monoterapia ambrisentanem
Monoterapia ambrisentanem stanowi istotną opcję leczniczą w terapii tętniczego nadciśnienia płucnego (PAH). Ambrisentan jest selektywnym antagonistą receptora endoteliny typu A (ETA), co pozwala na blokowanie niekorzystnych efektów endoteliny-1, głównego czynnika wazokonstrykcyjnego i mitogennego w patogenezie PAH.
Lek ten jest zarejestrowany do stosowania u pacjentów z PAH w klasie czynnościowej II i III według WHO. Monoterapia ambrisentanem wykazuje skuteczność w poprawie wydolności wysiłkowej, parametrów hemodynamicznych oraz opóźnieniu progresji choroby. Zalecana dawka początkowa to 5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 10 mg w przypadku niewystarczającej odpowiedzi klinicznej.
W porównaniu do innych antagonistów receptora endoteliny, ambrisentan charakteryzuje się niższym ryzykiem hepatotoksyczności oraz mniejszą liczbą interakcji lekowych. Monoterapia tym lekiem może być szczególnie korzystna u pacjentów z przeciwwskazaniami do stosowania inhibitorów fosfodiesterazy typu 5 lub prostanoidów, a także jako terapia pierwszego rzutu u wybranych chorych z nowo rozpoznanym PAH o niskim lub pośrednim ryzyku.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Ambrisentan – Dawkowanie i sposób podawania
Ambrisentan jest antagonistą receptora endoteliny stosowanym w leczeniu nadciśnienia płucnego (PAH), dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 5 mg (jasnoróżowe, kwadratowe) i 10 mg (różowe, podłużne). Leczenie powinno być prowadzone przez doświadczonych specjalistów, rozpoczynając od dawki 5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 10 mg w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji. W terapii skojarzonej z tadalafilem dawka docelowa ambrisentanu wynosi 10 mg raz na dobę, a dawkowanie tadalafilu rozpoczyna się od 20 mg z możliwością zwiększenia do 40 mg. U pacjentów przyjmujących cyklosporynę A dawka ambrisentanu powinna być ograniczona do 5 mg/dobę, z koniecznością ścisłego monitorowania. U dzieci i młodzieży (8–18 lat) dawkowanie jest dostosowane do masy ciała, np. dla masy ≥50 kg dawka początkowa to 5 mg, a zwiększona 10 mg raz na dobę, natomiast u pacjentów o masie 20–35 kg stosuje się dawki 2,5 mg i 7,5 mg, przy czym dostępne są odpowiednie preparaty o tych dawkach.
ambrisentan, aminotransferazy wątrobowe, bezpieczeństwo i skuteczność leku, cyklosporyna A, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, farmakokinetyka, glukuronidacja, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, monoterapia ambrisentanem, nadciśnienie płucne, PAH, tabletka powlekana, terapia skojarzona, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ambrisentan AOP 10 mg
Ambrisentan AOP jest dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 5 mg i 10 mg, stosowany w terapii tętniczego nadciśnienia płucnego (PAH). Monoterapia rozpoczyna się od dawki 5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 10 mg w zależności od tolerancji i odpowiedzi klinicznej. W terapii skojarzonej z tadalafilem docelowa dawka ambrisentanu wynosi 10 mg raz na dobę, przy stopniowej eskalacji dawki tadalafilu z 20 mg do 40 mg w ciągu 8 tygodni. W przypadku współstosowania z cyklosporyną A u dorosłych dawka ambrisentanu powinna być ograniczona do 5 mg raz na dobę, a stan pacjenta wymaga ścisłego monitorowania. U dzieci i młodzieży (8-18 lat) dawkowanie jest dostosowane do masy ciała, z dawkami początkowymi od 2,5 mg do 5 mg i możliwością zwiększenia do 7,5 mg lub 10 mg, zależnie od masy i tolerancji. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 8 roku życia. Pacjenci w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności nerek nie wymagają modyfikacji dawkowania, jednak u osób z klirensem kreatyniny <30 ml/min zaleca się ostrożność przy zwiększaniu dawki.
ambrisentan, aminotransferazy wątrobowe, cyklosporyna A, eskalacja dawki, glukuronidacja, klirens kreatyniny, monoterapia ambrisentanem, PAH, przerwanie terapii, tabletka powlekana, terapia skojarzona, tętnicze nadciśnienie płucne, tolerancja leku, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby