Właściwości farmakokinetyczne
Pulmicort Turbuhaler 200 mcg/dawkę inh.

Budezonid, substancja czynna Pulmicort Turbuhaler (dawki 100 µg i 200 µg), wykazuje liniową farmakokinetykę po podaniu wziewnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) 4,0 nmol/l osiąganym w ciągu 30 minut po dawce 800 µg u dorosłych. Depozycja płucna wynosi średnio 34% ±10% dawki, a około 22% pozostaje w ustniku inhalatora, natomiast 45% jest połykane i metabolizowane w przewodzie pokarmowym. Budezonid charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~3 l/kg), wysokim wiązaniem z białkami osocza (85-90%) oraz intensywnym metabolizmem wątrobowym (90% przez CYP3A4), co prowadzi do powstania metabolitów o minimalnej aktywności glikokortykosteroidowej (<1%). Klirens ogólnoustrojowy u dorosłych wynosi około 1,2 l/min, a okres półtrwania po podaniu dożylnym to 2-3 godziny. Parametry farmakokinetyczne po wielokrotnym podaniu są o 20-30% wyższe niż po dawce pojedynczej, co należy uwzględnić w terapii przewlekłej.

Właściwości farmakokinetyczne budezonidu w preparacie Pulmicort Turbuhaler

Budezonid, substancja czynna produktu leczniczego Pulmicort Turbuhaler (dostępnego w dawkach 100 µg i 200 µg na dawkę inhalacyjną w postaci proszku do inhalacji), charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego skuteczność terapeutyczną w leczeniu chorób obturacyjnych dróg oddechowych. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę procesów farmakokinetycznych budezonidu po podaniu wziewnym za pomocą inhalatora Turbuhaler.1

Wchłanianie

Po inhalacji z wykorzystaniem inhalatora Pulmicort Turbuhaler, maksymalne stężenie budezonidu w osoczu osiąga wartość 4,0 nmol/l (po przyjęciu dawki 800 µg) i występuje stosunkowo szybko – w czasie do 30 minut od podania. Zależność między dawką a stężeniem w osoczu oraz polem pod krzywą stężenia leku w osoczu (AUC) ma charakter liniowy. Należy jednak zauważyć, że przy wielokrotnym podawaniu leku (3-tygodniowa terapia) parametry te są nieco większe (o około 20-30%) w porównaniu do podania pojedynczej dawki.2

Istotnym parametrem charakteryzującym wchłanianie budezonidu jest depozycja płucna, która u osób zdrowych wynosi średnio 34% ±10% dawki odmierzonej. Z pozostałej części leku, około 22% dawki pozostaje w ustniku inhalatora, natomiast około 45% jest połykane i dostaje się do przewodu pokarmowego.3

Dystrybucja

Objętość dystrybucji budezonidu wynosi około 3 l/kg masy ciała, co wskazuje na znaczną dystrybucję tkankową leku. Budezonid charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym 85-90%, co może wpływać na jego biodostępność i interakcje z innymi lekami.4

Metabolizm

Budezonid podlega intensywnemu efektowi pierwszego przejścia przez wątrobę, w wyniku którego około 90% substancji ulega przemianie do metabolitów o znacznie zmniejszonej aktywności glikokortykosteroidowej. Główne metabolity budezonidu to 6β-hydroksybudezonid oraz 16α-hydroksyprednizolon, których aktywność glikokortykosteroidowa stanowi mniej niż 1% aktywności związku macierzystego.5

Za metabolizm budezonidu odpowiada głównie izoenzym CYP3A4, który jest składnikiem układu enzymatycznego cytochromu P450. Ten fakt jest istotny klinicznie, ponieważ substancje będące inhibitorami lub induktorami CYP3A4 mogą wpływać na metabolizm budezonidu.6

Eliminacja

Metabolity budezonidu są wydalane z organizmu w postaci wolnej lub sprzężonej, przede wszystkim przez nerki. Warto zaznaczyć, że budezonid w postaci niezmienionej nie jest wykrywany w moczu, co potwierdza jego intensywny metabolizm.7

U zdrowych dorosłych osób budezonid charakteryzuje się dużym klirensem ogólnoustrojowym, wynoszącym około 1,2 l/min. Końcowy okres półtrwania budezonidu po podaniu dożylnym wynosi około 2-3 godzin.8

Liniowość

Kinetyka budezonidu stosowanego w dawkach terapeutycznych wykazuje proporcjonalność do dawki, co oznacza, że zwiększenie dawki leku powoduje proporcjonalny wzrost parametrów farmakokinetycznych.9

Farmakokinetyka u dzieci i młodzieży

Właściwości farmakokinetyczne budezonidu u dzieci i młodzieży wykazują pewne odrębności w porównaniu do populacji dorosłych:

  • Klirens ogólnoustrojowy u dzieci z astmą w wieku 4-6 lat wynosi około 0,5 l/min. Jednak w przeliczeniu na kilogram masy ciała jest on o około 50% większy niż u dorosłych, co wskazuje na szybszą eliminację leku u pacjentów pediatrycznych.10
  • Okres półtrwania budezonidu po inhalacji u dzieci chorych na astmę wynosi w przybliżeniu 2,3 godziny i jest zbliżony do okresu półtrwania obserwowanego u zdrowych dorosłych ochotników.11
  • U dzieci chorych na astmę leczonych produktem Pulmicort Turbuhaler (800 µg w dawce pojedynczej), maksymalne stężenie w osoczu (Cmax = 4,85 nmol/l) jest osiągane szybciej niż u dorosłych – po 13,8 minutach od inhalacji. Pole powierzchni pod krzywą zmian stężenia w czasie (AUC) wynosi 10,3 nmol h/l.12
  • Warto zauważyć, że wartość AUC u dzieci jest porównywalna z obserwowaną u osób dorosłych przy stosowaniu tej samej dawki, natomiast wartość Cmax jest zwykle większa u dzieci.13
  • Depozycja płucna u dzieci (31% dawki odmierzonej) jest podobna do obserwowanej u zdrowych osób dorosłych (34% dawki odmierzonej), co wskazuje na porównywalną efektywność dostarczania leku do miejsca działania.14

Zestawienie parametrów farmakokinetycznych budezonidu

Parametr Dorośli Dzieci (4-6 lat)
Depozycja płucna 34% ±10% dawki odmierzonej 31% dawki odmierzonej
Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce 800 µg 4,0 nmol/l (po 30 min) 4,85 nmol/l (po 13,8 min)
Objętość dystrybucji Około 3 l/kg masy ciała Brak szczegółowych danych
Wiązanie z białkami osocza 85-90% Brak szczegółowych danych
Klirens ogólnoustrojowy Około 1,2 l/min Około 0,5 l/min (o 50% większy w przeliczeniu na kg masy ciała)
Okres półtrwania po inhalacji 2-3 godziny Około 2,3 godziny
AUC po dawce 800 µg Porównywalna z dziećmi 10,3 nmol h/l
Metabolizm 90% ulega biotransformacji w wątrobie przez CYP3A4
Wydalanie Głównie przez nerki w postaci metabolitów wolnych lub sprzężonych
  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl