zespół niewydolności oddechowej noworodków

Zespół niewydolności oddechowej noworodków (RDS – Respiratory Distress Syndrome, dawniej znany jako choroba błon szklistych) to poważne schorzenie układu oddechowego, dotykające głównie wcześniaków urodzonych przed 34. tygodniem ciąży. Stanowi jedną z najczęstszych przyczyn niewydolności oddechowej u noworodków i wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.

Patofizjologia RDS związana jest z niedoborem surfaktantu – substancji obniżającej napięcie powierzchniowe w pęcherzykach płucnych, co prowadzi do zaburzeń wymiany gazowej, niedotlenienia i kwasicy. Klinicznie obserwuje się narastającą duszność, tachypnoe, zaciąganie międzyżebrzy, ruch skrzydełek nosa, stękanie wydechowe oraz sinicę centralną. Objawy pojawiają się zwykle w ciągu pierwszych godzin po urodzeniu.

Diagnostyka obejmuje ocenę kliniczną, badania gazometryczne oraz charakterystyczny obraz radiologiczny płuc przypominający „mleczne szkło” z widocznym bronchogramem powietrznym. W leczeniu kluczowe znaczenie ma suplementacja egzogennego surfaktantu, wsparcie oddechowe (CPAP, wentylacja mechaniczna), utrzymanie prawidłowej temperatury ciała oraz odpowiednie nawodnienie i odżywienie.

Profilaktyka RDS polega na podawaniu kortykosteroidów prenatalnie matkom zagrożonym przedwczesnym porodem, co przyspiesza dojrzewanie płuc płodu. Wczesne rozpoznanie i leczenie zmniejszają śmiertelność i powikłania, do których należą przewlekła choroba płuc (dysplazja oskrzelowo-płucna), krwawienia dokomorowe oraz martwicze zapalenie jelit.

Powiązane wpisy

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl