przetoczenie składników krwi
Przetoczenie składników krwi (transfuzja) to procedura medyczna polegająca na dożylnym podawaniu pacjentowi krwi lub jej składników pochodzących od dawcy. W nowoczesnej medycynie rzadko przetacza się krew pełną, a częściej wybrane składniki, takie jak koncentrat krwinek czerwonych (KKCz), osocze świeżo mrożone (FFP), koncentrat krwinek płytkowych (KKP) czy krioprecypitat.
Wskazania do przetoczenia różnych składników krwi są odmienne. KKCz stosuje się głównie w leczeniu niedokrwistości, FFP w zaburzeniach krzepnięcia i koagulopatiach, KKP w małopłytkowości lub zaburzeniach funkcji płytek, a krioprecypitat przy niedoborach czynnika VIII, XIII, fibrynogenu czy chorobie von Willebranda.
Przed przetoczeniem konieczne jest przeprowadzenie próby zgodności, oznaczenie grupy krwi i czynnika Rh pacjenta oraz wykluczenie przeciwciał. Transfuzja wymaga świadomej zgody pacjenta i musi być prowadzona pod nadzorem medycznym, z możliwością natychmiastowej interwencji w przypadku powikłań, takich jak reakcje hemolityczne, alergiczne, TRALI (ostre poprzetoczeniowe uszkodzenie płuc) czy przeciążenie krążenia.
W praktyce klinicznej coraz częściej stosuje się zasadę patient blood management (PBM), czyli strategię optymalizacji leczenia preparatami krwi, mającą na celu ograniczenie niepotrzebnych przetoczeń i związanych z nimi powikłań. Obejmuje ona działania przedoperacyjne (leczenie niedokrwistości), śródoperacyjne (techniki oszczędzające krew) i pooperacyjne (restrykcyjne strategie przetoczeń).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Carbomedac 10 mg/ml
Przedawkowanie karboplatyny, stosowanej dożylnie w dawkach sięgających 1600 mg/m², wiąże się z poważnymi, zagrażającymi życiu powikłaniami hematologicznymi, takimi jak granulocytopenia, małopłytkowość oraz niedokrwistość. Nadir parametrów hematologicznych występuje między 9 a 25 dniem po podaniu (mediana 12-17 dni), z powrotem granulocytów do ≥500/mikrolitr po 8-14 dniach (mediana 11 dni) oraz płytek krwi do ≥25 000/mikrolitr po 3-8 dniach (mediana 7 dni). Ponadto, przedawkowanie może prowadzić do nefrotoksyczności (obniżenie przesączania kłębuszkowego nawet o 50%), neurotoksyczności (neuropatia obwodowa), ototoksyczności (zazwyczaj przemijającej), a także poważnych zaburzeń widzenia, w tym ryzyka utraty wzroku przy dawkach znacznie przekraczających zalecane. Dodatkowo obserwuje się hiperbilirubinemię, zapalenie błon śluzowych, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, bóle głowy, rumień oraz zwiększone ryzyko ciężkich zakażeń związanych z immunosupresją.
działania hematologiczne, granulocytopenia, hamowanie szpiku kostnego, hiperbilirubinemia, immunosupresja, infekcja bakteryjna, infekcja grzybicza, infekcja wirusowa, koncentrat krwinek czerwonych, koncentrat krwinek płytkowych, leczenie przeciwwymiotne, małopłytkowość, mielosupresja, nefrotoksyczność, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, niedokrwistość, objawy hematologiczne, obniżenie hemoglobiny, ototoksyczność, podwyższenie bilirubiny, przedawkowanie karboplatyny, przesączanie kłębuszkowe, przeszczep szpiku kostnego, przetoczenie składników krwi, reakcja toksyczna, spadek płytek krwi, uszkodzenie narządu słuchu, uszkodzenie układu nerwowego, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie błon śluzowych - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Abagat 150 mg
Dabigatran eteksylan, substancja czynna leku ABAGAT, wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz podczas karmienia piersią. Kobiety powinny być poinformowane o konieczności unikania ciąży podczas terapii oraz o braku danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku w ciąży i laktacji. Badania przedkliniczne wykazały toksyczny wpływ dabigatranu na reprodukcję u zwierząt, w tym zmniejszenie liczby zagnieżdżeń, zwiększoną utratę zapłodnionych jaj przy dawce 70 mg/kg (5-krotnie wyższej niż ekspozycja u ludzi), a także zmniejszenie masy ciała płodów, obniżoną przeżywalność i wzrost wad rozwojowych przy dawkach 5-10-krotnie wyższych niż u pacjentów. Lek nie powinien być stosowany w ciąży, chyba że korzyści przewyższają ryzyko, a podczas karmienia piersią zaleca się przerwanie laktacji z powodu braku danych o przenikaniu do mleka.
badanie pre- i postnatalne, badanie przedkliniczne, dabigatran eteksylan, dawka toksyczna, hemostaza chirurgiczna, idarucyzumab, karmienie piersią, laktacja, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwzakrzepowy, odwrócenie działania przeciwzakrzepowego, płodność, powikłanie krwotoczne, przedawkowanie w ciąży, przetoczenie składników krwi, terapia dabigatranem eteksylanem, utrata zapłodnionego jaja, wada rozwojowa płodu, zagnieżdżenie zapłodnionego jaja - Leksykon leków
Przedawkowanie – Biodribin 1 mg/ml
Przedawkowanie kladrybiny (Biodribin, 1 mg/ml) stanowi poważne zagrożenie dla pacjenta, prowadząc do ciężkich powikłań neurotoksycznych, nefrotoksycznych oraz hematologicznych. Neurotoksyczność może objawiać się nieodwracalnymi niedowładami kończyn i uszkodzeniami ośrodkowego oraz obwodowego układu nerwowego. Ostra nefrotoksyczność manifestuje się nagłym uszkodzeniem nerek, wymagającym ścisłego monitorowania funkcji nerek i wdrożenia nefroprotekcji. Hematologiczne skutki przedawkowania obejmują ciężkie zahamowanie czynności szpiku kostnego, prowadzące do neutropenii, niedokrwistości oraz małopłytkowości, co zwiększa ryzyko infekcji, niedotlenienia tkanek oraz krwawień. Wartości kliniczne obejmują znaczące zmniejszenie liczby neutrofili, erytrocytów i płytek krwi, które mogą wymagać transfuzji oraz stosowania czynników wzrostu.
antidotum, Biodribin, choroby współistniejące, czynniki wzrostu, funkcja nerek i wątroby, hemodializa, infekcja bakteryjna, infekcja grzybicza, infekcja wirusowa, kladrybina, koncentrat krwinek czerwonych, koncentrat krwinek płytkowych, leczenie objawowe, leczenie podtrzymujące, małopłytkowość, morfologia krwi, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, niedowład kończyn, obwodowy układ nerwowy, ostra nefrotoksyczność, ostra niewydolność nerek, parametry życiowe, postępowanie nefroprotekcyjne, powikłania zagrażające życiu, przetoczenie składników krwi, roztwór do infuzji, układ krwiotwórczy, uszkodzenie nerek, uszkodzenie neurologiczne, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakażenie oportunistyczne, zmniejszenie liczby neutrofili - Leksykon substancji czynnych
Klofarabina – Przedawkowanie
Klofarabina, stosowana w terapii onkohematologicznej, przy dawce 70 mg/m² powierzchni ciała podawanej przez 5 dni u pacjentów pediatrycznych z ostrą białaczką limfoblastyczną, może prowadzić do poważnych objawów toksyczności. Do najczęstszych należą wymioty, biegunka, hiperbilirubinemia, podwyższone aktywności aminotransferaz (ALT, AST), wysypka grudkowo-plamkowa oraz ciężka supresja szpiku kostnego manifestująca się pancytopenią. Przedawkowanie skutkuje także zaburzeniami funkcji nerek i elektrolitowymi, co wymaga intensywnego monitorowania i wsparcia terapeutycznego. Nie istnieje specyficzne antidotum, dlatego kluczowe jest natychmiastowe przerwanie leczenia oraz wdrożenie leczenia wspomagającego.
anemia, cytopenia, czynnik wzrostu kolonii granulocytów, hemodializa, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, klofarabina, lek przeciwbiegunkowy, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwwymiotny, neutropenia, onkohematologia, ostra białaczka limfoblastyczna, pancytopenia, podwyższone aminotransferazy, profilaktyka przeciwinfekcyjna, przetoczenie składników krwi, supresja szpiku kostnego, trombocytopenia, wysypka grudkowo-plamkowa, zaburzenia elektrolitowe