Właściwości farmakokinetyczne
Ondemet 0,5 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne budezonidu

Analiza farmakokinetyki budezonidu dostępnego w postaci zawiesiny do nebulizacji (Ondemet) obejmuje szczegółowe dane dotyczące wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji substancji czynnej zarówno u pacjentów dorosłych, jak i w populacji pediatrycznej. Dodatkowo, uwzględniono wpływ zaburzeń czynności nerek i wątroby na parametry farmakokinetyczne leku.¹

Wchłanianie budezonidu

Biodostępność ogólnoustrojowa budezonidu po nebulizacji u osób dorosłych wynosi około 15% dawki nominalnej oraz 40% do 70% dawki dostarczonej pacjentowi. Z całkowitej ilości wchłoniętego leku jedynie niewielka część pochodzi z połkniętej frakcji preparatu. Po podaniu dawki 2 mg, maksymalne stężenie budezonidu w osoczu (Cmax) występuje po około 10-30 minutach od rozpoczęcia nebulizacji i osiąga wartość około 4 nmol/l.²

Dystrybucja budezonidu

Objętość dystrybucji budezonidu wynosi około 3 L/kg masy ciała, co świadczy o znacznym stopniu dystrybucji leku w tkankach. Substancja czynna wiąże się z białkami osocza w około 85-90%.³

Metabolizm budezonidu

Budezonid podlega intensywnemu efektowi pierwszego przejścia przez wątrobę, w wyniku którego około 90% substancji czynnej jest przekształcane w metabolity o znacząco ograniczonej aktywności glikokortykosteroidowej. Główne metabolity – 6β-hydroksybudezonid i 16α-hydroksyprednizolon – wykazują aktywność glikokortykosteroidową na poziomie poniżej 1% aktywności leku macierzystego. Za metabolizm budezonidu odpowiada głównie izoenzym CYP 3A4 należący do układu enzymatycznego cytochromu P450.⁴

Eliminacja budezonidu

Metabolity budezonidu są wydalane z organizmu w postaci wolnej lub sprzężonej, głównie przez nerki. W moczu nie wykrywa się niezmienionej postaci budezonidu. U zdrowych dorosłych pacjentów klirens układowy budezonidu jest wysoki i wynosi około 1,2 L/min. Końcowy okres półtrwania po podaniu dożylnym wynosi około 2-3 godzin.⁵

Liniowość parametrów farmakokinetycznych

Parametry farmakokinetyczne budezonidu stosowanego w dawkach terapeutycznych wykazują proporcjonalność do dawki.⁶

Farmakokinetyka w populacjach szczególnych

Farmakokinetyka u dzieci i młodzieży

U dzieci z astmą w wieku 4-6 lat ogólnoustrojowy klirens budezonidu wynosi około 0,5 L/min. W przeliczeniu na kilogram masy ciała, wartość klirensu u dzieci jest w przybliżeniu o 50% większa w porównaniu do osób dorosłych. Okres półtrwania budezonidu po inhalacji u dzieci chorych na astmę wynosi około 2,3 godziny, co jest wartością zbliżoną do okresu półtrwania u zdrowych dorosłych ochotników.⁷

Biodostępność ogólnoustrojowa budezonidu u dzieci z astmą w wieku 4-6 lat po podaniu w postaci zawiesiny do nebulizacji za pomocą nebulizatora pneumatycznego (Pari LC Jet Plus z kompresorem Pari Master) wynosi około 6% dawki nominalnej oraz 26% dawki dostarczonej pacjentowi. Wartość ta jest w przybliżeniu o połowę mniejsza niż u osób dorosłych.⁸

U dzieci w wieku 4-6 lat chorujących na astmę, po podaniu dawki 1 mg, maksymalne stężenie budezonidu w osoczu występuje około 20 minut po rozpoczęciu nebulizacji i osiąga wartość około 2,4 nmol/l. Ekspozycja na budezonid (mierzona parametrami Cmax i AUC) u dzieci w tej grupie wiekowej po jednorazowym podaniu dawki 1 mg w nebulizacji jest porównywalna do ekspozycji obserwowanej u dorosłych pacjentów, którym podawano taką samą dawkę dostarczoną za pomocą identycznego zestawu do nebulizacji.⁹

Farmakokinetyka u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek

Obecnie brak jest danych dotyczących parametrów farmakokinetycznych budezonidu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.¹⁰

Farmakokinetyka u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby może dochodzić do zwiększonej ekspozycji ogólnoustrojowej na budezonid.¹¹ Wynika to z kluczowej roli wątroby w metabolizmie budezonidu, głównie za pośrednictwem izoenzymu CYP 3A4.