zakażenie E. coli
Zakażenie Escherichia coli (E. coli) to infekcja wywołana przez bakterie z rodzaju E. coli, które naturalnie występują w przewodzie pokarmowym człowieka i zwierząt. Większość szczepów E. coli jest nieszkodliwa, jednak niektóre serotypy (szczególnie enteropatogenne, enterotoksyczne, enteroinwazyjne, enterokrwotoczne, enteroagregacyjne) mogą wywoływać poważne choroby.
Zakażenia E. coli mogą manifestować się jako biegunka podróżnych, zapalenie jelit, zakażenia układu moczowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych u noworodków czy posocznica. Szczególnie niebezpieczne są szczepy enterokrwotoczne (EHEC), zwłaszcza serotyp O157:H7, które produkują werotoksyny (Shiga-like toxins) i mogą prowadzić do krwotocznego zapalenia okrężnicy oraz zespołu hemolityczno-mocznicowego.
Do zakażenia dochodzi najczęściej drogą pokarmową poprzez spożycie skażonej żywności (zwłaszcza niedogotowanego mięsa, niepasteryzowanego mleka, nieprawidłowo umytych warzyw) lub wody, a także przez kontakt bezpośredni z osobą zakażoną. Diagnostyka opiera się na badaniach mikrobiologicznych kału, krwi lub moczu, zależnie od lokalizacji zakażenia.
Leczenie zakażeń E. coli jest zróżnicowane – od terapii objawowej w przypadku biegunki niepowikłanej, po celowaną antybiotykoterapię w cięższych infekcjach. W przypadku szczepów EHEC antybiotykoterapia może być przeciwwskazana, gdyż może zwiększać ryzyko wystąpienia zespołu hemolityczno-mocznicowego. Kluczowe znaczenie ma profilaktyka obejmująca higienę rąk, właściwą obróbkę termiczną żywności oraz bezpieczne praktyki żywieniowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Biegunka – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Biegunka definiowana jest jako zwiększona częstotliwość wypróżnień powyżej trzech dziennie, z luźnymi, wodnistymi stolcami i objętością kału przekraczającą 200 g/dobę. Może mieć charakter ostry (do 14 dni) lub przewlekły (powyżej 4 tygodni) i wynikać z różnych mechanizmów, takich jak wydzielnicza, osmotyczna, z zaburzeń wchłaniania, zakaźna czy wysiękowa. Etiologia obejmuje infekcje bakteryjne, wirusowe i pasożytnicze, działania niepożądane leków (antybiotyki, chemioterapia), nietolerancje pokarmowe, choroby przewlekłe (IBS, IBD, celiakia), zatrucia pokarmowe oraz czynniki stresowe i radioterapię. Szczególnie narażone są niemowlęta, osoby starsze, immunosupresyjne oraz pacjenci onkologiczni. Objawy towarzyszące obejmują ból i skurcze brzucha, gorączkę, obecność krwi lub śluzu w stolcu oraz ryzyko powikłań takich jak odwodnienie, zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hiponatremia), uszkodzenie skóry okolicy odbytu i zespół hemolityczno-mocznicowy. Diagnostyka powinna obejmować badania stolca, krwi, obrazowe oraz endoskopowe, a także ocenę stanu nawodnienia i integralności skóry.
badanie stolca, biegunka, biegunka podróżnych, biegunka polekowa, biegunka zakaźna, celiakia, Clostridium difficile, dieta BRAT, doustny roztwór nawadniający, hipotensja ortostatyczna, kolonoskopia, loperamid, nieswoiste zapalenia jelit, nietolerancja fruktozy, nietolerancja laktozy, nietrzymanie stolca, niewydolność trzustki, oliguria, perystaltyka jelit, posiew, probiotyki, radioterapia, sigmoidoskopia, skąpomocz, subsalicylan bizmutu, toksyna shiga, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia elektrolitowe, zakażenie E. coli, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół jelita drażliwego - Leksykon chorób i schorzeń
Pałeczka okrężnicy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zakażenia wywołane przez Escherichia coli charakteryzują się zróżnicowanym przebiegiem klinicznym, a śmiertelność w bakteriemii wynosi średnio około 17%, z wahaniami od 8% do 35%. Kluczowymi czynnikami ryzyka zgonu są m.in. poziom białka całkowitego ≤5,10 g/dl (śmiertelność 46,2%), białko całkowite ≤5,90 g/dl z zaburzeniami świadomości (39,4%) oraz białko całkowite ≤5,90 g/dl z hemoglobiną ≤11,10 g/dl i dehydrogenazą mleczanową ≥312,0 IU/l (42,3%). Wiek poniżej 1. roku życia lub powyżej 44 lat, infekcje układu oddechowego oraz niewłaściwa terapia empiryczna zwiększają ryzyko zgonu. W przypadku szpitalnego zapalenia płuc (HABP) wywołanego przez E. coli, 30-dniowa śmiertelność wynosi 24,56%, a niezależnymi czynnikami ryzyka są wynik SOFA ≥4,0, wynik Pitta ≥2,0 oraz niewłaściwa terapia empiryczna. Zakażenia STEC mogą prowadzić do zespołu hemolityczno-mocznicowego (HUS) z 3-5% śmiertelnością i długoterminowymi powikłaniami nerkowymi u do 64% pacjentów, nawet przy pozornym wyzdrowieniu funkcji nerek.
ampicylina, antybiotykoterapia, bakteriemia, bakteriemia E. coli, białkomocz, dehydrogenaza mleczanowa, Escherichia coli, ESRD, HUS, Klebsiella pneumoniae, nadciśnienie, oporność na antybiotyki, ostra niewydolność nerek, ostre uszkodzenie nerek, pałeczka okrężnicy, poziom hemoglobiny, schyłkowa niewydolność nerek, sekwencjonowanie całego genomu, sepsa, skala SOFA, stan immunologiczny, STEC-HUS, szpitalne zapalenie płuc, terapia fagowa, toksyna shiga, zaburzenia świadomości, zakażenie E. coli, zakażenie układu moczowego, zespół hemolityczno-mocznicowy