nacieczenie szpiku kostnego

Nacieczenie szpiku kostnego to stan patologiczny polegający na zajęciu szpiku kostnego przez komórki nowotworowe, patogeny lub komórki zapalne. Najczęściej występuje w przebiegu nowotworów hematologicznych (białaczki, chłoniaki), nowotworów litych z przerzutami do szpiku (rak piersi, płuc, prostaty) oraz w niektórych chorobach zapalnych.

Diagnostyka nacieczenia szpiku kostnego obejmuje biopsję aspiracyjną i trepanobiopsję szpiku, badania obrazowe (MRI, PET-CT) oraz badania laboratoryjne krwi. Charakterystyczne zmiany widoczne w badaniu mikroskopowym to obecność atypowych komórek, zaburzenie prawidłowej architektury szpiku oraz zmniejszenie ilości prawidłowych komórek krwiotwórczych.

Klinicznie nacieczenie szpiku kostnego manifestuje się pancytopenią (niedokrwistość, neutropenia, małopłytkowość), bólami kostnymi oraz objawami ogólnymi takimi jak osłabienie, utrata masy ciała czy gorączka. Leczenie zależy od przyczyny nacieczenia i obejmuje chemioterapię, immunoterapię, terapie celowane lub przeszczepienie komórek macierzystych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Medical Valley 20 mg

Lenalidomid (Lenalidomide Medical Valley) jest stosowany w leczeniu różnych nowotworów hematologicznych, w tym szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków. Dawkowanie lenalidomidu jest ściśle uzależnione od wskazania klinicznego, parametrów hematologicznych oraz tolerancji pacjenta. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest potwierdzenie odpowiednich wartości ANC (zwykle ≥ 1,0 × 10⁹/l, z wyjątkiem niektórych wskazań, gdzie wymagane jest ≥ 1,5 × 10⁹/l) oraz liczby płytek krwi (zależnie od wskazania, np. ≥ 50 × 10⁹/l lub ≥ 75 × 10⁹/l). Standardowe dawki początkowe wahają się od 10 mg do 25 mg doustnie raz na dobę, podawane w cyklach 21- lub 28-dniowych, często w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi, takimi jak deksametazon, bortezomib, melfalan czy prednizon. W przypadku wystąpienia neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia, zaleca się modyfikację dawki lub przerwanie leczenia, a także rozważenie stosowania czynników wzrostu (G-CSF). Leczenie powinno być prowadzone pod ścisłym nadzorem lekarza onkologa lub hematologa.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu, deksametazon, klirens kreatyniny, komórka plazmatyczna, krańcowe stadium niewydolności nerek, leczenie podtrzymujące, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna, rytuksymab, szpiczak mnogi, toksyczna rozpływna martwica naskórka, wstrzyknięcie podskórne, wysypka polekowa z eozynofilią, wysypka skórna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Pharmascience 25 mg

Lenalidomid Pharmascience jest stosowany w leczeniu nowotworów hematologicznych, w tym szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków, pod ścisłym nadzorem lekarza onkologa. Dawkowanie lenalidomidu jest indywidualizowane na podstawie parametrów klinicznych i laboratoryjnych, zwłaszcza liczby bezwzględnej neutrofili (ANC) i liczby płytek krwi. Przykładowo, w leczeniu nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego zalecana dawka początkowa wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, w skojarzeniu z deksametazonem 40 mg w dniach 1, 8, 15 i 22. Leczenie należy przerwać lub zmodyfikować dawkę w przypadku neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia, a w przypadku neutropenii rozważyć stosowanie czynników wzrostu (G-CSF). W przypadku pominięcia dawki, jeśli upłynęło mniej niż 12 godzin, można ją przyjąć, w przeciwnym razie należy kontynuować kolejną dawkę zgodnie z harmonogramem.
allopurynol, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu, deksametazon, komórka plazmatyczna, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, płytki krwi, prednizon, rasburykaza, reakcja anafilaktyczna, rytuksymab, szpiczak mnogi, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wysypka polekowa z eozynofilią, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Kleder 15 mg

Leczenie lenalidomidem (Kleder) wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego, szczególnie u pacjentów z ryzykiem neutropenii i małopłytkowości. Zalecana dawka początkowa wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cyklu 28-dniowego, w skojarzeniu z deksametazonem 40 mg podawanym w dniach 1, 8, 15 i 22. Modyfikacje dawki są konieczne przy wystąpieniu działań toksycznych 3. lub 4. stopnia, spadku ANC poniżej 1,0 x 10⁹/l lub liczby płytek krwi poniżej 50 x 10⁹/l. W przypadku neutropenii rozważa się stosowanie czynników wzrostu. Pominięcie dawki lenalidomidu jest dopuszczalne, jeśli upłynęło mniej niż 12 godzin od planowanego podania; w przeciwnym razie dawka jest pomijana, a leczenie kontynuowane zgodnie z harmonogramem. Leczenie należy przerwać przy obniżeniu płytek do < 25 x 10⁹/l lub ANC < 0,5 x 10⁹/l, a następnie wznowić po poprawie parametrów hematologicznych, stosując odpowiednie zmniejszenie dawki o jeden lub więcej poziomów, zgodnie z tabelą dawkowania (np. poziom dawki -1: lenalidomid 20 mg, deksametazon 20 mg). U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawka lenalidomidu powinna być dostosowana, np. przy umiarkowanym upośledzeniu (CLkr 30-50 ml/min) zalecana dawka to 10 mg/dobę, a przy ciężkim (CLkr <30 ml/min) 7,5 mg/dobę lub 15 mg co drugi dzień, z uwzględnieniem dializ (5 mg po dializie). Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 18 lat ze względu na bezpieczeństwo.
badanie biochemiczne, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, cytopenia, czynnik wzrostu, deksametazon, klirens kreatyniny, lek przeciwnowotworowy, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, małopłytkowość, morfologia krwi, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, progresja choroby, reakcja anafilaktyczna, reakcja pozorna progresji nowotworu, rytuksymab, schyłkowa niewydolność nerek, szpiczak mnogi, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Pharmascience 7,5 mg

Lenalidomide Pharmascience wymaga prowadzenia terapii pod ścisłym nadzorem lekarza onkologa, z regularną oceną kliniczną i laboratoryjną, zwłaszcza monitorowaniem parametrów hematologicznych takich jak liczba bezwzględna neutrofili (ANC) i liczba płytek krwi. Leczenie nie powinno być rozpoczynane przy ANC poniżej 1,0 × 10⁹/l i/lub liczbie płytek poniżej 50 × 10⁹/l (w zależności od wskazań i schematu terapii). Dawkowanie lenalidomidu jest zróżnicowane w zależności od wskazania klinicznego, np. 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 w 28-dniowych cyklach dla noworozpoznanego szpiczaka mnogiego z deksametazonem, lub 10 mg w połączeniu z melfalanem i prednizonem. W przypadku wystąpienia neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia konieczne jest przerwanie leczenia i/lub zmniejszenie dawki, z możliwością zastosowania czynników wzrostu granulocytów (G-CSF) przy izolowanej neutropenii. Pominięcie dawki jest dopuszczalne, jeśli upłynęło mniej niż 12 godzin od planowanego podania; w przeciwnym razie dawka powinna zostać pominięta, a leczenie kontynuowane zgodnie z harmonogramem.
autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bezwzględna liczba neutrofili, bortezomib, chłoniak grudkowy, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu, deksametazon, komórki erytroidalne, krańcowe stadium niewydolności nerek, leczenie przeciwnowotworowe, melfalan i prednizon, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia i trombocytopenia, progresja choroby, rytuksymab, szpiczak mnogi, zaburzenie czynności nerek, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Medical Valley 25 mg

Lenalidomid (Lenalidomide Medical Valley) jest stosowany w leczeniu nowotworów hematologicznych pod ścisłym nadzorem lekarza doświadczonego w terapii przeciwnowotworowej. Dawkowanie leku jest indywidualnie dostosowywane na podstawie wyników badań klinicznych i laboratoryjnych, ze szczególnym uwzględnieniem parametrów hematologicznych, takich jak liczba bezwzględna neutrofili (ANC) i liczba płytek krwi. Leczenie nie powinno być rozpoczynane, jeśli ANC jest <1,0 × 10⁹/l i/lub liczba płytek <50 × 10⁹/l (w zależności od wskazań klinicznych i schematu leczenia). W przypadku wystąpienia neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia, zaleca się modyfikację dawki lenalidomidu oraz ewentualne zastosowanie czynników wzrostu. Dawkowanie lenalidomidu w różnych schematach wynosi zazwyczaj 10-25 mg doustnie raz na dobę w cyklach 21- lub 28-dniowych, często w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem, melfalanem, prednizonem lub rytuksymabem, z precyzyjnymi etapami redukcji dawki w przypadku toksyczności hematologicznej. Leczenie kontynuuje się do progresji choroby lub wystąpienia nietolerancji.
allopurynol, bezwzględna liczba neutrofili, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik wzrostu, deksametazon, komórki erytroidalne, melfalan, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, prednizon, progresja choroby, przeszczep komórek macierzystych, rasburykaza, reakcja anafilaktyczna, reakcja typu tumour flare, rytuksymab, szpiczak mnogi, szpik kostny, toksyczna rozpływna martwica naskórka, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Medical Valley 10 mg

Lenalidomid (Lenalidomide Medical Valley) wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami hematologicznymi i nerkowymi. Dawkowanie jest dostosowywane na podstawie wyników badań laboratoryjnych i obserwacji klinicznych, z koniecznością przerwania terapii przy toksycznościach 3. i 4. stopnia oraz poważnych reakcjach skórnych (np. SJS, TEN, DRESS). W terapii skojarzonej z deksametazonem zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg/dobę (dni 1-21 w 28-dniowych cyklach), a deksametazonu 40 mg w wybrane dni cyklu. Dawkowanie jest stopniowo redukowane w przypadku działań niepożądanych, a terapia powinna być przerwana, jeśli liczba neutrofili (ANC) spadnie poniżej 1,0 × 10⁹/l lub płytek krwi poniżej 50 × 10⁹/l, z wyjątkiem sytuacji związanych z nacieczeniem szpiku. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z niewydolnością nerek (ClCr <50 ml/min) konieczne jest odpowiednie zmniejszenie dawki, np. do 10 mg/dobę przy umiarkowanych zaburzeniach czynności nerek i do 5 mg/dobę u pacjentów dializowanych.
bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu G-CSF, deksametazon, działanie toksyczne, komórka erytroidalna, komórka plazmatyczna, krańcowe stadium niewydolności nerek, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, parametr hematologiczny, powikłanie hematologiczne, prednizon, progresja choroby, reakcja anafilaktyczna, rytuksymab, stężenie hemoglobiny, szpiczak mnogi, terapia przeciwnowotworowa, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wysypka skórna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Linorion 7,5 mg

Terapia produktem leczniczym Linorion, zawierającym lenalidomid, wymaga ścisłego nadzoru lekarza doświadczonego w leczeniu przeciwnowotworowym. Lek dostępny jest w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, z zawartością laktozy od 33,2 mg do 332,2 mg w zależności od dawki. Zalecane dawkowanie lenalidomidu to 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, w skojarzeniu z deksametazonem (40 mg w określone dni cyklu). Dawkę należy modyfikować na podstawie obserwacji klinicznych i wyników badań laboratoryjnych, zwłaszcza w przypadku wystąpienia neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia, gdzie rozważa się także włączenie czynników wzrostu. Nie należy rozpoczynać terapii, jeśli ANC jest < 1,0 × 10⁹/l lub liczba płytek krwi jest < 50 × 10⁹/l (lub < 75 × 10⁹/l lub < 30 × 10⁹/l w zależności od stopnia nacieczenia szpiku).
czynnik wzrostu, deksametazon, działanie toksyczne, kapsułka twarda, komórka plazmatyczna, leczenie przeciwnowotworowe, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, Linorion, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, nietolerancja leku, płytki krwi, progresja choroby, przeszczep, substancja czynna, szpiczak mnogi, trombocytopenia
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Linorion 2,5 mg

Leczenie lenalidomidem (Linorion) wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego, szczególnie w zakresie monitorowania parametrów hematologicznych, takich jak liczba bezwzględna neutrofili (ANC) i liczba płytek krwi. Terapia rozpoczyna się przy ANC ≥ 1,0 × 10⁹/l i liczbie płytek ≥ 50 × 10⁹/l, z dawkami dostosowanymi do schematu leczenia: 25 mg lenalidomidu w dniach 1-21 w 28-dniowych cyklach w połączeniu z deksametazonem (40 mg w dniach 1., 8., 15. i 22.) lub bortezomibem, bądź 10 mg lenalidomidu w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem. Leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ASCT) stosuje się przy ANC ≥ 1,0 × 10⁹/l i płytkach ≥ 75 × 10⁹/l, rozpoczynając od 10 mg lenalidomidu na dobę bez przerwy, z możliwością zwiększenia dawki do 15 mg po 3 cyklach. Modyfikacje dawkowania są konieczne w przypadku działań niepożądanych, zwłaszcza hematologicznych, z precyzyjnymi wytycznymi dotyczącymi obniżania dawek w zależności od stopnia neutropenii i trombocytopenii.
ASCT, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, deksametazon, klirens kreatyniny, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, prednizon, progresja choroby, reakcja anafilaktyczna, reakcja typu tumour flare, rytuksymab, szpiczak mnogi, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół DRESS, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Linorion 20 mg

