splenorrafia
Splenorrafia to procedura chirurgiczna polegająca na naprawie (zszyciu) uszkodzonej śledziony, stosowana głównie w przypadku urazów tego narządu. Technika ta pozwala na zachowanie śledziony, co jest istotne ze względu na jej ważne funkcje immunologiczne i hematologiczne.
Wskazaniami do wykonania splenorrafii są najczęściej urazy tępe lub przenikające, które doprowadziły do pęknięcia lub uszkodzenia miąższu śledziony, ale nie spowodowały rozległej destrukcji narządu. Procedura ta jest preferowana nad splenektomią (usunięciem śledziony), gdy tylko jest to możliwe, aby uniknąć powikłań związanych z aspleniami, takich jak zwiększone ryzyko zakażeń bakteryjnych.
Technika splenorrafii może obejmować szycie miąższu śledziony, zastosowanie materiałów hemostatycznych, wykorzystanie siatek kolagenowych lub fibrynowych oraz innych metod wspierających hemostazę. Powodzenie zabiegu zależy od stopnia uszkodzenia narządu, umiejętności chirurga oraz zastosowania odpowiednich technik operacyjnych.
W ostatnich latach obserwuje się wzrost częstości wykonywania zabiegów oszczędzających śledzionę, w tym splenorrafii, co wiąże się z lepszym rozumieniem znaczenia tego narządu dla prawidłowego funkcjonowania układu odpornościowego. Postęp w technikach chirurgicznych i materiałach hemostatycznych znacząco zwiększył skuteczność i bezpieczeństwo tej procedury.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Pęknięta śledziona – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Pęknięcie śledziony to stan nagły, zagrażający życiu, najczęściej wynikający z tępych urazów jamy brzusznej, takich jak wypadki komunikacyjne, upadki z wysokości czy urazy sportowe. Śledziona, bogato unaczyniona i pełniąca funkcje immunologiczne, może ulec masywnemu krwawieniu do jamy brzusznej, prowadząc do wstrząsu hipowolemicznego. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, tomografii komputerowej z kontrastem (złoty standard) oraz ultrasonografii FAST, a także na badaniach laboratoryjnych, w tym morfologii krwi i koagulogramie. Leczenie zależy od stopnia uszkodzenia (klasyfikacja AAST/WSES) i stabilności hemodynamicznej pacjenta: u stabilnych pacjentów preferuje się leczenie zachowawcze z monitorowaniem i ewentualną angioembolizacją, natomiast u niestabilnych wskazana jest interwencja chirurgiczna, obejmująca splenektomię, splenorrafię lub częściową splenektomię. Szczególną uwagę zwraca się na ryzyko opóźnionego pęknięcia oraz powikłań po splenektomii, takich jak OPSI, wymagających profilaktyki szczepiennej i antybiotykowej.
angioembolizacja, diureza, infekcja bakteryjna, mononukleoza zakaźna, niedokrwistość, opóźnione pęknięcie śledziony, pęknięta śledziona, podrażnienie otrzewnej, posocznica, ropień śledziony, skala AAST, splenektomia, splenomegalia, splenorrafia, spontaniczne pęknięcie śledziony, szczepienie ochronne, tępy uraz brzucha, tępy uraz jamy brzusznej, tomografia komputerowa, trombocytoza, wstrząs hipowolemiczny, wstrząs krwotoczny - Leksykon chorób i schorzeń
Pęknięta śledziona – Leczenie
Pęknięcie śledziony stanowi stan zagrożenia życia, którego leczenie zależy od stopnia uszkodzenia narządu, stabilności hemodynamicznej pacjenta oraz obecności innych urazów. U pacjentów hemodynamicznie stabilnych preferowane jest leczenie zachowawcze, stosowane w 60-90% przypadków, z efektywnością sięgającą 90%, zwłaszcza u dzieci. Postępowanie to obejmuje ścisłą obserwację, monitorowanie parametrów życiowych, kontrolę poziomu hemoglobiny, ograniczenie aktywności fizycznej, transfuzje krwi oraz kontrolne badania obrazowe (tomografia komputerowa). Embolizacja tętnicy śledzionowej, skuteczna w 86-100% przypadków, stanowi ważną alternatywę u pacjentów stabilnych z wysokim stopniem urazu lub po niepowodzeniu leczenia zachowawczego, pozwalając na zachowanie funkcji immunologicznych narządu. Wskazania do leczenia operacyjnego obejmują niestabilność hemodynamiczną, konieczność transfuzji >4 jednostek krwi w 48 godzin, urazy stopnia IV-V wg AAST oraz współistniejące obrażenia wymagające interwencji chirurgicznej.
bakteria otoczkowa, embolizacja tętnicy śledzionowej, fenoksymetylopenicylina, Haemophilus influenzae, klej fibrynowy, laparotomia, leczenie zachowawcze, metoda laparoskopowa, mononukleoza zakaźna, Neisseria meningitidis, pęknięta śledziona, posocznica, radiolog interwencyjny, ropień śledziony, skala AAST, splenektomia, splenorrafia, spontaniczne pęknięcie śledziony, środek hemostatyczny, stabilność hemodynamiczna, Streptococcus pneumoniae, tętniak tętnicy śledzionowej, tomografia komputerowa, transfuzja krwi, trombocytoza, zakrzepica, zespół OPSI