zdekompensowana zastoinowa niewydolność serca

Zdekompensowana zastoinowa niewydolność serca to zaostrzenie przewlekłej niewydolności serca, charakteryzujące się nagłym lub stopniowym nasileniem objawów i oznak zastoju krwi w krążeniu płucnym i/lub systemowym. Stan ten wymaga pilnej interwencji medycznej i często hospitalizacji.

Klinicznie manifestuje się dusznością (często nasiloną do ortopnoe lub duszności nocnej), obrzękami obwodowymi, poszerzeniem żył szyjnych, trzeszczeniami nad polami płucnymi, a w cięższych przypadkach – zastojem w krążeniu wątrobowym i płucnym obrzękiem. Może prowadzić do hipoperfuzji narządowej, zaburzeń funkcji nerek i wątroby.

Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne (peptyd natriuretyczny, markery uszkodzenia mięśnia sercowego, parametry funkcji nerek i wątroby), obrazowanie (echokardiografia, RTG klatki piersiowej) oraz ocenę parametrów hemodynamicznych. Leczenie opiera się na terapii diuretycznej, wazodylatatorach, leków inotropowych w wybranych przypadkach oraz modyfikacji przewlekłej terapii niewydolności serca.

Przyczyny dekompensacji obejmują nieprzestrzeganie zaleceń terapeutycznych, infekcje, zaburzenia rytmu serca, niedokrwienie mięśnia sercowego, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek czy przyjmowanie leków pogarszających funkcję serca. Profilaktyka nawrotów dekompensacji to kluczowy element długoterminowego postępowania z pacjentem.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl