procedura LEEP
Procedura LEEP (Loop Electrosurgical Excision Procedure) to zabieg chirurgiczny wykonywany w ginekologii, służący do usunięcia nieprawidłowych tkanek z szyjki macicy. Wykorzystuje się w nim pętlę z cienkiego drutu, przez którą przepływa prąd elektryczny o niskim napięciu, umożliwiający jednoczesne cięcie i koagulację tkanek.
Głównym wskazaniem do wykonania procedury LEEP jest obecność zmian przedrakowych lub dysplazji szyjki macicy, wykrytych podczas badania cytologicznego i potwierdzonych w kolposkopii. Zabieg pozwala na całkowite usunięcie podejrzanej tkanki, która następnie jest poddawana badaniu histopatologicznemu.
Procedura LEEP jest zazwyczaj wykonywana ambulatoryjnie w znieczuleniu miejscowym. Charakteryzuje się wysoką skutecznością, małą inwazyjnością oraz niskim ryzykiem powikłań. Potencjalne działania niepożądane obejmują krwawienie, infekcje oraz w rzadkich przypadkach zwężenie kanału szyjki macicy. U kobiet planujących ciążę należy wziąć pod uwagę niewielkie ryzyko niewydolności szyjki macicy po zabiegu.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Brodawki narządów płciowych – Leczenie
Brodawki płciowe (kłykciny kończyste) wywoływane są przez HPV, głównie typy 6 i 11, i choć często ustępują samoistnie w ciągu 2 lat, leczenie jest wskazane przy nasilonych objawach, wzroście lub licznych zmianach. Metody terapeutyczne obejmują preparaty miejscowe (imiquimod 5% lub 3,75%, podofilotoksyna 0,5%, sinekatechiny 15%), stosowane przez pacjenta, oraz procedury wykonywane przez lekarza, takie jak podofilina, kwas trójchlorooctowy (TCA 80-90%), krioterapia, elektrokoagulacja, wycięcie chirurgiczne, leczenie laserowe i LEEP. Wskaźniki skuteczności leczenia wahają się od około 50% dla terapii miejscowych do ponad 90% dla metod chirurgicznych, przy nawrotach od 20% do 67%. Leczenie usuwa zmiany, ale nie eliminuje wirusa HPV, co wiąże się z ryzykiem nawrotów i dalszą zakaźnością. Szczególną ostrożność należy zachować w ciąży, gdzie preferowane są krioterapia i TCA, a przeciwwskazane są podofilina, podofilotoksyna i fluorouracyl.
brodawki płciowe, choroby przenoszone drogą płciową, ciekły azot, elektrokoagulacja, imikwimod, interferon alfa, kolposkopia, krioterapia, kwas trójchlorooctowy, leczenie laserowe, martwica tkanek, modulator odpowiedzi immunologicznej, podofilina, podofilotoksyna, procedura LEEP, rak płaskonabłonkowy, rak szyjki macicy, szczepionka czterowalentna, wirus brodawczaka ludzkiego, wulwodynia, wycięcie chirurgiczne, zakażenie HIV, zmiany wysokiego stopnia - Leksykon chorób i schorzeń
Słabość szyjki macicy – Objawy
Niedomykalność szyjki macicy (niewydolność szyjki macicy) to stan charakteryzujący się bezbolesnym, przedwczesnym rozwarciem i skróceniem szyjki macicy, najczęściej w drugim trymestrze ciąży (14-27 tydzień), co stanowi około 1% wszystkich ciąż i odpowiada za około 25% poronień w tym okresie. Klinicznie objawia się bezbolesnym rozwarciem szyjki, uwypukleniem błon płodowych oraz ewentualnym lekkim krwawieniem, plamieniem, uczuciem nacisku w miednicy, bólem dolnej części pleców i łagodnymi skurczami brzucha. Diagnostyka opiera się na monitorowaniu długości szyjki macicy (<25 mm w 24. tygodniu ciąży zwiększa ryzyko przedwczesnego porodu czterokrotnie) oraz wykrywaniu lejkowatego rozwarcia (funneling). Niedomykalność może przebiegać bezobjawowo, co utrudnia wczesne rozpoznanie i wymaga regularnych badań ultrasonograficznych u pacjentek z grup ryzyka, zwłaszcza po zabiegach na szyjce macicy (konizacja, LEEP) lub z wrodzonymi anomaliami macicy.
badanie ultrasonograficzne, ból pleców, cerklaż szyjki macicy, konizacja, krwawienie dokomorowe, krwawienie z pochwy, macica dwurożna, mózgowe porażenie dziecięce, niedomykalność szyjki macicy, niewydolność szyjki macicy, poronienie w drugim trymestrze, PPROM, procedura LEEP, przedwczesne pęknięcie błon płodowych, przedwczesny poród, przegroda macicy, rozwarcie szyjki macicy, skurcze Braxtona-Hicksa, skurcze brzucha, stan bezobjawowy, suplementacja progesteronu, uwypuklenie błon płodowych, wydzielina pochwowa, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół zaburzeń oddychania - Leksykon chorób i schorzeń
Zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego (hpv) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV) jest najczęstszą infekcją przenoszoną drogą płciową, z około 14 milionami nowych przypadków rocznie. HPV to wirus DNA, obejmujący ponad 200 typów, z czego około 40 infekuje okolice narządów płciowych, dzieląc się na typy wysokiego ryzyka (onkogenne) i niskiego ryzyka. Typy wysokiego ryzyka są związane z rozwojem nowotworów szyjki macicy, pochwy, sromu, prącia, odbytu oraz gardła, natomiast typy niskiego ryzyka powodują brodawki narządów płciowych i odbytu. Diagnostyka obejmuje badanie fizykalne, cytologię (Pap test), test DNA HPV, kolposkopię oraz biopsję. Leczenie nie eliminuje wirusa, a brodawki mogą nawracać w 20-30% przypadków. Dostępne metody terapeutyczne to farmakologiczne (podofilina, podofilotoksyna, imikwimod, kwas trójchlorooctowy) oraz zabiegowe (krioterapia, elektrokoagulacja, laseroterapia, usunięcie chirurgiczne). W przypadku zmian przedrakowych stosuje się krioterapię, ablację laserową, LEEP lub wycięcie chirurgiczne. Szczepienie (np. Gardasil 9) jest najskuteczniejszą metodą profilaktyki, zalecaną przed rozpoczęciem aktywności seksualnej, najlepiej w wieku 11-12 lat, z możliwością podania do 45 roku życia.
badanie cytologiczne, biopsja, brodawki narządów płciowych, cytologia, dysplazja, elektrokoagulacja, HPV niskiego ryzyka, HPV wysokiego ryzyka, imikwimod, immunosupresja, infekcja przenoszona drogą płciową, kolposkopia, krioterapia, kwas trójchlorooctowy, lek miejscowy, podofilina, podofilotoksyna, procedura LEEP, rak szyjki macicy, szczepionka Gardasil, terapia immunosupresyjna, terapia laserowa, test DNA HPV, wirus brodawczaka ludzkiego, wirus DNA, zmiany przedrakowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego (hpv) – Leczenie
Zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV) jest jedną z najczęstszych infekcji przenoszonych drogą płciową, z około 90% przypadków ulegających samoistnej regresji w ciągu 1-2 lat. Leczenie koncentruje się na usuwaniu objawów, takich jak brodawki narządów płciowych wywołane przez HPV niskiego ryzyka (głównie typy 6 i 11), przy użyciu terapii miejscowych (np. podofiloks 0,5%, imikwimod 5% lub 3,75%, synekatechiny 15%) oraz zabiegów inwazyjnych (krioterapia, elektrokauteryzacja, laserowa waporyzacja, chirurgiczne wycięcie, aplikacja kwasów TCA/BCA 80-90%). Wskaźnik nawrotów brodawek wynosi 20-30%, niezależnie od metody leczenia. Zmiany przednowotworowe wywołane przez wysokoonkogenne typy HPV (16, 18) wymagają bardziej agresywnego postępowania, w tym procedur LEEP, konizacji, krioterapii lub laserowej ablacji, w zależności od stopnia dysplazji (CIN 1-3) i lokalizacji zmian (szyjka macicy, srom, pochwa, odbyt, prącie).
brodawki narządów płciowych, cidofovir, dysplazja szyjki macicy, elektrokauteryzacja, HPV niskiego ryzyka, imikwimod, immunomodulator, inhibitor proteasomu, interferon alfa, kłykciny kończyste, konizacja chirurgiczna, krioterapia, kwas trójchlorooctowy, okolica anogenitalna, onkoproteiny HPV, podofiloks, procedura LEEP, spontaniczna regresja, śródnabłonkowa neoplazja sromu, śródnabłonkowa neoplazja szyjki macicy, szczepionka terapeutyczna, terapia fotodynamiczna, ujście cewki moczowej, wirus brodawczaka ludzkiego, zmiany przednowotworowe