poszerzenie śródpiersia
Poszerzenie śródpiersia to stan radiologiczny widoczny na zdjęciu rentgenowskim klatki piersiowej, charakteryzujący się zwiększeniem wymiarów śródpiersia poza granice uznawane za prawidłowe. W normalnych warunkach szerokość śródpiersia nie powinna przekraczać 1/3 szerokości klatki piersiowej na poziomie kopuł przepony.
Przyczyny poszerzenia śródpiersia są liczne i obejmują zarówno stany fizjologiczne (np. otyłość, nieprawidłowa technika wykonania zdjęcia), jak i patologiczne. Wśród najważniejszych przyczyn patologicznych wymienia się: guzy śródpiersia (chłoniaki, potworniaki, raki grasicy), powiększenie węzłów chłonnych (sarkoidoza, nowotwory przerzutowe), tętniaki aorty, wole śródpiersiowe, przepuklinę rozworu przełykowego przepony oraz krwiak śródpiersia w następstwie urazu.
Diagnostyka poszerzenia śródpiersia wymaga pogłębionej oceny z wykorzystaniem tomografii komputerowej (najczęściej z kontrastem), rezonansu magnetycznego lub ultrasonografii przezprzełykowej. W wybranych przypadkach konieczne może być wykonanie biopsji celem ustalenia rozpoznania histopatologicznego. Wybór metody leczenia zależy od zidentyfikowanej przyczyny poszerzenia śródpiersia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wąglik – Objawy
Wąglik, wywołany przez Bacillus anthracis, manifestuje się w czterech głównych postaciach klinicznych: skórnej, płucnej, jelitowej oraz iniekcyjnej, różniących się drogą zakażenia, przebiegiem i rokowaniem. Postać skórna, stanowiąca około 95% przypadków, charakteryzuje się niebolesnym owrzodzeniem z czarnym strupem, obrzękiem tkanek i powiększeniem węzłów chłonnych, z okresem inkubacji 1-7 dni (do 12 dni). Bez leczenia śmiertelność wynosi do 20%, a przy terapii antybiotykowej spada poniżej 1%. Postać płucna, najcięższa i najrzadsza, przebiega dwufazowo z początkowymi objawami grypopodobnymi, a następnie gwałtownym pogorszeniem, w tym dusznością, kaszlem z krwiopluciem i wstrząsem; okres inkubacji wynosi 1-7 dni, ale może się wydłużyć do 60 dni. Śmiertelność bez leczenia sięga 85-97%, a mimo intensywnej terapii antybiotykowej pozostaje wysoka (45-55%). Postać jelitowa, związana z konsumpcją zakażonego mięsa, objawia się nudnościami, krwawymi wymiotami i biegunką, silnym bólem brzucha oraz wodobrzuszem, z okresem inkubacji 1-7 dni i śmiertelnością 25-60% bez leczenia, która spada do około 40% przy terapii. Postać iniekcyjna, związana z iniekcją zakażonej heroiny, cechuje się szybkim rozprzestrzenianiem i powikłaniami takimi jak wstrząs i niewydolność wielonarządowa, z rokowaniem porównywalnym do postaci płucnej.
Bacillus anthracis, czarny strup, dysfagia, laseczka Gram-dodatnia, martwica, niewydolność wielonarządowa, obrzęk tkanek, owrzodzenie, pęcherz skórny, posocznica, poszerzenie śródpiersia, ropień podskórny, sepsa, sinica, stridor, sztywność karku, wąglik iniekcyjny, wąglik jelitowy, wąglik płucny, wąglik skórny, węzeł chłonny, wodobrzusze, wstrząs, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych