zahamowanie osi podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowej

Zahamowanie osi podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowej (oś HPA – hypothalamic-pituitary-adrenal axis) to stan, w którym dochodzi do upośledzenia fizjologicznej funkcji tej kluczowej osi neuroendokrynnej. Oś HPA odpowiada za regulację wydzielania kortyzolu – głównego hormonu stresu w organizmie człowieka.

Do zahamowania osi HPA najczęściej dochodzi w wyniku długotrwałego stosowania glikokortykosteroidów egzogennych (zewnętrznych), które poprzez mechanizm ujemnego sprzężenia zwrotnego hamują wydzielanie kortykoliberyny (CRH) przez podwzgórze i hormonu adrenokortykotropowego (ACTH) przez przysadkę. W konsekwencji dochodzi do zmniejszenia endogennej produkcji kortyzolu przez korę nadnerczy i atrofii (zaniku) nadnerczy.

Kliniczne objawy zahamowania osi HPA mogą ujawnić się w sytuacjach stresowych lub po nagłym odstawieniu steroidów, prowadząc do objawów niewydolności nadnerczy, takich jak: osłabienie, zmęczenie, nudności, wymioty, bóle brzucha, hipotonia i hipoglikemia. W skrajnych przypadkach może dojść do przełomu nadnerczowego – stanu zagrażającego życiu.

Diagnostyka obejmuje ocenę porannego stężenia kortyzolu, test stymulacji ACTH (test z synacthenem) oraz test tolerancji insuliny. Leczenie polega na stopniowym, powolnym odstawianiu steroidów oraz suplementacji hormonalnej w okresach zwiększonego zapotrzebowania (stres, infekcje, zabiegi operacyjne).

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl