stężenie albuminy w osoczu
Stężenie albuminy w osoczu to kluczowy parametr diagnostyczny odzwierciedlający stan funkcjonalny wątroby oraz ogólny stan odżywienia pacjenta. Prawidłowe wartości u dorosłych mieszczą się w zakresie 3,5-5,0 g/dl (35-50 g/l). Albumina stanowi około 60% wszystkich białek osocza i jest głównym czynnikiem utrzymującym ciśnienie onkotyczne krwi.
Hipoalbuminemia (stężenie albuminy poniżej 3,5 g/dl) może wskazywać na przewlekłe choroby wątroby, zespół nerczycowy, niedożywienie, przewlekłe stany zapalne, oparzenia lub zwiększoną utratę białka przez przewód pokarmowy. Ze względu na długi okres półtrwania albuminy (około 20 dni), jej stężenie nie jest dobrym wskaźnikiem ostrych zmian funkcji wątroby.
Oznaczenie stężenia albuminy w osoczu wykonuje się najczęściej metodami kolorymetrycznymi z użyciem zieleni bromokrezolowej lub fioletowej. W interpretacji wyników należy uwzględnić stan nawodnienia pacjenta, gdyż odwodnienie może prowadzić do względnego wzrostu stężenia albuminy, a przewodnienie do jego spadku. Hipoalbuminemia poniżej 2,5 g/dl wiąże się ze zwiększonym ryzykiem powikłań, w tym obrzęków, upośledzonego gojenia ran i zaburzeń transportu leków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Albiomin 20% 200 g/l
Podawanie roztworu albuminy ludzkiej, takiego jak Albiomin 20%, wymaga indywidualizacji terapii z uwzględnieniem masy ciała pacjenta, ciężkości urazu lub choroby oraz intensywności utraty płynów i białek. Kluczowym kryterium doboru dawki jest wymagana objętość krążących płynów, a nie stężenie albumin w osoczu. Preparat Albiomin 20% zawiera 200 g/l białka całkowitego, z czego ≥96% stanowi albumina ludzka, i wykazuje działanie hiperonkotyczne. Dostępny jest w fiolkach 50 ml (10 g białka, ok. 140 mg sodu) oraz 100 ml (20 g białka, ok. 280 mg sodu). Podawanie odbywa się dożylnie, bezpośrednio w stężeniu 20% lub po rozcieńczeniu w roztworze izotonicznym, z szybkością infuzji dostosowaną do stanu klinicznego pacjenta i wskazań terapeutycznych.
9% chlorek sodu, albumina ludzka, ciśnienie tętnicze, ciśnienie zaklinowania, diureza, działanie hiperonkotyczne, elektrolity, hematokryt, hemoglobina, infuzja, objętość krążących płynów, ośrodkowe ciśnienie żylne, parametry hemodynamiczne, podanie dożylne, roztwór izotoniczny, stężenie albuminy w osoczu, tętnica płucna, wymiana osocza krwi - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Flexbumin 200 g/l 200 g/l
Flexbumin 200 g/l to hiperonkotyczny roztwór do infuzji zawierający 20% białka całkowitego, z co najmniej 95% albuminy ludzkiej, dostępny w opakowaniach 50 ml (10 g albuminy) oraz 100 ml (20 g albuminy). Dawkowanie i szybkość infuzji należy indywidualnie dostosować do masy ciała pacjenta, ciężkości urazu lub choroby oraz utrzymujących się strat płynu i białka, bazując na ocenie niedoboru objętości krwi krążącej, a nie na stężeniu albumin w osoczu. Preparat można podawać bezpośrednio dożylnie lub po rozcieńczeniu w roztworze izotonicznym (np. 5% glukoza lub 0,9% NaCl). Podczas wymiany osocza szybkość infuzji powinna być zsynchronizowana z szybkością usuwania osocza.
5% glukoza, 9% chlorek sodu, albumina ludzka, ciśnienie śródczaszkowe, ciśnienie tętnicze krwi, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, duszność, hematokryt, infuzja dożylna, niedobór objętości krwi, niewydolność serca, ośrodkowe ciśnienie żylne, roztwór do infuzji, roztwór izotoniczny, stan hemodynamiczny, stężenie albuminy w osoczu, stężenie elektrolitów, wymiana osocza