Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Vermox 100 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Vermox

Badania przedkliniczne przeprowadzone dla mebendazolu (substancja czynna leku Vermox) obejmowały ocenę toksyczności przewlekłej, potencjału rakotwórczego, mutagennego oraz wpływu na rozwój embrionalny i płodowy. Dane te dostarczają istotnych informacji dotyczących profilu bezpieczeństwa stosowania leku przed wprowadzeniem go do badań klinicznych.¹

Toksyczność przewlekła po podaniu wielokrotnym

W badaniach toksyczności przewlekłej po doustnym podaniu wielokrotnych dawek mebendazolu szczurom, zaobserwowano istotne zmiany narządowe przy stosowaniu dawek toksycznych wynoszących 40 mg/kg masy ciała i wyższych. Główne zmiany dotyczyły dwóch narządów:²

• Wątroba – zmiany w masie narządu z towarzyszącym nieznacznym obrzękiem zlokalizowanym w środkowej części zrazika oraz wakuolizacją komórek wątrobowych
• Jądra – zmiany w masie narządu z towarzyszącą nieznaczną degeneracją kanalików nasiennych, złuszczaniem nabłonka oraz wyraźnym zahamowaniem procesu spermatogenezy

Potencjał rakotwórczy i mutagenny

Badania oceniające potencjał rakotwórczy mebendazolu zostały przeprowadzone na dwóch gatunkach gryzoni – myszach i szczurach. W żadnym z tych badań nie stwierdzono właściwości kancerogennych substancji czynnej.³

Ocena potencjału mutagennego mebendazolu obejmowała szereg testów in vitro oraz in vivo:⁴

• Testy mutacji genowych in vitro – nie wykazały działania mutagennego
• Badania in vivo – nie wykazały strukturalnych uszkodzeń chromosomów
• Testy mikrojądrowe – wykazały działanie aneugeniczne (zaburzające prawidłową liczbę chromosomów) w ssaczych komórkach somatycznych, jednak dopiero powyżej stężenia progowego w osoczu wynoszącego 115 ng/ml

Działanie embriotoksyczne i teratogenne

Wpływ mebendazolu na rozwój zarodka i płodu badano na dwóch gatunkach zwierząt laboratoryjnych. Wyniki tych badań wykazały:⁵

• U szczurów – działanie embriotoksyczne i teratogenne obserwowano u ciężarnych samic po podaniu pojedynczej dawki 10 mg/kg masy ciała lub większej; należy podkreślić, że dawki te wykazywały również toksyczne działanie na organizm matki
• U myszy – podobnie zaobserwowano działanie teratogenne oraz toksyczny wpływ na płód przy stosowaniu dawek wynoszących 10 mg/kg masy ciała lub większych; również w tym przypadku dawki te były toksyczne dla organizmu matki

Warto zaznaczyć, że w obu gatunkach zwierząt działanie toksyczne na zarodek i płód występowało równolegle z toksycznością matczyną, co może sugerować, że efekt ten jest częściowo związany z ogólnym pogorszeniem stanu zdrowia matki, a nie wyłącznie z bezpośrednim działaniem substancji na rozwijający się organizm.⁶