Właściwości farmakokinetyczne budezonidu w zawiesinie do nebulizacji

Właściwości farmakokinetyczne budezonidu zawartego w produkcie BDS N (dostępnym w stężeniach 0,125 mg/ml, 0,25 mg/ml oraz 0,5 mg/ml) obejmują procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji substancji czynnej z organizmu. Parametry farmakokinetyczne różnią się między populacją dorosłych a populacją pediatryczną, co ma istotne znaczenie przy doborze dawkowania.¹

Wchłanianie budezonidu

Biodostępność ogólnoustrojowa budezonidu po nebulizacji u osób dorosłych wynosi około 15% dawki nominalnej oraz 40-70% dawki faktycznie dostarczonej pacjentowi. Jedynie niewielka ilość substancji czynnej dostępnej ogólnoustrojowo pochodzi z połkniętej części leku. Maksymalne stężenie budezonidu w osoczu po podaniu jednorazowej dawki 2 mg występuje w okresie od 10 do 30 minut po rozpoczęciu inhalacji i osiąga wartość około 4 nmol/l.²

Dystrybucja substancji czynnej

Budezonid charakteryzuje się objętością dystrybucji wynoszącą około 3 l/kg masy ciała. Substancja czynna wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza, wynoszący średnio 85-90%.³

Metabolizm budezonidu

Budezonid podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia przez wątrobę, w wyniku którego około 90% substancji czynnej ulega przemianie do metabolitów o znacznie zredukowanej aktywności glikokortykosteroidowej. Główne metabolity budezonidu to 6β-hydroksybudezonid oraz 16α-hydroksyprednizolon, których aktywność glikokortykosteroidowa wynosi mniej niż 1% aktywności związku macierzystego. Za metabolizm budezonidu odpowiada głównie izoenzym CYP3A4 należący do układu enzymatycznego cytochromu P450.⁴

Eliminacja substancji czynnej

Metabolity budezonidu są wydalane głównie przez nerki, zarówno w postaci wolnej, jak i sprzężonej. W moczu nie wykrywa się budezonidu w postaci niezmienionej. U zdrowych dorosłych ochotników budezonid charakteryzuje się wysokim klirensem układowym, wynoszącym około 1,2 l/min, a średni okres półtrwania w fazie eliminacji po podaniu dożylnym wynosi 2-3 godziny. Ta właściwość wyjaśnia łagodny profil działań niepożądanych budezonidu na poziomie ogólnoustrojowym.⁵

Liniowość farmakokinetyki

Kinetyka budezonidu stosowanego w dawkach terapeutycznych wykazuje proporcjonalność do dawki, co ma istotne znaczenie przy ustalaniu schematów dawkowania.⁶

Interakcje farmakokinetyczne

W badaniach klinicznych wykazano, że ketokonazol stosowany dwa razy na dobę w dawce 100 mg powoduje znaczący wzrost stężenia budezonidu w osoczu (średnio 7,8-krotny) przy jednoczesnym podawaniu doustnym budezonidu w pojedynczej dawce 10 mg. Chociaż brak jest danych dotyczących tej interakcji w przypadku budezonidu podawanego w inhalacji, należy spodziewać się istotnego zwiększenia jego stężenia w osoczu przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP3A4.⁷

Właściwości farmakokinetyczne u dzieci i młodzieży

Parametry farmakokinetyczne budezonidu w populacji pediatrycznej wykazują istotne różnice w porównaniu do populacji osób dorosłych, co należy uwzględnić przy doborze dawkowania u młodszych pacjentów.⁸

Parametry farmakokinetyczne u dzieci

U dzieci z astmą w wieku 4-6 lat ogólnoustrojowy klirens budezonidu wynosi około 0,5 l/min. W przeliczeniu na kilogram masy ciała klirens jest w przybliżeniu o 50% większy u dzieci niż u dorosłych. Końcowy okres półtrwania budezonidu po inhalacji u dzieci chorych na astmę wynosi około 2,3 godziny, co jest wartością zbliżoną do okresu półtrwania obserwowanego u zdrowych dorosłych ochotników.⁹

Ogólnoustrojowa dostępność budezonidu po podaniu zawiesiny do nebulizacji za pomocą nebulizatora pneumatycznego u dzieci z astmą w wieku 4-6 lat wynosi w przybliżeniu 6% dawki nominalnej i 26% dawki dostarczonej pacjentowi. Biodostępność ogólnoustrojowa u dzieci jest o około połowę mniejsza niż u zdrowych dorosłych ochotników.¹⁰

Po podaniu jednorazowej dawki 1 mg dzieciom w wieku 4-6 lat chorującym na astmę, maksymalne stężenie w osoczu występuje około 20 minut po rozpoczęciu inhalacji i osiąga wartość około 2,4 nmol/l. Ekspozycja na budezonid (wyrażona parametrami Cmax i AUC) u dzieci w wieku 4-6 lat po jednorazowym podaniu dawki 1 mg w inhalacji jest porównywalna do ekspozycji obserwowanej u dorosłych zdrowych ochotników, którym podano taką samą dawkę dostarczoną przy użyciu identycznego zestawu do nebulizacji.¹¹

Porównanie parametrów farmakokinetycznych budezonidu u dorosłych i dzieci