proporcjonalność do dawki

Proporcjonalność do dawki (ang. dose proportionality) to zjawisko farmakokinetyczne, w którym parametry takie jak stężenie maksymalne leku w osoczu (Cmax) czy pole pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC) zmieniają się liniowo wraz ze zmianą podanej dawki. Jest to kluczowy aspekt badany podczas opracowywania nowych leków.

W warunkach idealnej proporcjonalności do dawki, podwojenie dawki leku powoduje dokładnie dwukrotny wzrost jego stężenia w osoczu. Zjawisko to występuje, gdy wszystkie procesy farmakokinetyczne (wchłanianie, dystrybucja, metabolizm i wydalanie) przebiegają zgodnie z kinetyką pierwszego rzędu i nie ulegają wysyceniu.

Odstępstwa od proporcjonalności do dawki mogą sugerować nasycenie procesów metabolicznych, zmiany w wiązaniu z białkami osocza, nasycenie transporterów błonowych lub inne nieliniowe mechanizmy farmakokinetyczne. Brak proporcjonalności do dawki ma istotne implikacje kliniczne, gdyż może prowadzić do nieprzewidywalnych zmian w stężeniu leku i zwiększać ryzyko działań niepożądanych przy zwiększaniu dawki.

Ocena proporcjonalności do dawki stanowi standardowy element badań klinicznych fazy I, gdzie określa się zakres dawek, w którym lek zachowuje liniową farmakokinetykę. Informacja ta jest niezbędna do opracowania racjonalnych schematów dawkowania oraz przewidywania efektów terapeutycznych i toksycznych leku.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pulmicort 0,5 mg/ml

Budezonid, stosowany w postaci zawiesiny do nebulizacji (Pulmicort) w stężeniach 0,125 mg/ml, 0,250 mg/ml oraz 0,500 mg/ml, charakteryzuje się biodostępnością ogólnoustrojową u dorosłych na poziomie około 15% dawki nominalnej oraz 40-70% dawki dostarczonej pacjentowi. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce 2 mg osiąga około 4 nmol/l w ciągu 10-30 minut od rozpoczęcia nebulizacji. Objętość dystrybucji wynosi około 3 l/kg, a wiązanie z białkami osocza to 85-90%. Budezonid podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu (efekt pierwszego przejścia), głównie przez izoenzym CYP3A4, z około 90% przekształceniem do metabolitów o mniej niż 1% aktywności glikokortykosteroidowej. Klirens układowy u dorosłych wynosi około 1,2 l/min, a okres półtrwania po podaniu dożylnym to 2-3 godziny. Kinetyka farmakokinetyczna jest liniowa i proporcjonalna do dawki.
16-hydroksyprednizolon, 6-hydroksybudezonid, aktywność glikokortykosteroidowa, biodostępność ogólnoustrojowa, biotransformacja, budezonid, cytochrom P450, dawka dostarczona, dawka nominalna, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na budezonid, izoenzym CYP 3A4, klirens układowy, nebulizator pneumatyczny, objętość dystrybucji, ogólnoustrojowa biodostępność, ogólnoustrojowy klirens, okres półtrwania, okres półtrwania budezonidu, parametry farmakokinetyczne, proporcjonalność do dawki, stężenie budezonidu w osoczu, stężenie leku w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zawiesina do nebulizacji
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aderolio 0,5 mg

Ewerolimus, podawany doustnie w dawkach od 0,25 do 15 mg, wykazuje liniową farmakokinetykę z Tmax wynoszącym 1-2 godziny oraz biodostępnością około 90% w formie tabletek do sporządzania zawiesiny. Pokarm bogatotłuszczowy obniża Cmax o 60% i AUC o 16%, co wymaga konsekwentnego przyjmowania leku z posiłkiem lub na czczo. Dystrybucja ewerolimusu cechuje się zmiennym stosunkiem krew/osocze (17-73%) i wysokim wiązaniem z białkami osocza (~74%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4 i glikoproteinę P, a metabolity wykazują około 100-krotnie mniejszą aktywność niż substancja macierzysta. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (80%), z minimalnym wydalaniem w moczu (5%). U pacjentów po przeszczepieniu nerki i serca farmakokinetyka jest podobna, a stan stacjonarny osiągany jest przed 4. dniem leczenia z kumulacją 2-3-krotną. Dla dawek 0,75 mg i 1,5 mg dwa razy na dobę średnie wartości Cmax wynoszą odpowiednio 11,1 ± 4,6 i 20,3 ± 8,0 ng/ml, a AUC 75 ± 31 i 131 ± 59 ng•h/ml. Okres półtrwania wynosi około 28 ± 7 godzin, a klirens po podaniu doustnym to 8,8 l/h z 27% zmiennością międzyosobniczą.
białko osocza, bogatotłuszczowy posiłek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cyklosporyna, ewerolimus, farmakokinetyka ewerolimusu, fosfatydylocholina, glikoproteina p, klirens doustny, lekkie zaburzenie czynności wątroby, małopłytkowość, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, ostre odrzucanie przeszczepu, proporcjonalność do dawki, przeszczepienie narządu, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stężenie maksymalne we krwi, substrat CYP3A4, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – BDS N 0,125 mg/ml

Budezonid, podawany w formie zawiesiny do nebulizacji (0,125 mg/ml, 0,25 mg/ml, 0,5 mg/ml), charakteryzuje się ogólnoustrojową dostępnością u dorosłych na poziomie około 15% dawki nominalnej oraz 40-70% dawki dostarczonej. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce 2 mg osiąga około 4 nmol/l w ciągu 10-30 minut. Lek wykazuje objętość dystrybucji około 3 l/kg, silne wiązanie z białkami osocza (85-90%) oraz intensywny metabolizm wątrobowy (ok. 90% ulega przemianie przez CYP3A4 do nieaktywnych metabolitów). Klirens układowy wynosi około 1,2 l/min, a okres półtrwania eliminacyjnego 2-3 godziny. Farmakokinetyka jest proporcjonalna do dawki, jednak istotne jest ryzyko interakcji z inhibitorami CYP3A4, np. ketokonazolem, który zwiększa stężenie budezonidu w osoczu średnio 7,8-krotnie.
16α-hydroksyprednizolon, 6β-hydroksybudezonid, aktywność glikokortykosteroidowa, ekspozycja na budezonid, farmakokinetyka leku, faza eliminacji, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, klirens budezonidu, klirens układowy, maksymalne stężenie leku, metabolizm pierwszego przejścia, nebulizator pneumatyczny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania budezonidu, parametry farmakokinetyczne, proporcjonalność do dawki, wiązanie z białkami osocza, zawiesina do nebulizacji
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Asentra 100 mg

Sertralina, podawana doustnie w dawkach od 50 do 200 mg, osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 4,5-8,4 godzinach, a jej biodostępność nie jest istotnie modyfikowana przez posiłki. Lek charakteryzuje się wysokim (ok. 98%) wiązaniem z białkami osocza oraz intensywnym metabolizmem wątrobowym, głównie przez enzymy CYP3A4, CYP2C19 i CYP2B6. Okres półtrwania sertraliny wynosi średnio 26 godzin (zakres 22-36 h), co prowadzi do około dwukrotnej kumulacji przy codziennym podawaniu i osiągnięciu stanu stacjonarnego po tygodniu terapii. Główny metabolit, N-desmetylosertralina, ma dłuższy okres półtrwania (62-104 h). Wydalanie odbywa się głównie przez kał i mocz, przy czym mniej niż 0,2% leku jest wydalane w formie niezmienionej z moczem. Farmakokinetyka sertraliny jest proporcjonalna do dawki w zakresie terapeutycznym 50-200 mg, co umożliwia przewidywalne dostosowanie dawkowania.
AUC, bariera biologiczna, biodostępność, chlorowodorek sertraliny, CYP2C19, cytochrom CYP2B6, cytochrom CYP2C19, cytochrom CYP3A4, desmetylosertralina, dystrybucja leku, farmakogenomika, faza eliminacji, interakcje lekowe, klirens kreatyniny, metabolizm pierwszego przejścia, N-desmetylosertralina, niewydolność nerek, okres półtrwania, P-glikoproteina, polimorfizm genetyczny, proporcjonalność do dawki, stan stacjonarny, stężenie substancji czynnej w osoczu, uszkodzenie wątroby, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nebulin 0,5 mg/ 2 ml

Budezonid, stosowany w postaci zawiesiny do nebulizacji (dawki 0,5 mg/2 ml oraz 1 mg/2 ml), charakteryzuje się ogólnoustrojową biodostępnością około 15% dawki nominalnej u dorosłych, przy czym biodostępność względem dawki dostarczonej pacjentowi wynosi 40-70%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po podaniu dawki 2 mg osiąga około 4 nmol/L w ciągu 10-30 minut. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~3 L/kg) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (85-90%). Budezonid podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie (ok. 90%), głównie przez izoenzym CYP3A4, co prowadzi do powstania metabolitów o aktywności glikokortykosteroidowej <1%. Klirens układowy u dorosłych wynosi około 1,2 L/min, a okres półtrwania po podaniu dożylnym to 2-3 godziny. Kinetyka leku jest proporcjonalna do dawki w zakresie terapeutycznym.
aktywność glikokortykosteroidowa, biodostępność dawki, biotransformacja metabolitów, budezonid, cytochrom P450, ekspozycja na budezonid, glikokortykosteroid, hydroksybudezonid, hydroksyprednizolon, izoenzym CYP 3A4, klirens układowy, metabolit budezonidu, metabolizm pierwszego przejścia, nebulizator pneumatyczny, objętość dystrybucji, ogólnoustrojowa biodostępność, ogólnoustrojowy klirens, okres półtrwania, okres półtrwania budezonidu, proporcjonalność do dawki, stężenie leku w osoczu, stężenie w osoczu, zawiesina do nebulizacji
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Budesonide Easyhaler 200 mcg/dawkę

Budezonid, będący substancją czynną produktu Budesonide Easyhaler, występuje jako mieszanina epimerów 22R i 22S, z których epimer 22R wykazuje dwukrotnie wyższą aktywność wobec receptorów glikokortykosteroidowych. Po inhalacji u pacjentów z astmą, 15-25% dawki dociera do płuc, a maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po około 30 minutach. Całkowita dostępność biologiczna po podaniu doustnym wynosi 6-13%, z maksymalnym stężeniem po 1-2 godzinach. Budezonid charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (85-90%) oraz objętością dystrybucji około 3,0 l/kg. Metabolizm wątrobowy, głównie przez cytochrom P450 3A4, prowadzi do powstania nieaktywnych metabolitów, które są wydalane z moczem i kałem. Okres półtrwania wynosi 2-3 godziny u dorosłych oraz około 2,3 godziny u dzieci z astmą w wieku 4-6 lat, u których klirens jest około 50% wyższy niż u dorosłych (0,5 l/min).
Farmakokinetyka budezonidu jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, co ułatwia dostosowanie dawkowania. U pacjentów z chorobami wątroby obserwuje się zwiększoną ekspozycję na lek z powodu obniżonego metabolizmu i klirensu, co wymaga ostrożności i monitorowania efektów klinicznych. Brak interkonwersji między epimerami oraz podobny okres półtrwania obu form zapewnia stabilność farmakokinetyczną. Znajomość tych parametrów jest kluczowa dla optymalizacji terapii wziewnej u pacjentów z astmą, zwłaszcza w populacji pediatrycznej oraz u osób z zaburzeniami czynności wątroby.
aktywność glikokortykosteroidowa, astma, biotransformacja wątrobowa, Budesonide Easyhaler, budezonid, choroba wątroby, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, farmakokinetyka budezonidu, inaktywacja metaboliczna, interkonwersja, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie wziewne, proporcjonalność do dawki, receptor glikokortykosteroidowy, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pulmicort Turbuhaler 200 mcg/dawkę inh.

Budezonid, substancja czynna Pulmicort Turbuhaler (dawki 100 µg i 200 µg), wykazuje liniową farmakokinetykę po podaniu wziewnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) 4,0 nmol/l osiąganym w ciągu 30 minut po dawce 800 µg u dorosłych. Depozycja płucna wynosi średnio 34% ±10% dawki, a około 22% pozostaje w ustniku inhalatora, natomiast 45% jest połykane i metabolizowane w przewodzie pokarmowym. Budezonid charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~3 l/kg), wysokim wiązaniem z białkami osocza (85-90%) oraz intensywnym metabolizmem wątrobowym (90% przez CYP3A4), co prowadzi do powstania metabolitów o minimalnej aktywności glikokortykosteroidowej (<1%). Klirens ogólnoustrojowy u dorosłych wynosi około 1,2 l/min, a okres półtrwania po podaniu dożylnym to 2-3 godziny. Parametry farmakokinetyczne po wielokrotnym podaniu są o 20-30% wyższe niż po dawce pojedynczej, co należy uwzględnić w terapii przewlekłej.
aktywność glikokortykosteroidowa, astma dziecięca, AUC, biodostępność, budezonid, choroba obturacyjna dróg oddechowych, CYP3A4, cytochrom P450, depozycja płucna, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka budezonidu, hydroksybudezonid, hydroksyprednizolon, inhalator, inhalator Turbuhaler, inhibitor CYP3A4, klirens ogólnoustrojowy, metabolit budezonidu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, proporcjonalność do dawki, proszek do inhalacji, Pulmicort Turbuhaler, stężenie budezonidu, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – BDS N 0,5 mg/ml

Budezonid, dostępny w stężeniach 0,125 mg/ml, 0,25 mg/ml oraz 0,5 mg/ml w produkcie BDS N, charakteryzuje się biodostępnością ogólnoustrojową po nebulizacji u dorosłych na poziomie około 15% dawki nominalnej oraz 40-70% dawki dostarczonej. Maksymalne stężenie w osoczu po podaniu dawki 2 mg osiąga około 4 nmol/l w ciągu 10-30 minut. Substancja wykazuje objętość dystrybucji około 3 l/kg masy ciała oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (85-90%). Budezonid podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu (głównie przez CYP3A4), z około 90% przemianą do metabolitów o aktywności glikokortykosteroidowej <1%. Klirens ogólnoustrojowy u dorosłych wynosi około 1,2 l/min, a okres półtrwania 2-3 godziny, co tłumaczy łagodny profil działań niepożądanych. Kinetyka jest proporcjonalna do dawki, jednak istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania inhibitorów CYP3A4, np. ketokonazolu, który może zwiększyć stężenie budezonidu w osoczu nawet 7,8-krotnie.
16α-hydroksyprednizolon, 6β-hydroksybudezonid, aktywność glikokortykosteroidowa, biodostępność ogólnoustrojowa, budezonid, cytochrom P450, dostępność ogólnoustrojowa, farmakokinetyka, inhibitor CYP3A4, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klirens ogólnoustrojowy, klirens układowy, metabolit budezonidu, metabolizm pierwszego przejścia, nebulizator pneumatyczny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, proporcjonalność do dawki, stężenie w osoczu, zawiesina do nebulizacji
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bevimlar 15 mg

Rywaroksaban, aktywny składnik leku Bevimlar, wykazuje przewidywalny profil farmakokinetyczny z umiarkowaną zmiennością międzyosobniczą (30-40%). Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w 2-4 godziny, a biodostępność zależy od dawki: dla 2,5 mg i 10 mg wynosi 80-100%, natomiast dla 20 mg około 66% na czczo, zwiększając się o 39% po posiłku. Dawkowanie 15 mg i 20 mg powinno odbywać się z posiłkiem dla optymalnego wchłaniania. Rywaroksaban wiąże się silnie z białkami osocza (92-95%), ma umiarkowaną objętość dystrybucji (~50 l u dorosłych) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz inne szlaki niezależne od cytochromu P450. Eliminacja odbywa się w połowie przez nerki i połowie z kałem, a klirens ogólnoustrojowy wynosi około 10 l/h. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u młodych dorosłych i 11-13 godzin u osób starszych, z kinetyką typu flip-flop.
albumina, bezwzględna biodostępność, białko BCRP, biodostępność leku, Cmax, cytochrom CYP3A4, czas protrombinowy, funkcja allometryczna, glikoproteina p, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby, metabolizm i eliminacja, objętość dystrybucji, objętość dystrybucji w stanie równowagi, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, proporcjonalność do dawki, przesączanie kłębuszkowe, przewód pokarmowy, rywaroksaban, wchłanianie substancji czynnej, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zahamowanie czynnika Xa, zakrzepica żył głębokich, zawiesina doustna, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tafen Nasal 50 mcg/dawkę donosową

Budezonid, substancja czynna leku Tafen Nasal (50 μg/dawkę donosową), wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które wpływają na jego skuteczność terapeutyczną. Biodostępność ogólnoustrojowa wynosi 33%, a po podaniu dawki 256 μg u dorosłych maksymalne stężenie w osoczu osiąga 0,64 nmol/l w czasie 0,7 godziny, z AUC równym 2,7 nmol*h/l. Substancja charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~3 l/kg) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (85-90%). Budezonid podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie (~90%) z udziałem izoenzymu CYP3A, dając metabolity o minimalnej aktywności glikokortykosteroidowej (<1%). Klirens ogólnoustrojowy wynosi około 1,2 l/min, a okres półtrwania po podaniu dożylnym to 2-3 godziny. Farmakokinetyka wykazuje proporcjonalność do dawki, co ułatwia precyzyjne dostosowanie terapii.
16-alfa-hydroksyprednizolon, 6-beta-hydroksybudezonid, astma oskrzelowa, AUC, biodostępność ogólnoustrojowa, biotransformacja, budezonid, CYP3A, cytochrom P450, ekspozycja ogólnoustrojowa, epimer, glikokortykosteroid, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proporcjonalność do dawki, stężenie maksymalne, Tafen Nasal, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Diemono 2 mg

Dienogest, substancja czynna leku Diemono w dawce 2 mg, charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną około 91% oraz szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) wynoszące 47 ng/ml osiągane jest po około 1,5 godziny od podania. Lek wykazuje proporcjonalną farmakokinetykę w zakresie dawek 1-8 mg, co umożliwia przewidywalność efektu terapeutycznego. Dienogest wiąże się głównie nieswoiście z albuminami (90%), z frakcją wolnego steroidu stanowiącą 10%, a jego pozorna objętość dystrybucji (Vd/F) wynosi 40 l, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez enzym CYP3A4, a klirens metaboliczny osocza (Cl/F) wynosi 64 ml/min. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 9-10 godzin, a lek jest wydalany głównie w postaci metabolitów z przewagą wydalania drogą nerkową nad kałową w stosunku 3:1. Po podaniu doustnym dawki 0,1 mg/kg około 86% dawki jest eliminowane w ciągu 6 dni, głównie z moczem.
albumina surowicy, CYP3A4, cytochrom P450, dienogest, dostępność biologiczna, dystrybucja, eliminacja, faza eliminacji, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, klirens metaboliczny, metabolizm, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proporcjonalność do dawki, przewód pokarmowy, stan stacjonarny, stężenie w surowicy, wchłanianie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – BDS N 0,25 mg/ml

Budezonid, dostępny w postaci zawiesiny do nebulizacji w stężeniach 0,125 mg/ml, 0,25 mg/ml oraz 0,5 mg/ml, charakteryzuje się ogólnoustrojową dostępnością u dorosłych wynoszącą około 15% dawki nominalnej i 40-70% dawki dostarczonej. Po podaniu dawki 2 mg maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiąga około 4 nmol/l w ciągu 10-30 minut. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~3 l/kg) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (85-90%). Budezonid podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie, głównie przez izoenzym CYP3A4, co prowadzi do powstania metabolitów o minimalnej aktywności glikokortykosteroidowej (<1%). Klirens układowy u dorosłych wynosi około 1,2 l/min, a okres półtrwania eliminacyjnego 2-3 godziny. Kinetyka leku jest proporcjonalna do dawki, co umożliwia przewidywalne dostosowanie terapii. Istotne jest ryzyko interakcji z inhibitorami CYP3A4, np. ketokonazolem, który zwiększa stężenie budezonidu w osoczu średnio 7,8-krotnie po podaniu doustnym.
aktywność glikokortykosteroidowa, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność ogólnoustrojowa, dystrybucja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka budezonidu, hydroksybudezonid, hydroksyprednizolon, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klirens ogólnoustrojowy, klirens układowy, końcowy okres półtrwania, metabolit budezonidu, metabolizm leku, metabolizm pierwszego przejścia, nebulizator pneumatyczny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proporcjonalność do dawki, stężenie leku w osoczu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zawiesina do nebulizacji
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Budesonide Easyhaler 100 mcg/dawkę

Budezonid, będący mieszaniną epimerów 22R i 22S, wykazuje różnice w aktywności farmakologicznej, gdzie epimer 22R ma dwukrotnie większe powinowactwo do receptorów glikokortykosteroidowych. Po inhalacji do płuc dociera 15-25% dawki, a reszta jest połykana, co wpływa na biodostępność. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 30 minutach po podaniu wziewnym oraz po 1-2 godzinach po podaniu doustnym, z dostępnością biologiczną 6-13% po podaniu doustnym. Budezonid charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (85-90%) oraz objętością dystrybucji około 3,0 l/kg. Metabolizm wątrobowy przez CYP3A4 prowadzi do powstania nieaktywnych metabolitów, a eliminacja odbywa się przez mocz i kał. Farmakokinetyka jest proporcjonalna do dawki, co ułatwia dostosowanie terapii.
budezonid, cytochrom P4503A4, dawkowanie pediatryczne, dostępność biologiczna, ekspozycja na lek, epimer, farmakokinetyka, glikokortykosteroid, klirens, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne, podanie wziewne, proporcjonalność do dawki, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ondemet 0,5 mg/ml

Farmakokinetyka budezonidu w postaci zawiesiny do nebulizacji (Ondemet) charakteryzuje się biodostępnością ogólnoustrojową u dorosłych na poziomie około 15% dawki nominalnej oraz 40-70% dawki dostarczonej pacjentowi. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce 2 mg osiąga około 4 nmol/l w ciągu 10-30 minut od rozpoczęcia nebulizacji. Objętość dystrybucji wynosi około 3 L/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza to 85-90%. Budezonid podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu (około 90% ulega przekształceniu przez CYP3A4), co skutkuje powstaniem metabolitów o aktywności glikokortykosteroidowej poniżej 1%. Klirens układowy u zdrowych dorosłych wynosi około 1,2 L/min, a okres półtrwania po podaniu dożylnym to 2-3 godziny. Parametry farmakokinetyczne wykazują proporcjonalność do dawki.
AUC, biodostępność ogólnoustrojowa, Cmax, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, hydroksybudezonid, hydroksyprednizolon, izoenzym CYP 3A4, klirens budezonidu, klirens układowy, nebulizator pneumatyczny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania budezonidu, proporcjonalność do dawki, stężenie budezonidu, stężenie budezonidu w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina do nebulizacji
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clarzole 2,5 mg

Letrozol, substancja czynna leku Clarzole w dawce 2,5 mg, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (99,9%) oraz szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z medianą Tmax wynoszącą 1 godzinę na czczo i 2 godziny po posiłku. Maksymalne stężenie (Cmax) wynosi średnio 129 ± 20,3 nmol/l na czczo i 98,7 ± 18,6 nmol/l po posiłku, przy czym całkowite wchłanianie (AUC) pozostaje niezmienione, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłku. Letrozol wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (60%, głównie albuminami 55%) i wykazuje wysoką dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji 1,87 ± 0,47 l/kg). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP2A6, prowadząc do nieaktywnego metabolitu karbinolu, z klirensem metabolicznym 2,1 l/h. Eliminacja odbywa się głównie przez mocz (88,2 ± 7,6% dawki w ciągu 2 tygodni), głównie w formie glukuronidu metabolitu karbinolu.
biodostępność, cytochrom P450, klirens kreatyniny, klirens metaboliczny, letrozol, marskość wątroby, metabolit karbinolowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, pochodna glukuronidowa, proporcjonalność do dawki, rak piersi z przerzutami, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, tabletka powlekana, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sertraline Medreg 100 mg

Sertralina wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym w dawkach terapeutycznych 50-200 mg/dobę, z osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w czasie 4,5-8,4 godziny. Biodostępność nie jest istotnie modyfikowana przez posiłki. Lek wiąże się w około 98% z białkami osocza i ulega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez izoenzymy CYP3A4, CYP2C19 oraz CYP2B6, a także jest substratem P-glikoproteiny. Okres półtrwania sertraliny wynosi średnio 26 godzin (zakres 22-36 h), co powoduje kumulację do stężeń stanu stacjonarnego po około tygodniu stosowania. Główny metabolit, N-desmetylosertralina, ma dłuższy okres półtrwania (62-104 h) i wraz z metabolitami jest wydalany w równych ilościach z moczem i kałem; eliminacja nerkowa leku w formie niezmienionej jest minimalna (<0,2%). Farmakokinetyka sertraliny jest proporcjonalna do dawki, co ułatwia dostosowanie terapii.
AUC, biodostępność leku, CYP2B6, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, desmetylosertralina, farmakogenomika, klirens kreatyniny, metabolizm wątrobowy, N-desmetylosertralina, niewydolność nerek, odpowiedź kliniczna, okres półtrwania leku, P-glikoproteina, polimorfizm genetyczny, proporcjonalność do dawki, stężenie maksymalne leku, stężenie stanu stacjonarnego, szybki metabolizator, uszkodzenie wątroby, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizator, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne