złamanie bocznej części obojczyka
Złamanie bocznej części obojczyka, określane w terminologii medycznej jako złamanie dalszego końca obojczyka lub złamanie w obrębie części barkowej (lateralnej) obojczyka, stanowi około 10-15% wszystkich złamań tej kości. W klasyfikacji Neera wyróżnia się trzy główne typy takich złamań, zależnie od lokalizacji względem więzadeł kruczo-obojczykowych.
Mechanizm powstania tego urazu najczęściej obejmuje upadek na bark lub bezpośrednie uderzenie w okolicę barkową. W odróżnieniu od złamań trzonu obojczyka, złamania części bocznej mogą powodować niestabilność stawu barkowo-obojczykowego, co ma istotne znaczenie kliniczne i terapeutyczne.
Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne (ból, obrzęk, patologiczna ruchomość) oraz obrazowanie radiologiczne, przy czym w niektórych przypadkach standardowe zdjęcia rentgenowskie mogą być niewystarczające i konieczne jest wykonanie tomografii komputerowej. Leczenie zależy od typu złamania, stopnia przemieszczenia oraz stabilności odłamów i może być zachowawcze lub operacyjne.
Złamania niestabilne, z dużym przemieszczeniem odłamów lub uszkodzeniem więzadeł kruczo-obojczykowych, zwykle wymagają interwencji chirurgicznej. Stosowane metody obejmują stabilizację za pomocą płytek, śrub lub innych implantów ortopedycznych. Rokowanie jest zazwyczaj dobre, choć powikłania mogą obejmować ograniczenie ruchomości stawu barkowego, przewlekły ból czy brak zrostu.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Złamanie mostka – Objawy
Złamanie obojczyka stanowi 5-10% wszystkich złamań u dorosłych i charakteryzuje się ostrym, zlokalizowanym bólem nasilającym się przy ruchu ramienia, obrzękiem, siniakami oraz deformacją w miejscu urazu. Typowe objawy to krepitacja, ograniczenie ruchomości barku, opadnięcie barku i asymetria w porównaniu ze stroną zdrową. Przebieg kliniczny dzieli się na fazę ostrą z intensywnym bólem i obrzękiem, fazę podostrej z nasileniem siniaków i wrażliwości oraz fazę gojenia, trwającą u dorosłych 8-12 tygodni, z powolnym powrotem funkcji i możliwym utrzymaniem się zgrubienia kostnego. Czas gojenia jest krótszy u dzieci (3-8 tygodni) i dłuższy u osób starszych lub z chorobami współistniejącymi. Powrót do codziennych czynności następuje zwykle po 6 tygodniach, a do sportów kontaktowych po około 3 miesiącach, pod warunkiem braku bólu, potwierdzonego zrostu kostnego i pełnej funkcji barku.
ból zlokalizowany, brak zrostu kostnego, deformacja kości, infekcja kości, kostnina, krepitacja, obrzęk, przemieszczenie odłamów kostnych, siniak, temblak, uraz porodowy, uraz więzadła, wstrząs, zapalenie kości i szpiku, złamanie bocznej części obojczyka, złamanie mostka, złamanie niskoenergetyczne, złamanie obojczyka, złamanie otwarte, złamanie przyśrodkowej części obojczyka, złamanie środkowej części obojczyka, zrost kostny