Leczenie lenalidomidem (Linorion) wymaga ścisłego nadzoru lekarza doświadczonego w terapii przeciwnowotworowej, z regularnym monitorowaniem parametrów hematologicznych, zwłaszcza ANC i liczby płytek krwi. W przypadku nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu, leczenie skojarzone z deksametazonem (lenalidomid 25 mg p.o. dni 1-21, deksametazon 40 mg p.o. dni 1, 8, 15, 22 w 28-dniowych cyklach) kontynuuje się do progresji choroby, pod warunkiem ANC ≥1,0 × 10⁹/l i płytek ≥50 × 10⁹/l. U pacjentów po wcześniejszym leczeniu nie należy rozpoczynać terapii, jeśli ANC <1,0 × 10⁹/l i/lub liczba płytek <75 × 10⁹/l lub <30 × 10⁹/l, stosując odpowiednie schematy dawkowania i redukcji dawki (od 25 mg do 5 mg). W zespołach mielodysplastycznych i chłoniaku grudkowym obowiązują inne progi hematologiczne oraz schematy dawkowania, z koniecznością dostosowania dawki lenalidomidu do stopnia toksyczności i parametrów morfologii krwi.
bezwzględna liczba neutrofili, chłoniak grudkowy, czynniki wzrostu, dysfagia, komórki plazmatyczne, leczenie przeciwnowotworowe, lenalidomid, lenalidomid z deksametazonem, morfologia krwi, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia i trombocytopenia, płytki krwi, progresja choroby, rytuksymab, szpiczak mnogi, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Kleder 25 mg

Leczenie lenalidomidem (produkt Kleder) wymaga ścisłego nadzoru lekarza onkologa, z uwzględnieniem indywidualnej modyfikacji dawki na podstawie wyników badań laboratoryjnych i obserwacji klinicznych. W przypadku nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu, leczenie można rozpocząć przy ANC ≥ 1,0 x 10⁹/l i liczbie płytek ≥ 50 x 10⁹/l. Standardowa dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg/dobę (dni 1-21 w 28-dniowych cyklach), a deksametazonu 40 mg/dobę (dni 1, 8, 15, 22), z modyfikacją dawki u pacjentów powyżej 75 lat (deksametazon 20 mg). W chłoniaku grudkowym dawka lenalidomidu wynosi 20 mg/dobę (dni 1-21) przez maksymalnie 12 cykli, w skojarzeniu z rytuksymabem. Modyfikacje dawkowania są konieczne przy neutropenii lub małopłytkowości stopnia 3-4 oraz innych toksycznościach, z zaleceniem stosowania czynników wzrostu granulocytów w przypadku izolowanej neutropenii. Pominięcie dawki jest dopuszczalne do 12 godzin od planowanego czasu podania, po tym czasie dawkę pomija się i kontynuuje leczenie zgodnie z harmonogramem.
bezwzględna liczba neutrofili, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik wzrostu, deksametazon, klirens kreatyniny, kortykosteroid, lek przeciwnowotworowy, lenalidomid, małopłytkowość, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, opioidowy lek przeciwbólowy, progresja choroby, reakcja pozornej progresji nowotworu, rytuksymab, schyłkowa niewydolność nerek, szpiczak mnogi, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Ranbaxy 15 mg

Lenalidomid Ranbaxy wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego, szczególnie u pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim, zespołami mielodysplastycznymi oraz chłoniakami. Dawkowanie jest dostosowywane na podstawie wyników badań hematologicznych i klinicznych, z uwzględnieniem stopnia toksyczności (3. i 4. stopień neutropenii, trombocytopenii lub innych działań niepożądanych). Przykładowo, leczenie szpiczaka mnogiego rozpoczyna się od dawki 25 mg lenalidomidu doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, a deksametazon podaje się w dawce 40 mg w dniach 1, 8, 15 i 22. W przypadku opóźnienia dawki poniżej 12 godzin, zaleca się jej przyjęcie, natomiast po 12 godzinach pominiętej dawki nie należy uzupełniać. Wartości hematologiczne przed rozpoczęciem terapii powinny wynosić: ANC ≥ 1,0 × 10⁹/l i liczba płytek ≥ 50 × 10⁹/l, z różnicami zależnymi od wskazań i schematów leczenia.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bezwzględna liczba neutrofili, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynniki wzrostu, czynność nerek, deksametazon, klirens kreatyniny, komórki plazmatyczne, kortykosteroidy, krańcowe stadium niewydolności nerek, lenalidomid, melfalan, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, niesteroidowe leki przeciwzapalne, obrzęk naczynioruchowy, opioidowe leki przeciwbólowe, płytki krwi, prednizon, reakcja anafilaktyczna, reakcja typu tumour flare, szpiczak mnogi, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wysypka polekowa z eozynofilią, wysypka skórna, zaburzenia czynności wątroby, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, zespoły mielodysplastyczne
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Ranbaxy 20 mg

Leczenie lenalidomidem wymaga ścisłego nadzoru lekarza onkologa, z dostosowaniem dawki na podstawie parametrów hematologicznych i toksyczności. W przypadku neutropenii lub trombocytopenii 3. i 4. stopnia, zaleca się przerwanie lub zmniejszenie dawki oraz rozważenie stosowania czynników wzrostu (G-CSF). Standardowa dawka lenalidomidu w nowo rozpoznanym szpiczaku mnogim wynosi 25 mg p.o. raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, w skojarzeniu z deksametazonem 40 mg w dniach 1, 8, 15 i 22. W terapii skojarzonej z bortezomibem i deksametazonem stosuje się lenalidomid 25 mg w dniach 1-14 cykli 21-dniowych. W przypadku leczenia podtrzymującego po autologicznym przeszczepie szpiku (ASCT) dawka początkowa wynosi 10 mg p.o. codziennie bez przerwy, z możliwością zwiększenia do 15 mg po 3 cyklach, pod warunkiem dobrej tolerancji. Nie należy rozpoczynać terapii, jeśli ANC jest poniżej 1,0 × 10⁹/l lub liczba płytek poniżej 50-75 × 10⁹/l, w zależności od wskazania. Dawkowanie lenalidomidu wymaga modyfikacji u pacjentów z umiarkowaną i ciężką niewydolnością nerek, z dawkami początkowymi od 5 do 10 mg w zależności od klirensu kreatyniny i wskazania klinicznego.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu, klirens kreatyniny, krańcowe stadium niewydolności nerek, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, progresja choroby, reakcja anafilaktyczna, szpiczak mnogi, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Pharmascience 2,5 mg

Lenalidomid Pharmascience jest stosowany w leczeniu nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego oraz innych wskazań hematologicznych, pod ścisłym nadzorem lekarza doświadczonego w terapii przeciwnowotworowej. Dawkowanie lenalidomidu jest dostosowywane indywidualnie w zależności od wskazania, parametrów hematologicznych oraz występujących działań niepożądanych, zwłaszcza neutropenii i trombocytopenii 3. lub 4. stopnia. Przykładowo, w leczeniu szpiczaka mnogiego u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia stosuje się lenalidomid 25 mg p.o. raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych wraz z deksametazonem 40 mg w dniach 1, 8, 15 i 22. W przypadku wystąpienia ciężkich działań toksycznych zaleca się przerwanie terapii i wznowienie w niższej dawce, zgodnie z tabelą redukcji dawek (np. z 25 mg do 20 mg, 15 mg, 10 mg, 5 mg, aż do 2,5 mg). Nie wolno rozpoczynać leczenia, jeśli ANC jest < 1,0 × 10⁹/l i/lub liczba płytek < 50 × 10⁹/l, z wyjątkiem sytuacji związanych z nacieczeniem szpiku przez chłoniaka.
ASCT, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, komórka plazmatyczna, lenalidomid, melfalan, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, osutka polekowa z eozynofilią i objawami układowymi, prednizon, przeszczepienie komórek macierzystych, reakcja anafilaktyczna, rytuksymab, szpiczak mnogi, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wysypka skórna, zaburzenie czynności nerek, zespół mielodysplastyczny, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Ranbaxy 2,5 mg

Leczenie lenalidomidem (Lenalidomide Ranbaxy) wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego, szczególnie doświadczonego w terapii przeciwnowotworowej. Dawkowanie jest dostosowywane na podstawie parametrów hematologicznych, zwłaszcza liczby bezwzględnej neutrofili (ANC) i liczby płytek krwi, z zaleceniem rozpoczęcia terapii przy ANC ≥ 1,0 × 10⁹/l i liczbie płytek ≥ 50 × 10⁹/l (lub ≥ 75 × 10⁹/l po ASCT). W przypadku neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia konieczne jest zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia, a w neutropenii można rozważyć stosowanie czynników wzrostu (G-CSF). Dawkowanie lenalidomidu różni się w zależności od wskazania: np. 25 mg/dobę w dniach 1-21 w 28-dniowych cyklach dla nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego z deksametazonem, 10 mg/dobę w dniach 1-21 w 28-dniowych cyklach w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem, czy 10 mg/dobę bez przerwy w leczeniu podtrzymującym po ASCT z możliwością zwiększenia do 15 mg po 3 cyklach. W przypadku pominięcia dawki, jeśli upłynęło mniej niż 12 godzin, można ją przyjąć, w przeciwnym razie należy pominąć i kontynuować kolejną dawkę zgodnie z harmonogramem.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu, deksametazon, G-CSF, krańcowe stadium niewydolności nerek, leczenie indukcyjne, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan i prednizon, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, progresja choroby, szpiczak mnogi, terapia przeciwnowotworowa, trombocytopenia, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Gedeon Richter 10 mg

Lenalidomid jest stosowany w leczeniu różnych nowotworów hematologicznych, w tym nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego (NDMM), chłoniaków z komórek płaszcza i grudkowego oraz zespołów mielodysplastycznych. Dawkowanie lenalidomidu jest ściśle uzależnione od wskazania klinicznego, parametrów hematologicznych oraz czynności nerek pacjenta. Standardowa dawka początkowa w NDMM z lenalidomidem i deksametazonem wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, z modyfikacjami w przypadku działań niepożądanych, zwłaszcza neutropenii (<0,5 × 10⁹/l) i trombocytopenii (<25-50 × 10⁹/l). W leczeniu skojarzonym z bortezomibem i deksametazonem stosuje się 25 mg lenalidomidu w dniach 1-14 cykli 21-dniowych oraz bortezomib podskórnie 1,3 mg/m² w dniach 1, 4, 8 i 11. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawka jest dostosowywana odpowiednio do klirensu kreatyniny, np. 10 mg/dobę przy umiarkowanym upośledzeniu (30 ≤ Clk < 50 ml/min) i 5 mg/dobę u pacjentów dializowanych. Leczenie wymaga monitorowania parametrów hematologicznych i modyfikacji dawki w zależności od stopnia toksyczności, z przerwaniem terapii w przypadku ciężkich działań niepożądanych, takich jak wysypka 4. stopnia, obrzęk naczynioruchowy czy reakcje anafilaktyczne.
allopurynol, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik wzrostu G-CSF, deksametazon, klirens kreatyniny, komórki plazmatyczne, krańcowe stadium niewydolności nerek, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan, morfologia krwi, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, prednizon, rasburykaza, reakcja anafilaktyczna, reakcja tumour flare, rytuksymab, stężenie hemoglobiny, szpiczak mnogi, szpik kostny, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wysypka polekowa z eozynofilią, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Ranbaxy 25 mg

Lenalidomide Ranbaxy jest lekiem przeciwnowotworowym wymagającym ścisłego nadzoru lekarskiego, szczególnie u pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim, chłoniakiem z komórek płaszcza oraz chłoniakiem grudkowym. Dawkowanie lenalidomidu jest dostosowywane indywidualnie na podstawie parametrów hematologicznych, zwłaszcza liczby bezwzględnej neutrofili (ANC) i liczby płytek krwi, z uwzględnieniem stopnia toksyczności (3. lub 4. stopień). Przykładowo, leczenie nie powinno być rozpoczynane, gdy ANC jest < 1,0 × 10⁹/l lub liczba płytek < 50 × 10⁹/l w przypadku skojarzenia z deksametazonem. Dawkowanie początkowe lenalidomidu waha się od 10 mg do 25 mg doustnie raz na dobę, podawane w cyklach 21- lub 28-dniowych, często w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem, melfalanem lub prednizonem, w zależności od wskazania. W przypadku wystąpienia neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia zaleca się przerwanie leczenia i wznowienie go po poprawie parametrów w niższej dawce, a w razie neutropenii można rozważyć stosowanie czynników wzrostu (G-CSF).
allopurynol, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu, deksametazon, kortykosteroid, krańcowe stadium niewydolności nerek, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, odpowiedź komórek erytroidalnych, opioidowy lek przeciwbólowy, prednizon, rasburykaza, reakcja typu tumour flare, szpiczak mnogi, terapia przeciwnowotworowa, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Gedeon Richter 5 mg

Lenalidomide Gedeon Richter wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego, szczególnie doświadczonego w terapii przeciwnowotworowej. Dawkowanie jest indywidualizowane na podstawie parametrów hematologicznych, zwłaszcza liczby bezwzględnej neutrofili (ANC) i liczby płytek krwi, z zakazem rozpoczynania terapii przy ANC <1,0 × 10⁹/l i/lub liczbie płytek <50 × 10⁹/l (lub innych progach zależnych od wskazań). W NDMM bez kwalifikacji do przeszczepu stosuje się 25 mg lenalidomidu p.o. raz dziennie w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, w skojarzeniu z deksametazonem 40 mg w dniach 1, 8, 15 i 22. W terapii skojarzonej z bortezomibem i deksametazonem lenalidomid podaje się 25 mg w dniach 1-14 21-dniowych cykli, a bortezomib 1,3 mg/m² s.c. w dniach 1, 4, 8 i 11. Leczenie podtrzymujące po ASCT rozpoczyna się przy ANC ≥1,0 × 10⁹/l i liczbie płytek ≥75 × 10⁹/l, początkowo 10 mg p.o. codziennie bez przerwy, z możliwością zwiększenia do 15 mg po 3 cyklach. W przypadku wystąpienia neutropenii lub trombocytopenii 3./4. stopnia konieczne jest odpowiednie zmniejszenie dawki lub przerwanie terapii, a w neutropenii rozważa się stosowanie G-CSF.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu, deksametazon, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, morfologia krwi, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, nowo rozpoznany szpiczak mnogi, progresja choroby, przeszczep komórek macierzystych, rytuksymab, terapia przeciwnowotworowa, toksyczność hematologiczna, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Medical Valley 15 mg

Leczenie lenalidomidem (Lenalidomide Medical Valley) wymaga ścisłego nadzoru lekarza onkologa i dostosowywania dawki na podstawie parametrów hematologicznych oraz toksyczności. Standardowa dawka początkowa wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, często w skojarzeniu z deksametazonem (40 mg w wybrane dni cyklu). W przypadku neutropenii (ANC <1,0 × 10⁹/l) lub trombocytopenii (<50 × 10⁹/l) leczenie należy przerwać lub zmniejszyć dawkę, a w razie neutropenii rozważyć stosowanie G-CSF. Dawkę lenalidomidu można redukować etapami od 25 mg do 2,5 mg, a deksametazonu od 40 mg do 4 mg, niezależnie od siebie. Nie należy rozpoczynać terapii, jeśli ANC jest poniżej 1,0 × 10⁹/l i/lub liczba płytek poniżej 50 × 10⁹/l (lub wyższych progów w zależności od schematu). W przypadku pominięcia dawki, jeśli upłynęło mniej niż 12 godzin, można ją przyjąć, w przeciwnym razie należy ją pominąć i kontynuować zgodnie z harmonogramem.
allopurynol, ANC, ASCT, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik wzrostu granulocytów, deksametazon, DLT, DRESS, G-CSF, komórka plazmatyczna, kortykosteroid, lek przeciwzapalny, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, MCL, MDS, melfalan, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, NLPZ, obrzęk naczynioruchowy, prednizon, rasburykaza, reakcja anafilaktyczna, reakcja tumour flare, rytuksymab, SJS, szpiczak mnogi, TEN, terapia przeciwnowotworowa, TLS, toksyczna rozpływna martwica naskórka, toksyczność ograniczająca dawkę, trombocytopenia, wysypka polekowa z eozynofilią, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Fresenius Kabi 5 mg

Lenalidomid Fresenius Kabi wymaga prowadzenia terapii pod ścisłym nadzorem lekarza onkologa, z regularnym monitorowaniem parametrów hematologicznych i klinicznych pacjenta. Dawkowanie jest dostosowywane w zależności od wskazań oraz stopnia toksyczności, zwłaszcza w przypadku neutropenii i trombocytopenii 3. i 4. stopnia. Standardowa dawka początkowa w leczeniu nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu wynosi 25 mg lenalidomidu doustnie raz na dobę w dniach 1-14 21-dniowego cyklu, w skojarzeniu z bortezomibem 1,3 mg/m² podawanym podskórnie. W leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych zaleca się dawkę 10 mg lenalidomidu doustnie codziennie (dni 1-28 cyklu 28-dniowego), z możliwością zwiększenia do 15 mg po 3 cyklach, jeśli jest dobrze tolerowana. W przypadku zespołów mielodysplastycznych początkowa dawka wynosi 10 mg przez 21 dni w 28-dniowych cyklach, a leczenie należy przerwać, jeśli nie wystąpi minimalna odpowiedź erytroidalna po 4 miesiącach.
allopurynol, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, cytopenia, deksametazon, działanie toksyczne, komórka plazmatyczna, kortykosteroid, leczenie podtrzymujące, lek przeciwbólowy, liczba bezwzględna neutrofili, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, progresja choroby, przeszczep autologiczny, przeszczep komórek macierzystych, rasburykaza, reakcja anafilaktyczna, reakcja tumour flare, schyłkowa niewydolność nerek, szpiczak mnogi, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie czynności nerek, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Medical Valley 7,5 mg

Lenalidomid (Lenalidomide Medical Valley) jest stosowany w leczeniu różnych nowotworów hematologicznych, w tym szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków. Dawkowanie lenalidomidu jest ściśle dostosowywane do wskazań klinicznych oraz parametrów hematologicznych pacjenta, ze szczególnym uwzględnieniem liczby bezwzględnej neutrofili (ANC) i liczby płytek krwi. Przykładowo, w leczeniu nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego (NDMM) z deksametazonem zalecana dawka początkowa wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 powtarzanych 28-dniowych cykli, natomiast w leczeniu zespołów mielodysplastycznych dawka początkowa to 10 mg w tych samych dniach i cyklach. W przypadku współistniejącej trombocytopenii (< 25 × 10⁹/l) lub neutropenii (ANC < 0,5 × 10⁹/l), konieczne jest przerwanie lub zmniejszenie dawki lenalidomidu zgodnie z protokołem, a w razie neutropenii rozważa się podanie czynników wzrostu, takich jak G-CSF. Nie wolno rozpoczynać leczenia, jeśli ANC jest poniżej 1,0 × 10⁹/l i (lub) liczba płytek krwi jest poniżej 50 × 10⁹/l, z wyjątkiem specyficznych sytuacji klinicznych.
ASCT, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu, deksametazon, G-CSF, hemoglobina, komórka erytroidalna, komórka plazmatyczna, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, prednizon, przetoczenie krwi, szpiczak mnogi, szpik kostny, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Idarubicin Accord 5 mg/5 ml

Idarubicin Accord, chlorowodorek idarubicyny, jest antracyklinowym lekiem przeciwnowotworowym dostępnym w roztworze do wstrzykiwań o stężeniu 1 mg/ml (fiolki 5 mg/5 ml, 10 mg/10 ml, 20 mg/20 ml). Bezwzględne przeciwwskazania do stosowania obejmują nadwrażliwość na idarubicynę, inne antracykliny lub antrachinony, ciężkie zaburzenia czynności wątroby i nerek, niekontrolowane zakażenia oraz utrzymujące się zahamowanie czynności szpiku kostnego. Ze względu na kardiotoksyczność lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką kardiomiopatią, niedawno przebytym zawałem mięśnia sercowego, ciężką arytmią oraz po przekroczeniu maksymalnych skumulowanych dawek antracyklin, co zwiększa ryzyko nieodwracalnego uszkodzenia mięśnia sercowego. W trakcie terapii należy przerwać karmienie piersią z powodu ryzyka przenikania leku do mleka matki i potencjalnych działań niepożądanych u dziecka.
antrachinon, antracyklina, chlorowodorek idarubicyny, choroba wieńcowa, ciężka arytmia, ciężka kardiomiopatia, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dysfunkcja mięśnia sercowego, infekcja oportunistyczna, kardiotoksyczność, lek przeciwnowotworowy, mielosupresja, nacieczenie szpiku kostnego, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na idarubicynę, neutropenia, niekontrolowane zakażenie, zaburzenie rytmu serca, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Gedeon Richter 15 mg

Lenalidomid (Lenalidomide Gedeon Richter) jest stosowany w leczeniu nowotworów hematologicznych, w tym szpiczaka mnogiego i zespołów mielodysplastycznych, pod ścisłym nadzorem lekarza onkologa. Dawkowanie jest indywidualizowane na podstawie parametrów hematologicznych i toksyczności, zwłaszcza w przypadku działań niepożądanych 3. i 4. stopnia. Przykładowo, w leczeniu nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego lenalidomid podaje się w dawce 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, w skojarzeniu z deksametazonem 40 mg w określone dni cyklu. W przypadku pominięcia dawki, jeśli upłynęło mniej niż 12 godzin, dawkę należy przyjąć, a jeśli więcej – pominąć i kontynuować kolejną dawką zgodnie z harmonogramem. Wymagane wartości hematologiczne do rozpoczęcia terapii to m.in. ANC ≥ 1,0 × 10⁹/l i liczba płytek ≥ 50 × 10⁹/l, z modyfikacjami w zależności od schematu i stanu pacjenta.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynność szpiku kostnego, deksametazon, działanie niepożądane, G-CSF, krańcowe stadium niewydolności nerek, łagodne zaburzenie czynności nerek, leczenie przeciwnowotworowe, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, liczba płytek krwi, melfalan i prednizon, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, progresja choroby, rytuksymab, szpiczak mnogi, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Kleder 10 mg

Leczenie lenalidomidem (Kleder) wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego, szczególnie w zakresie monitorowania parametrów hematologicznych, takich jak bezwzględna liczba neutrofili (ANC) i liczba płytek krwi. Zalecana dawka początkowa wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, z możliwością modyfikacji dawki w zależności od toksyczności hematologicznej (neutropenia lub małopłytkowość stopnia 3. lub 4.). W przypadku ANC <1,0 x 10⁹/l lub liczby płytek <50 x 10⁹/l leczenie nie powinno być rozpoczynane, a w trakcie terapii dawkę należy odpowiednio zmniejszać lub przerwać leczenie, stosując regularne badania morfologii krwi co najmniej raz w tygodniu. W razie neutropenii rozważa się podanie czynników wzrostu. Dawkowanie lenalidomidu jest dostosowywane do stopnia niewydolności nerek, z dawkami od 2,5 mg do 25 mg w zależności od wskazania i stopnia zaburzeń czynności nerek (np. 10 mg dla umiarkowanych zaburzeń przy szpiczaku mnogim, 7,5 mg przy ciężkich zaburzeniach, 5 mg u pacjentów dializowanych). W przypadku starszych pacjentów (>75 lat) z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim zaleca się zmniejszenie dawki deksametazonu do 20 mg i szczególną ostrożność ze względu na gorszą tolerancję leczenia.
bezwzględna liczba neutrofili, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik wzrostu, deksametazon, lek przeciwnowotworowy, lenalidomid, małopłytkowość, morfologia krwi, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, progresja choroby, reakcja anafilaktyczna, reakcja pozornej progresji nowotworu, rytuksymab, schyłkowa niewydolność nerek, szpiczak mnogi, toksyczna rozpływna martwica naskórka, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie czynności nerek, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona