osłabiona czynność wątroby

Osłabiona czynność wątroby, określana również jako niewydolność wątroby, to stan kliniczny, w którym organ ten nie jest w stanie prawidłowo pełnić swoich funkcji metabolicznych, detoksykacyjnych i wydzielniczych. Może występować w formie ostrej lub przewlekłej, a jej nasilenie klasyfikuje się od łagodnego upośledzenia funkcji do całkowitej niewydolności narządu.

Etiologia osłabionej czynności wątroby obejmuje szereg czynników, w tym choroby wirusowe (wirusowe zapalenie wątroby typu A, B, C, D, E), toksyczne uszkodzenie (alkohol, leki, toksyny środowiskowe), choroby autoimmunologiczne, zaburzenia metaboliczne, choroby naczyniowe oraz genetyczne. Przewlekła niewydolność rozwija się najczęściej w przebiegu marskości, która stanowi końcowe stadium wielu chorób wątroby.

Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych oceniających enzymy wątrobowe (ALT, AST, GGTP, ALP), parametry syntezy białek (albuminy, INR), bilirubinę oraz specjalistycznych testach funkcji wątroby. W ocenie zaawansowania choroby pomocne są skale prognostyczne, jak Child-Pugh czy MELD, a także badania obrazowe i biopsja wątroby.

Leczenie zależy od przyczyny i stopnia zaawansowania niewydolności. Obejmuje eliminację czynników uszkadzających, farmakoterapię ukierunkowaną na etiologię, leczenie objawowe i zapobieganie powikłaniom. W przypadkach zaawansowanej niewydolności wątroby metodą z wyboru może być przeszczepienie narządu, które jest jedyną opcją terapeutyczną poprawiającą długoterminowe rokowanie w schyłkowej niewydolności wątroby.