zaburzenia morfologiczne krwi

Zaburzenia morfologiczne krwi to nieprawidłowości dotyczące kształtu, wielkości, struktury lub ilości elementów morfotycznych krwi (erytrocytów, leukocytów, płytek krwi). Mogą być wrodzone lub nabyte, a ich diagnostyka opiera się przede wszystkim na badaniu morfologii krwi z rozmazem.

W zakresie czerwonych krwinek (erytrocytów) wyróżnia się m.in. anizocytozę (zróżnicowanie wielkości), poikilocytozę (nieprawidłowe kształty), mikrocytozę (zmniejszenie średnicy), makrocytozę (zwiększenie średnicy) czy sferocytozę (kuliste erytrocyty). Zaburzenia te mogą towarzyszyć niedokrwistościom, chorobom szpiku kostnego czy nowotworom hematologicznym.

Nieprawidłowości leukocytów obejmują zmiany ilościowe (leukocytoza, leukopenia) oraz jakościowe, takie jak obecność komórek blastycznych, hipersegmentacja jąder neutrofilów czy anomalie ziarnistości cytoplazmatycznych. Mogą one wskazywać na procesy zapalne, infekcje, choroby autoimmunologiczne lub nowotwory krwi.

Zaburzenia płytek krwi (trombocytów) to przede wszystkim trombocytopenia (zbyt mała liczba), trombocytoza (zbyt duża liczba) oraz nieprawidłowości w ich wielkości (anizocytoza płytkowa) czy strukturze. Mają one istotne znaczenie w diagnostyce zaburzeń hemostazy, chorób autoimmunologicznych oraz stanów przednowotworowych.

Identyfikacja zaburzeń morfologicznych krwi stanowi ważny element diagnostyki różnicowej wielu chorób hematologicznych i niehematologicznych, często wskazując kierunek dalszych badań specjalistycznych, takich jak biopsja szpiku, badania cytogenetyczne czy molekularne.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl