przeciwciała przeciwko heparynie

Przeciwciała przeciwko heparynie to autoprzeciwciała, które powstają w organizmie pacjenta w odpowiedzi na terapię heparyną. Najczęściej występują w kontekście małopłytkowości poheparynowej (HIT – heparin-induced thrombocytopenia), która jest poważnym powikłaniem leczenia heparyną.

HIT typu II jest reakcją immunologiczną, w której przeciwciała (głównie klasy IgG) wiążą się z kompleksem heparyna-czynnik płytkowy 4 (PF4). Te kompleksy aktywują płytki krwi poprzez receptor FcγIIa, prowadząc do ich agregacji, wyzwalania mikrocząstek prokoagulacyjnych i zwiększonego ryzyka zakrzepicy, mimo paradoksalnie obniżonej liczby płytek krwi.

Diagnostyka obecności przeciwciał przeciwko heparynie obejmuje testy immunologiczne (ELISA) wykrywające przeciwciała anty-PF4/heparyna oraz testy funkcjonalne (test uwalniania serotoniny, test agregacji płytek). Wykrycie tych przeciwciał w połączeniu z objawami klinicznymi (spadek liczby płytek o >50% po 5-10 dniach od rozpoczęcia terapii heparyną) jest podstawą rozpoznania HIT.

W przypadku potwierdzenia HIT konieczne jest natychmiastowe odstawienie wszystkich form heparyny i zastosowanie alternatywnego leczenia przeciwkrzepliwego (inhibitory trombiny, fondaparinux). Przeciwciała przeciwko heparynie zazwyczaj zanikają w ciągu kilku tygodni do miesięcy od zaprzestania terapii heparyną.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl