radioaktywność krwi
Radioaktywność krwi odnosi się do obecności pierwiastków promieniotwórczych w krwiobiegu pacjenta. Zjawisko to może wystąpić w wyniku ekspozycji na promieniowanie jonizujące, podczas diagnostyki medycznej wykorzystującej izotopy promieniotwórcze, terapii radioizotopowej lub w konsekwencji skażenia radioaktywnego.
W medycynie nuklearnej radioaktywność krwi jest celowo indukowana poprzez podanie radiofarmaceutyków, które zawierają izotopy promieniotwórcze. Techniki takie jak scyntygrafia, pozytonowa tomografia emisyjna (PET) czy tomografia emisyjna pojedynczych fotonów (SPECT) wykorzystują to zjawisko do obrazowania i diagnostyki różnych stanów chorobowych.
Pomiar radioaktywności krwi stanowi ważny element monitorowania bezpieczeństwa pacjentów poddawanych terapii radioizotopowej oraz pracowników narażonych na promieniowanie. Poziom radioaktywności krwi jest wyrażany w jednostkach becquerela na litr (Bq/L) lub kilobekerela na litr (kBq/L). Przekroczenie dopuszczalnych norm wymaga wdrożenia odpowiednich procedur dekontaminacyjnych.
Radioaktywność krwi może również występować jako zjawisko niepożądane w przypadku awarii elektrowni jądrowych lub innych zdarzeń radiacyjnych. W takich sytuacjach ocena radioaktywności krwi jest elementem procedur medycyny katastrof i służy określeniu stopnia narażenia poszkodowanych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Itr – Właściwości farmakokinetyczne
Chlorek itru (90Y) zawarty w produkcie ItraPol jest prekursorem radiofarmaceutycznym wykorzystywanym do znakowania innych leków przed ich podaniem pacjentom. Izotop 90Y, powstający z rozpadu 90Sr, emituje promieniowanie beta o maksymalnej energii 2,28 MeV i charakteryzuje się okresem półtrwania wynoszącym 2,67 dnia (64,1 godziny). Po dożylnym podaniu chlorku itru (90Y) u szczurów obserwuje się szybki spadek radioaktywności we krwi z 11,0% do 0,14% w ciągu 24 godzin. Główne miejsca akumulacji to wątroba i kości, gdzie aktywność wynosi odpowiednio 18% po 5 minutach (spada do 8,4% po 24 godzinach) oraz wzrasta z 3,1% do 18% w ciągu 6 godzin, po czym stopniowo maleje.
chlorek itru, cyrkon, energia promieniowania beta, farmakokinetyka, itr, kwas solny, okres półtrwania, prekursor radiofarmaceutyczny, prekursor radiofarmaceutyku, procedura terapeutyczna, promieniowanie beta, radioaktywność krwi, stront, wychwyt kostny, wychwyt wątrobowy, znakowanie radiofarmaceutyku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – ItraPol 0,925 – 37 GBq/fiolkę
ItraPol, zawierający radioizotop itru (90Y) w postaci chlorku itru w rozcieńczonym kwasie solnym, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi. Izotop 90Y, o okresie półtrwania 2,67 dnia (64,1 godziny), emituje promieniowanie beta o maksymalnej energii 2,28 MeV i rozpada się do stabilnego 90Zr. Farmakokinetyka radiofarmaceutyku jest silnie zależna od nośnika, z którym łączony jest 90Y, co wpływa na profil dystrybucji i eliminacji. Po dożylnym podaniu chlorku itru (90Y) u szczurów obserwuje się szybki spadek aktywności we krwi z 11,0% do 0,14% podanej dawki w ciągu 24 godzin. Główne miejsca akumulacji to wątroba i kości, z wątrobą wykazującą szybki wychwyt (18% podanej aktywności po 5 minutach, spadek do 8,4% po 24 godzinach) oraz kośćmi, gdzie aktywność wzrasta z 3,1% po 5 minutach do maksimum 18% po 6 godzinach, a następnie stopniowo maleje.