pęknięcie blaszki
Pęknięcie blaszki miażdżycowej (ang. plaque rupture) to nagłe uszkodzenie struktury blaszki miażdżycowej w tętnicy, które prowadzi do uwolnienia jej zawartości do światła naczynia. Proces ten inicjuje kaskadę krzepnięcia krwi, prowadząc do powstania zakrzepu, który może częściowo lub całkowicie zamknąć światło naczynia.
Mechanizm pęknięcia blaszki jest kluczowym elementem patofizjologii ostrych zespołów wieńcowych (zawału serca, niestabilnej dławicy piersiowej) oraz udarów niedokrwiennych mózgu. Ryzyko pęknięcia zwiększa się w przypadku blaszek niestabilnych, charakteryzujących się dużym rdzeniem lipidowym, cienką czapeczką włóknistą i znacznym naciekiem komórek zapalnych.
Czynniki ryzyka pęknięcia blaszki obejmują palenie tytoniu, hipercholesterolemię, nadciśnienie tętnicze, cukrzycę, stres oraz nagłe wysiłki fizyczne. W diagnostyce niestabilnych blaszek miażdżycowych stosuje się zaawansowane techniki obrazowania, takie jak wewnątrznaczyniowa ultrasonografia (IVUS), optyczna tomografia koherencyjna (OCT) czy obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego.
Leczenie pacjentów z pęknięciem blaszki miażdżycowej obejmuje terapię przeciwpłytkową, leki przeciwzakrzepowe, statyny, modyfikację czynników ryzyka sercowo-naczyniowego oraz, w zależności od lokalizacji i stopnia zwężenia naczynia, zabiegi rewaskularyzacyjne, takie jak angioplastyka wieńcowa czy pomostowanie aortalno-wieńcowe.