Właściwości farmakokinetyczne budezonidu

Lek Budezonid LEK-AM (200 mikrogramów/dawkę inhalacyjną lub 400 mikrogramów/dawkę inhalacyjną) w postaci proszku do inhalacji w kapsułkach twardych charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego działanie terapeutyczne i bezpieczeństwo stosowania. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące poszczególnych aspektów farmakokinetyki budezonidu.¹

Wchłanianie

Budezonid, który dociera do tkanki płucnej, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest bezpośrednio po podaniu dawki inhalacyjnej. Po uwzględnieniu frakcji leku, która osadza się w jamie ustnej i gardle, bezwzględna biodostępność budezonidu wynosi 73%. Należy jednak podkreślić, że ze względu na znaczący efekt pierwszego przejścia przez wątrobę, jedynie 10-13% połkniętej dawki podanej wziewnie jest faktycznie biodostępne systemowo. Ekspozycja ogólnoustrojowa na budezonid po podaniu produktu leczniczego Budezonid LEK-AM zgodnie z zalecanym dawkowaniem jest proporcjonalna do wielkości zastosowanej dawki, podobnie jak ma to miejsce w przypadku stosowania budezonidu z użyciem innych systemów inhalacyjnych.²

Dystrybucja

Budezonid w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi – w zakresie stężeń od 1 do 100 nmol stopień wiązania wynosi od 85% do 90%. Lek charakteryzuje się szeroką dystrybucją tkankową. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym waha się w przedziale od 183 do 301 litrów, co wskazuje na intensywne przenikanie leku do tkanek. Badania na modelach zwierzęcych wykazały szczególnie wysokie stężenia budezonidu w następujących narządach i tkankach: śledziona, węzły chłonne, grasica, kora nadnerczy, narządy płciowe oraz oskrzela. U myszy stwierdzono przenikanie budezonidu przez barierę łożyskową. Ponadto udokumentowano, że budezonid przenika do mleka matki, co ma istotne znaczenie kliniczne w kontekście stosowania leku u kobiet karmiących piersią.³

Metabolizm

Istotną cechą metabolizmu budezonidu jest brak przemian metabolicznych w tkance płucnej. Wchłonięta systemowo frakcja leku podlega intensywnym przemianom metabolicznym w wątrobie, gdzie powstają nieaktywne metabolity, w tym przede wszystkim 6-beta-hydroksybudezonid i 16-alfa-hydroksyprednizolon. Proces metabolizmu budezonidu odbywa się głównie przy udziale izoenzymu CYP3A4 cytochromu P450, co ma istotne znaczenie kliniczne, gdyż leki o właściwościach hamujących lub indukcyjnych wobec tego enzymu mogą znacząco wpływać na metabolizm budezonidu, modyfikując jego ekspozycję systemową.⁴

Eliminacja

W badaniach z wykorzystaniem budezonidu znakowanego radioaktywnie, podawanego zdrowym ochotnikom drogą wziewną (z użyciem inhalatora z licznikiem dawek), zaobserwowano, że około 32% wydalonej dawki zostało wykryte w moczu, a 15% w kale. Interesujący jest fakt, że po podaniu wziewnym nie wykryto budezonidu w postaci niezmienionej w moczu, natomiast stwierdzono obecność metabolitu 16-alfa-hydroksyprednizolonu. Budezonid charakteryzuje się znacznym klirensem osoczowym, wynoszącym 84 l/h po podaniu dożylnym. Okres półtrwania w fazie eliminacji dla budezonidu wynosi od 2,8 do 5 godzin.⁵

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Właściwości farmakokinetyczne budezonidu mogą ulegać modyfikacjom w określonych grupach pacjentów, co wymaga szczególnej uwagi przy stosowaniu leku. Dostępne dane wskazują na następujące zależności:⁶

• Pacjenci w podeszłym wieku – farmakokinetyka budezonidu nie została dotychczas zbadana w tej grupie wiekowej, co stanowi istotną lukę w danych klinicznych.⁷
• Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby – brak szczegółowych badań farmakokinetycznych w tej populacji. Biorąc pod uwagę, że budezonid podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, należy oczekiwać, że u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby ekspozycja ogólnoustrojowa na budezonid może być znacząco zwiększona, co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych.⁸
• Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek – podobnie jak w przypadku osób w podeszłym wieku i z zaburzeniami czynności wątroby, nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych budezonidu w grupie pacjentów z dysfunkcją nerek.⁹