sieciowanie fibryny

Sieciowanie fibryny to kluczowy proces w kaskadzie krzepnięcia krwi, podczas którego rozpuszczalne cząsteczki fibrynogenu przekształcane są w nierozpuszczalną sieć fibryny. Proces ten jest katalizowany przez trombinę, która odcina fibrynopeptydy A i B z fibrynogenu, tworząc monomery fibryny. Monomery te spontanicznie łączą się ze sobą, tworząc protofibrylle.

Stabilizacja sieci fibrynowej zachodzi dzięki działaniu aktywowanego czynnika XIII (FXIIIa), który jest transglutaminazą zależną od jonów wapnia. FXIIIa katalizuje tworzenie kowalencyjnych wiązań krzyżowych między łańcuchami gamma-gamma oraz alfa-alfa fibryny, co znacząco zwiększa mechaniczną wytrzymałość skrzepu i jego odporność na działanie plazminy.

Zaburzenia sieciowania fibryny mogą prowadzić do poważnych problemów hemostazy, manifestujących się jako skłonność do krwawień lub zakrzepów. Niedobór czynnika XIII, zaburzenia struktury fibrynogenu (dysfibrynogenemie) oraz obecność inhibitorów polimeryzacji fibryny (np. produktów degradacji fibryny/fibrynogenu) mogą istotnie wpływać na ten proces, prowadząc do patologicznej hemostazy.

W diagnostyce zaburzeń sieciowania fibryny wykorzystuje się testy takie jak tromboelastografia, która pozwala na ocenę dynamiki tworzenia i stabilności skrzepu, oraz specjalistyczne badania aktywności czynnika XIII i struktury fibrynogenu. W terapii stosuje się koncentraty czynników krzepnięcia, leki przeciwfibrynolityczne lub przeciwzakrzepowe, w zależności od rodzaju zaburzenia.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl