16-alfa-hydroksyprednizolon

16-alfa-hydroksyprednizolon jest metabolitem prednizolonu, który powstaje w wyniku hydroksylacji w pozycji 16-alfa pierścienia steroidowego. Związek ten wykazuje działanie przeciwzapalne, jednak o mniejszej sile działania niż związek macierzysty.

W diagnostyce laboratoryjnej oznaczanie 16-alfa-hydroksyprednizolonu w moczu może być wykorzystywane do monitorowania metabolizmu prednizolonu, oceny compliance pacjenta oraz badania interakcji lekowych. Poziom tego metabolitu może być również markerem aktywności enzymatycznej wątroby, szczególnie cytochromu P450 3A4.

Warto zauważyć, że stosunek stężeń prednizolonu do 16-alfa-hydroksyprednizolonu może się zmieniać w różnych stanach patologicznych, zwłaszcza w chorobach wątroby, a także pod wpływem leków indukujących lub hamujących enzymy cytochromu P450. Znajomość profilu metabolicznego glikokortykosteroidów, w tym 16-alfa-hydroksyprednizolonu, ma istotne znaczenie w farmakoterapii indywidualizowanej.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Budezonid LEK-AM 200 mcg/dawkę inh.

Budezonid LEK-AM, dostępny w dawkach 200 lub 400 mikrogramów na dawkę inhalacyjną, charakteryzuje się wysoką bezwzględną biodostępnością wynoszącą 73%, przy czym biodostępność połkniętej dawki to jedynie 10-13% z powodu efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Lek wykazuje szybkie i całkowite wchłanianie w tkance płucnej, a maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest bezpośrednio po inhalacji. Budezonid wiąże się z białkami osocza w 85-90%, a jego objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi od 183 do 301 litrów, co wskazuje na szeroką dystrybucję tkankową, w tym do śledziony, węzłów chłonnych, grasicy, kory nadnerczy, narządów płciowych oraz oskrzeli. Metabolizm leku zachodzi głównie w wątrobie przez izoenzym CYP3A4, prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów, takich jak 6-beta-hydroksybudezonid i 16-alfa-hydroksyprednizolon. Klirens osoczowy po podaniu dożylnym wynosi 84 l/h, a okres półtrwania w fazie eliminacji mieści się w zakresie 2,8-5 godzin.
16-alfa-hydroksyprednizolon, 6-beta-hydroksybudezonid, bariera łożyskowa, białka osocza, biodostępność budezonidu, cytochrom P450, dysfunkcja nerek, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka budezonidu, izoenzym CYP3A4, klirens osoczowy, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie osoczowe, wchłanianie całkowite
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Miflonide Breezhaler 200 mcg

Miflonide Breezhaler zawiera budezonid w dawkach 200 lub 400 µg na inhalację, podawany w formie proszku do inhalacji w kapsułkach twardych. Po podaniu wziewnym budezonid wykazuje szybkie i niemal całkowite wchłanianie w płucach, osiągając maksymalne stężenie w osoczu bezpośrednio po inhalacji. Bezwzględna biodostępność wynosi 73%, natomiast biodostępność części połkniętej dawki to 10-13% z powodu efektu pierwszego przejścia w wątrobie. Substancja wiąże się z białkami osocza w 85-90%, a jej objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi 183-301 l, co wskazuje na szeroką dystrybucję do tkanek, w tym narządów limfatycznych, nadnerczy i oskrzeli. Budezonid nie jest metabolizowany w płucach, a jego metabolizm w wątrobie odbywa się głównie przez enzym CYP3A4 do nieaktywnych metabolitów: 6-beta-hydroksybudezonidu i 16-alfa-hydroksyprednizolonu. Klirens osoczowy wynosi 84 l/h, a okres półtrwania eliminacyjnego mieści się w zakresie 2,8-5 godzin.
16-alfa-hydroksyprednizolon, 6-beta-hydroksybudezonid, bariera łożyskowa, bariera pęcherzykowo-włośniczkowa, biodostępność bezwzględna, budezonid, efekt pierwszego przejścia, enzym CYP3A4, farmakokinetyka budezonidu, klirens osoczowy, klirens znormalizowany, metabolizm budezonidu, metabolizm wątrobowy, Miflonide Breezhaler, mleko matki, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proszek do inhalacji, wchłanianie budezonidu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Oxodil Combo (320 mcg + 9 mcg)/dawkę dostarczoną

Oxodil Combo to preparat wziewny zawierający budezonid (320 µg) i formoterol (9 µg) w dawce inhalacyjnej, wykazujący farmakokinetyczną biorównoważność z lekami jednoskładnikowymi. Budezonid osiąga maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 30 minut, z odkładaniem w płucach na poziomie 32-44% dawki i biodostępnością około 49%. Formoterol wchłania się szybciej, osiągając maksymalne stężenie już po 10 minutach, z odkładaniem 28-49% i biodostępnością około 61%. Preparat złożony wykazuje nieznacznie wyższe AUC i maksymalne stężenie budezonidu, bez istotnych interakcji farmakokinetycznych między składnikami. Budezonid wiąże się z białkami osocza w 90%, ma objętość dystrybucji 3 l/kg, a formoterol odpowiednio 50% i 4 l/kg.
16-alfa-hydroksyprednizolon, 6-beta-hydroksybudezonid, aktywność glikokortykosteroidowa, AUC, biodostępność ogólnoustrojowa, biorównoważność, budezonid i formoterol, choroba wątroby, farmakokinetyka liniowa, inhalator proszkowy, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, klirens ogólnoustrojowy, kortyzol, metabolit O-demetylowany, metabolizm pierwszego przejścia, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proces sprzęgania, proszek do inhalacji, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Airbufo Forspiro (160 mcg + 4,5 mcg)/dawkę inh.

Airbufo Forspiro to lek wziewny zawierający budezonid (160 µg) i formoterol fumaran dwuwodny (4,5 µg) na dawkę inhalacyjną, którego farmakokinetyka została szczegółowo zbadana. Budezonid charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w 30 minut, depozycją w płucach 32-44% oraz biodostępnością około 49%. Formoterol osiąga maksymalne stężenie szybciej, bo w 10 minut, z depozycją w płucach 28-49% i biodostępnością około 61%. Obie substancje wykazują liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych, a ich ogólnoustrojowa ekspozycja jest proporcjonalna do dawki. Budezonid wiąże się z białkami osocza w 90%, a formoterol w 50%, z objętością dystrybucji odpowiednio około 3 l/kg i 4 l/kg. Klirens ogólnoustrojowy wynosi około 1,2 l/min dla budezonidu i 1,4 l/min dla formoterolu, a okres półtrwania to 4 godziny (budezonid, po podaniu dożylnym) oraz 17 godzin (formoterol).
16-alfa-hydroksyprednizolon, 6-beta-hydroksybudezonid, biodostępność ogólnoustrojowa, biorównoważność, budezonid, choroba wątroby, dawkowanie, depozycja płucna, eliminacja budezonidu, farmakokinetyka leku, formoterol, formoterol fumaran dwuwodny, inhalator proszkowy, izoenzym CYP3A4, klirens ogólnoustrojowy, kortyzol, metabolity O-demetylowane, metabolizm pierwszego przejścia, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, stężenie w osoczu, wchłanianie budezonidu, wiązanie z białkami
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Symbicort (80 mcg + 2,25 mcg)/dawkę

Symbicort w dawce 80 µg budezonidu i 2,25 µg formoterolu na dawkę inhalacyjną charakteryzuje się szybkim wchłanianiem do krążenia ogólnoustrojowego, z Tmax odpowiednio 15 minut dla budezonidu i 6 minut dla formoterolu. Ekspozycja ogólnoustrojowa (AUC) budezonidu z aerozolu inhalacyjnego wynosi 90% wartości referencyjnego produktu Turbuhaler, natomiast formoterolu 116%. Stosowanie komory inhalacyjnej AeroChamber Plus Flow Vu zwiększa AUC odpowiednio o 68% dla budezonidu i 77% dla formoterolu, co jest szczególnie istotne u pacjentów z niską ekspozycją bez komory. Nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznych między składnikami preparatu. Budezonid wiąże się z białkami osocza w 90%, formoterol w 50%, a ich objętość dystrybucji wynosi około 3 l/kg i 4 l/kg, co wskazuje na dobre przenikanie do tkanek.
16-alfa-hydroksyprednizolon, 6-beta-hydroksybudezonid, aerozol inhalacyjny, aktywność glikokortykosteroidowa, biodostępność, biotransformacja, budezonid, choroba wątroby, dawka terapeutyczna, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, faza eliminacji, formoterol, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, klirens ogólnoustrojowy, komora inhalacyjna, liniowa zależność, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne, Symbicort Turbuhaler, szybkie wchłanianie, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Oxodil Combo (160 mcg + 4,5 mcg)/dawkę dostarczoną

Oxodil Combo to preparat złożony zawierający budezonid (160 µg) i formoterol fumaranu dwuwodnego (4,5 µg) w jednej dawce wziewnej. Farmakokinetyka obu substancji wykazuje szybkie wchłanianie – maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest odpowiednio po 30 minutach (budezonid) i 10 minutach (formoterol). Odkładanie się leku w płucach wynosi 32-44% dla budezonidu oraz 28-49% dla formoterolu, a biodostępność ogólnoustrojowa to około 49% i 61%. Budezonid wiąże się z białkami osocza w 90%, formoterol w 50%, a ich objętość dystrybucji wynosi odpowiednio 3 l/kg i 4 l/kg. Klirens ogólnoustrojowy wynosi około 1,2 l/min dla budezonidu i 1,4 l/min dla formoterolu, z okresem półtrwania 4 godziny dla budezonidu (po podaniu dożylnym) i 17 godzin dla formoterolu. Metabolizm budezonidu odbywa się głównie przez CYP3A4, natomiast formoterol jest unieczynniany głównie przez sprzęganie, bez istotnych interakcji metabolicznych między substancjami.
16-alfa-hydroksyprednizolon, 6-beta-hydroksybudezonid, aktywność glikokortykosteroidowa, AUC, biodostępność ogólnoustrojowa, biorównoważność, budezonid, choroba wątroby, CYP3A4, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, formoterol, interakcje farmakokinetyczne, klirens ogólnoustrojowy, kortyzol, metabolity O-demetylowane, metabolizm pierwszego przejścia, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, sprzęganie, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, związki sprzężone
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tafen Nasal 50 mcg/dawkę donosową

Budezonid, substancja czynna leku Tafen Nasal (50 μg/dawkę donosową), wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które wpływają na jego skuteczność terapeutyczną. Biodostępność ogólnoustrojowa wynosi 33%, a po podaniu dawki 256 μg u dorosłych maksymalne stężenie w osoczu osiąga 0,64 nmol/l w czasie 0,7 godziny, z AUC równym 2,7 nmol*h/l. Substancja charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~3 l/kg) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (85-90%). Budezonid podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie (~90%) z udziałem izoenzymu CYP3A, dając metabolity o minimalnej aktywności glikokortykosteroidowej (<1%). Klirens ogólnoustrojowy wynosi około 1,2 l/min, a okres półtrwania po podaniu dożylnym to 2-3 godziny. Farmakokinetyka wykazuje proporcjonalność do dawki, co ułatwia precyzyjne dostosowanie terapii.
16-alfa-hydroksyprednizolon, 6-beta-hydroksybudezonid, astma oskrzelowa, AUC, biodostępność ogólnoustrojowa, biotransformacja, budezonid, CYP3A, cytochrom P450, ekspozycja ogólnoustrojowa, epimer, glikokortykosteroid, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proporcjonalność do dawki, stężenie maksymalne, Tafen Nasal, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Airbufo Forspiro (320 mcg + 9 mcg)/dawkę inh.

Produkt leczniczy Airbufo Forspiro zawiera budezonid (320 µg) i formoterol fumaran dwuwodny (9 µg) w dawce dostarczonej, wykazując specyficzne właściwości farmakokinetyczne. Budezonid jest szybko wchłaniany wziewnie, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 30 minut, z depozycją w płucach wynoszącą 32–44% oraz biodostępnością około 49%. Formoterol osiąga maksymalne stężenie w osoczu już po 10 minutach, z depozycją płucną 28–49% i biodostępnością około 61%. Oba składniki wykazują liniową farmakokinetykę, a ich parametry są porównywalne niezależnie od podania osobno lub w postaci produktu złożonego. Nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych między budezonidem a formoterolem, choć po podaniu złożonego preparatu obserwuje się nieznacznie większe zahamowanie wytwarzania kortyzolu, bez klinicznego wpływu na bezpieczeństwo pacjenta.
16-alfa-hydroksyprednizolon, 6-beta-hydroksybudezonid, aktywność glikokortykosteroidowa, biodostępność ogólnoustrojowa, biorównoważność, budezonid wziewny, choroba wątroby, depozycja płucna, inhalator proszkowy, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pole pod krzywą stężenia, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, związek sprzężony
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Miflonide Breezhaler 400 mcg

Budezonid, podawany wziewnie w produkcie Miflonide Breezhaler, charakteryzuje się wysoką bezwzględną biodostępnością wynoszącą 73%, z szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu bezpośrednio po inhalacji. Połknięta część dawki ulega intensywnemu efektowi pierwszego przejścia w wątrobie, co ogranicza jej biodostępność do 10-13%. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę, a jego dystrybucja jest szeroka (objętość dystrybucji 183-301 l), z wysokim wiązaniem z białkami osocza (85-90%). Budezonid kumuluje się w tkankach takich jak śledziona, węzły chłonne, grasica, kora nadnerczy, narządy płciowe oraz oskrzela. Przenika przez barierę łożyskową i do mleka matki, co ma znaczenie kliniczne w kontekście stosowania u kobiet w ciąży i karmiących. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez enzym CYP3A4, prowadząc do nieaktywnych metabolitów (6-beta-hydroksybudezonid, 16-alfa-hydroksyprednizolon), bez metabolizmu w płucach, co umożliwia miejscowe działanie terapeutyczne.
16-alfa-hydroksyprednizolon, 6-beta-hydroksybudezonid, bariera łożyskowa, biodostępność budezonidu, budezonid, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja do tkanek, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja budezonidu, farmakokinetyka budezonidu, klirens osoczowy, klirens znormalizowany, metabolizm budezonidu, metabolizm wątrobowy, Miflonide Breezhaler, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, podanie wziewne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tafen Nasal 32 mcg 32 mcg/dawkę odmierzoną

Budezonid, substancja czynna w preparacie Tafen Nasal 32 μg, charakteryzuje się specyficzną farmakokinetyką obejmującą dwutorowe wchłanianie przez błonę śluzową nosa oraz połknięcie wraz z wydzieliną nosową, co skutkuje biodostępnością ogólnoustrojową na poziomie 33%. U dorosłych po podaniu 256 μg aerozolu do nosa maksymalne stężenie w osoczu wynosi 0,64 nmol/l i osiągane jest po około 0,7 godziny, a AUC wynosi 2,7 nmol*h/l. Budezonid wykazuje dużą objętość dystrybucji (~3 l/kg) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (85-90%). Metabolizm pierwszego przejścia w wątrobie jest intensywny (około 90% dawki), głównie przez izoenzym CYP3A, prowadząc do powstania metabolitów o minimalnej aktywności glikokortykosteroidowej (<1%). Lek nie ulega miejscowej inaktywacji w błonie śluzowej nosa, co sprzyja jego skuteczności miejscowej. Wydalanie metabolitów odbywa się głównie przez nerki, a klirens ogólnoustrojowy wynosi około 1,2 l/min, z okresem półtrwania 2-3 godziny u dorosłych.
16-alfa-hydroksyprednizolon, 6-beta-hydroksybudezonid, aerozol do nosa, aktywność glikokortykosteroidowa, astma oskrzelowa, AUC, biodostępność ogólnoustrojowa, błona śluzowa nosa, budezonid, CYP3A, cytochrom P450, dawkowanie budezonidu, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka budezonidu, glikokortykosteroid, klirens ogólnoustrojowy, metabolity budezonidu, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie donosowe, wiązanie z białkami osocza, wydzielina nosowa, zapalenie błony śluzowej nosa