Leki w grupie
„leki przeciwzapalne stosowane w chorobach układu oddechowego”

Leki przeciwzapalne stosowane w chorobach układu oddechowego to grupa preparatów, których głównym celem jest zmniejszenie stanu zapalnego w drogach oddechowych, co prowadzi do poprawy drożności dróg oddechowych i ułatwienia oddychania. Działają one poprzez hamowanie uwalniania mediatorów zapalnych, stabilizację błon komórkowych oraz zmniejszenie obrzęku i nadreaktywności oskrzeli.

W obrębie tej grupy można wyróżnić kilka istotnych podgrup leków: glikokortykosteroidy (GKS), niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), leki przeciwleukotrienowe oraz leki biologiczne. Glikokortykosteroidy są najczęściej stosowane i najskuteczniejsze w leczeniu chorób zapalnych układu oddechowego, szczególnie w astmie i przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc (POChP).

Glikokortykosteroidy wziewne obejmują takie substancje czynne jak: budezonid (Pulmicort, Miflonide, Nebbud), flutykazon (Flixotide, Flutixon), beklometazon (Cortare, Becloforte), cyklezonid (Alvesco) oraz mometazon (Asmanex). W cięższych przypadkach stosuje się również GKS doustne, takie jak prednizon (Encorton) czy metyloprednizolon (Medrol, Metypred).

Leki przeciwleukotrienowe, jak montelukast (Singulair, Monkasta, Astmirex) i zafirlukast (Accolate), działają poprzez blokowanie receptorów leukotrienowych, zmniejszając tym samym stan zapalny i skurcz oskrzeli. Są szczególnie skuteczne w astmie indukowanej wysiłkiem lub aspiryną.

Największą zaletą stosowania leków przeciwzapalnych w chorobach układu oddechowego jest możliwość kontrolowania przewlekłych stanów zapalnych, co przekłada się na zmniejszenie częstości zaostrzeń chorób, poprawę jakości życia pacjentów i zachowanie prawidłowej funkcji płuc. W przypadku GKS wziewnych, minimalizowane jest ryzyko działań ogólnoustrojowych przy zachowaniu wysokiej skuteczności miejscowej.

Niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem tej grupy leków obejmują możliwe działania niepożądane. W przypadku długotrwałego stosowania GKS doustnych może dojść do osteoporozy, cukrzycy, nadciśnienia tętniczego, zaćmy czy osłabienia odporności. GKS wziewne mogą powodować miejscowe kandydozy jamy ustnej i gardła, chrypkę oraz kaszel. NLPZ mogą wywoływać reakcje nadwrażliwości, szczególnie u pacjentów z astmą aspirynową, a także powodować uszkodzenia przewodu pokarmowego.

W najcięższych przypadkach chorób zapalnych układu oddechowego, szczególnie w astmie ciężkiej, stosuje się również leki biologiczne, takie jak omalizumab (Xolair), mepolizumab (Nucala) czy benralizumab (Fasenra), które działają na określone ścieżki immunologiczne odpowiedzialne za stan zapalny w drogach oddechowych.

Lista leków w tej grupie

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl