację nabłonka.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl