zaburzenia ukrwienia kończyn

Zaburzenia ukrwienia kończyn to szeroka grupa patologii naczyniowych, które mogą prowadzić do niedokrwienia tkanek oraz związanych z tym objawów klinicznych i powikłań. Wyróżnia się zaburzenia tętnicze (miażdżyca, choroba Buergera, zatory tętnicze, tętniaki) oraz żylne (zakrzepica żył głębokich, przewlekła niewydolność żylna).

W przypadku niedokrwienia tętniczego pacjenci zgłaszają chromanie przestankowe, ból spoczynkowy, zaburzenia czucia, ochłodzenie kończyny oraz zmiany troficzne skóry. Diagnostyka obejmuje badanie tętna obwodowego, pomiar wskaźnika kostka-ramię (ABI), badania obrazowe (USG Doppler, angio-TK, angio-MR) oraz angiografię jako złoty standard.

Leczenie zaburzeń ukrwienia kończyn zależy od etiologii, stopnia zaawansowania i współistniejących chorób. Obejmuje ono modyfikację czynników ryzyka, farmakoterapię (leki przeciwpłytkowe, przeciwkrzepliwe, statyny), a w zaawansowanych przypadkach interwencje wewnątrznaczyniowe (angioplastyka, stentowanie) lub zabiegi chirurgiczne (pomostowanie, trombektomia, amputacja w przypadkach krytycznego niedokrwienia).

Profilaktyka zaburzeń ukrwienia kończyn polega na eliminacji modyfikowalnych czynników ryzyka sercowo-naczyniowego: zaprzestaniu palenia tytoniu, kontroli ciśnienia tętniczego, cukrzycy i dyslipidemii, regularnej aktywności fizycznej oraz stosowaniu diety śródziemnomorskiej. Wczesne rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia znacząco poprawia rokowanie i zapobiega amputacjom.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl