Właściwości farmakokinetyczne
Budesonide Easyhaler 100 mcg/dawkę

Właściwości farmakokinetyczne budezonidu

Substancja czynna Budesonide Easyhaler – budezonid, występuje w postaci mieszaniny dwóch epimerów (22R i 22S). Badania powinowactwa do receptorów glikokortykosteroidowych wykazały, że epimer 22R wykazuje dwukrotnie większą aktywność niż epimer 22S. Między epimerami nie zachodzi interkonwersja. Końcowy okres półtrwania dla obu epimerów jest taki sam i wynosi 2-3 godziny. U pacjentów z astmą około 15-25% dawki budezonidu przyjętej z inhalatora dociera do płuc. Pozostała część dawki pozostaje w jamie ustnej i gardle, a następnie jest połykana, jeśli pacjent nie wypłucze jamy ustnej po inhalacji.¹

Wchłanianie

Proces wchłaniania budezonidu różni się w zależności od drogi podania. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie budezonidu w osoczu występuje po około 1-2 godzinach, a całkowita dostępność biologiczna wynosi 6-13%. Z kolei po podaniu wziewnym maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest znacznie szybciej – już po około 30 minutach od inhalacji. Większość dawki budezonidu dostarczonego do płuc ulega wchłonięciu do krążenia ogólnego. Warto zauważyć, że 85-95% dawki budezonidu obecnego w osoczu wiąże się z białkami.²

Dystrybucja

Objętość dystrybucji budezonidu wynosi około 3,0 l/kg, co wskazuje na dobry stopień przenikania substancji do tkanek. Budezonid charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym średnio 85-90%, co może wpływać na jego biodostępność i dystrybucję w organizmie.³

Metabolizm i eliminacja

Główną drogą eliminacji budezonidu jest metabolizm wątrobowy. Substancja jest szybko i w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie przez cytochrom P4503A4 do dwóch głównych metabolitów. Istotną informacją jest fakt, że aktywność glikokortykosteroidowa tych metabolitów in vitro jest minimalna – stanowi mniej niż 1% aktywności związku macierzystego. W płucach oraz w preparatach surowicy u ludzi obserwowano nieznaczną inaktywację metaboliczną budezonidu.⁴

Budezonid jest wydalany z organizmu dwoma drogami: z moczem oraz z kałem. Substancja jest wydalana zarówno w postaci sprzężonych, jak i niesprzężonych metabolitów.⁵

Liniowość farmakokinetyki

Farmakokinetyka budezonidu stosowanego w dawkach terapeutycznych charakteryzuje się proporcjonalnością do dawki, co oznacza, że zwiększenie dawki leku prowadzi do proporcjonalnego zwiększenia stężenia substancji w osoczu.⁶

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

Dzieci i młodzież

U dzieci z astmą w wieku 4-6 lat ogólnoustrojowy klirens budezonidu wynosi około 0,5 l/min. W przeliczeniu na kg masy ciała, klirens u dzieci jest znacząco wyższy – około 50% większy niż u dorosłych. Okres półtrwania budezonidu po inhalacji u dzieci chorych na astmę wynosi w przybliżeniu 2,3 godziny i jest prawie identyczny jak okres półtrwania u zdrowych dorosłych. Te różnice w farmakokinetyce należy uwzględniać przy ustalaniu dawkowania u dzieci.⁷

Pacjenci z chorobami wątroby

U pacjentów z chorobami wątroby obserwuje się zwiększoną ekspozycję na budezonid. Jest to związane z upośledzeniem metabolizmu wątrobowego leku, co może prowadzić do kumulacji substancji czynnej w organizmie. Fakt ten należy brać pod uwagę przy ustalaniu dawkowania u tej grupy pacjentów, gdyż może to wymagać modyfikacji schematu dawkowania.⁸