zaparcie stolca
Zaparcie stolca (łac. obstipatio, ang. constipation) to stan, w którym wypróżnienia występują rzadziej niż 3 razy w tygodniu, a stolec jest twardy, suchy, oddawany z trudnością i uczuciem niepełnego wypróżnienia. Jest to jeden z najczęstszych problemów gastroenterologicznych, dotykający około 20% populacji ogólnej, częściej kobiet i osób starszych.
Zaparcia mogą być pierwotne (czynnościowe), wynikające z zaburzeń motoryki przewodu pokarmowego, lub wtórne – będące objawem innych chorób, stosowanych leków czy nieodpowiedniej diety. Najczęstszymi przyczynami zaparć są niewłaściwy styl życia (mała aktywność fizyczna, niedostateczna podaż płynów, dieta uboga w błonnik), choroby metaboliczne (np. niedoczynność tarczycy), neurologiczne, endokrynologiczne, a także leki (opioidy, leki antycholinergiczne, blokery kanału wapniowego).
Diagnostyka zaparć obejmuje dokładny wywiad, badanie fizykalne, podstawowe badania laboratoryjne oraz, w zależności od wskazań, badania obrazowe (kolonoskopia, manometria odbytniczo-okrężnicza) w celu wykluczenia przyczyn organicznych. Leczenie zaparć powinno być ukierunkowane na przyczynę, obejmując modyfikację diety (zwiększenie ilości błonnika i płynów), aktywność fizyczną, regulację rytmu wypróżnień oraz farmakoterapię (środki przeczyszczające osmotyczne, stymulujące, zmiękczające stolec).
W przypadku zaparć opornych na leczenie zachowawcze rozważa się leczenie chirurgiczne, szczególnie w przypadku zaparć spowodowanych nieprawidłowościami anatomicznymi. Przewlekłe, nieleczone zaparcia mogą prowadzić do powikłań, takich jak szczelina odbytu, żylaki odbytu, uchyłkowatość jelita grubego czy nawet niedrożność przewodu pokarmowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Encopresis – Epidemiologia
Enkopresis, definiowana jako mimowolne lub dobrowolne oddawanie stolca w nieodpowiednich miejscach u dzieci powyżej 4. roku życia, występuje z częstością od 0,8% do 7,8%, z przewagą u chłopców (stosunek chłopców do dziewcząt 2:1 do 6:1, a w nietrzymaniu stolca bez zaparć nawet 9:1). W USA wskaźnik funkcjonalnego enkopresis wynosi około 4%, z 95% przypadków powiązanych z przewlekłym zaparciem. Epidemiologia wskazuje na spadek częstości wraz z wiekiem, jednak problem może utrzymywać się do okresu dojrzewania i wczesnej dorosłości. Zaparcia, dotykające od 0,7% do 29,6% dzieci, są głównym czynnikiem ryzyka, a ich częstość rośnie, co potwierdzają dane z USA wskazujące na niemal czterokrotny wzrost zaparć w ostatnich dekadach. Enkopresis jest niedodiagnozowany – w badaniach tylko 27-38% dzieci z tym problemem było konsultowanych lekarsko, mimo że generuje on znaczące obciążenie dla systemu opieki zdrowotnej, stanowiąc 3% wizyt u lekarzy POZ i 25% skierowań do gastroenterologów dziecięcych.
- Leksykon chorób i schorzeń
Tyłopochylenie pochwy (rektokela) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Tyłopochylenie pochwy (rektokela) to osłabienie lub naderwanie przegrody odbytniczo-pochwowej, prowadzące do uwypuklenia odbytnicy do światła pochwy. Objawy obejmują uczucie nacisku, trudności z defekacją, konieczność „splintingu” (podpierania ściany pochwy palcami), dyskomfort podczas stosunku oraz zaparcia. Diagnostyka opiera się na badaniu ginekologicznym i ocenie mięśni dna miednicy, często z udziałem uroginekologa. Leczenie zależy od nasilenia objawów: w łagodnych przypadkach stosuje się ćwiczenia Kegla, pesaria, terapię biofeedback oraz miejscowe estrogeny, natomiast w cięższych przypadkach wskazana jest operacja naprawcza (kolporrafia tylna), polegająca na usunięciu nadmiaru tkanki i wzmocnieniu ściany pochwy. Wskaźnik powodzenia operacji sięga 80%, a około 10% pacjentek wymaga reoperacji.
badanie miednicy, biofeedback, cewnikowanie, ćwiczenia Kegla, czopek dopochwowy, dysfunkcja seksualna, fizjoterapeuta uroginekologiczny, krocze, leczenie zachowawcze, lewatywa, mięśnie dna miednicy, pesarium pochwowe, przegroda odbytniczo-pochwowa, rektokela, tylna ściana pochwy, tyłopochylenie pochwy, uroginekolog, wypadanie macicy, wypadanie narządów miednicy, wypadanie pęcherza moczowego, zaburzenia defekacji, zaparcie stolca, zespół interdyscyplinarny - Leksykon substancji czynnych
Nasienie płesznika – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Nasienie płesznika (Plantago psyllium L. i/lub Plantago indica L.) jest stosowane jako środek przeczyszczający, jednak jego użycie wymaga ścisłego przestrzegania zasad bezpieczeństwa. Nie zaleca się podawania preparatu dzieciom poniżej 6 roku życia z powodu braku wystarczających danych klinicznych. Produkt powinien być stosowany wyłącznie w przypadku zaparć opornych na modyfikację diety i nawyków żywieniowych, a jego stosowanie nie powinno przekraczać 3 dni bez konsultacji lekarskiej. Bezwzględnie przeciwwskazane jest stosowanie nasienia płesznika u pacjentów z objawami niedrożności jelit, takimi jak ból brzucha, nudności czy wymioty. W przypadku wystąpienia tych objawów lub zaburzeń defekacji należy natychmiast przerwać terapię i skonsultować się z lekarzem.
ból brzucha, dysfagia, leki hamujące perystaltykę jelit, nasienie płesznika, niedrożność gardła, niedrożność jelit, niedrożność przełyku, nudności i wymioty, opioidy, perystaltyka jelit, Plantago indica, Plantago psyllium, wiek podeszły, zaburzenia defekacji, zadławienie, zaklinowanie stolca, zaparcie stolca