związek litu

Związki litu to grupa substancji chemicznych zawierających lit, metal należący do grupy metali alkalicznych. W medycynie najczęściej stosowanymi związkami litu są węglan litu (Li₂CO₃) oraz cytrynian litu, które znajdują zastosowanie przede wszystkim w psychiatrii jako leki normotymiczne.

Mechanizm działania związków litu nie jest w pełni poznany, jednak wiadomo, że wpływają one na przekaźnictwo synaptyczne, modulują aktywność receptorów serotoninergicznych, dopaminergicznych i glutaminergicznych, a także ingerują w szlaki przekazywania sygnałów wewnątrzkomórkowych. Lit hamuje również aktywność inozytolo-1-fosfatazy, co prowadzi do zmniejszenia stężenia inozytolu w komórkach nerwowych.

Głównym wskazaniem do stosowania związków litu jest choroba afektywna dwubiegunowa, w której wykazują skuteczność zarówno w leczeniu epizodów maniakalnych, jak i w profilaktyce nawrotów. Lit może być również stosowany jako augmentacja w leczeniu depresji lekoopornej. Ze względu na wąskie okno terapeutyczne, leczenie wymaga regularnego monitorowania stężenia litu w surowicy, a także kontroli funkcji tarczycy, nerek oraz elektrolitów.

Najczęstsze działania niepożądane związków litu obejmują drżenie rąk, biegunkę, poliurię, nadczynność przytarczyc oraz niedoczynność tarczycy. Przy stężeniach przekraczających zakres terapeutyczny może wystąpić zatrucie litem, objawiające się zaburzeniami świadomości, drgawkami, arytmiami, a w skrajnych przypadkach śpiączką i zgonem.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Ultrapiryna Forte 500 mg

Kwas acetylosalicylowy (ASA) w dawce 500 mg, zawarty w preparacie ULTRAPIRYNA FORTE, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z innymi lekami, które mogą znacząco modyfikować ich skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. ASA nasila działanie doustnych leków przeciwcukrzycowych z grupy sulfonylomocznika (ryzyko hipoglikemii), pochodnych kumaryny (np. warfaryna, acenokumarol) zwiększając ryzyko krwawień, metotreksatu (wzrost toksyczności), innych NLPZ (wzrost ryzyka krwawień z przewodu pokarmowego), digoksyny, barbituranów, związków litu, sulfonamidów oraz kwasu walproinowego. Z kolei osłabia działanie antagonistów aldosteronu, leków moczopędnych pętlowych, leków przeciwnadciśnieniowych oraz leków urykozurycznych (sulfinpirazon, probenecyd). Metamizol zmniejsza wpływ ASA na agregację płytek, co jest istotne przy kardioprotekcyjnych dawkach ASA. Długotrwałe stosowanie dużych dawek ASA zwiększa wydalanie witaminy C (kwasu askorbinowego).
acenokumarol, agregacja płytek krwi, alkohol etylowy, antagonista aldosteronu, barbiturat, błona śluzowa żołądka, choroba wrzodowa, czas krwawienia, digoksyna, działanie diuretyczne, działanie hipoglikemizujące, działanie natriuretyczne, działanie przeciwpłytkowe, działanie przeciwzakrzepowe, działanie urykozuryczne, funkcja płytek krwi, hepatotoksyczność, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwas askorbowy, kwas walproinowy, lek moczopędny pętlowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdnawy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, metamizol, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ototoksyczność, pochodna kumaryny, probenecyd, sulfinpirazon, sulfonamid, sulfonylomocznik, układ krzepnięcia, utrata słuchu, wankomycyna, warfaryna, witamina C, związek litu
Leksykon leków
Interakcje leku – Fluanxol Depot 20 mg/ml

Fluanxol Depot (dekanonian cis(Z)-flupentyksolu) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III (np. chinidyna, amiodaron, sotalol, dofetylid), inne neuroleptyki (np. tioridazyna), antybiotyki makrolidowe (np. erytromycyna), leki przeciwhistaminowe (np. terfenadyna) oraz antybiotyki chinolonowe (np. gatifloksacyna, moksifloksacyna). Wydłużenie odstępu QT może prowadzić do złośliwych zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza w obecności hipokaliemii wywołanej tiazydowymi lekami moczopędnymi. Ponadto, dekanonian flupentyksolu nasila działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy w połączeniu z alkoholem, barbituranami i innymi lekami o podobnym działaniu, co wymaga bezwzględnej ostrożności i często przeciwwskazuje jednoczesne stosowanie.
antybiotyk chinolonowy, antybiotyk makrolidowy, bezdech senny, choroba Parkinsona, dekanonian flupentyksolu, dyskineza, encefalopatia, hipokaliemia, hipotonia ortostatyczna, interakcje lekowe, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwparkinsonowski, lek przeciwpsychotyczny, neurotoksyczność, objaw pozapiramidowy, ostra dystonia, parkinsonizm polekowy, repolaryzacja mięśnia sercowego, sedacja, terapia skojarzona, tiazydowy lek moczopędny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zaburzenie oddechowe, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie rytmu serca, złośliwe zaburzenie rytmu serca, złośliwy zespół neuroleptyczny, związek litu
Leksykon leków
Interakcje leku – ApoRami 1,25 mg

Ramipryl, jako inhibitor ACE, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenem, co prowadzi do podwójnej blokady układu RAA i zwiększa ryzyko niedociśnienia tętniczego, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności. Przeciwwskazane jest także stosowanie ramiprylu podczas hemodializy z błonami poliakrylonitrylowymi lub aferezy lipoprotein z siarczanem dekstranu ze względu na ryzyko reakcji anafilaktoidalnych. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest kojarzenie ramiprylu z sakubitrylem/walsartanem z powodu wysokiego ryzyka obrzęku naczynioruchowego. Ponadto, należy zachować szczególną ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków zwiększających stężenie potasu (np. spironolakton, triamteren, amiloryd, suplementy potasu, trimetoprim, cyklosporyna, heparyna), gdyż hiperkaliemia jest poważnym działaniem niepożądanym inhibitorów ACE.
afereza lipoprotein, aliskiren, allopurinol, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, cyklosporyna, cytostatyk, działanie hipotensyjne, ewerolimus, hemodializa, hemofiltracja, heparyna, hiperkaliemia, hipotonia, inhibitor ACE, inhibitor endopeptydazy obojętnej, inhibitor mTOR, inhibitor neprylizyny, ko-trimoksazol, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek hipotensyjny, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, morfologia krwi, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, prokainamid, racekadotryl, reakcja anafilaktoidalna, reakcja hipoglikemiczna, sakubitryl walsartan, spironolakton, substancja wazopresyjna, sympatykomimetyk, syrolimus, temsyrolimus, triamteren, trimetoprim, układ RAA, wildagliptyna, związek litu
Leksykon leków
Interakcje leku – Aspimag 150 mg + 21 mg

Aspimag, zawierający kwas acetylosalicylowy (150 mg) i tlenek magnezu (21 mg), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Kwas acetylosalicylowy nasila działanie leków przeciwzakrzepowych, co zwiększa ryzyko krwawień, a także potęguje toksyczność metotreksatu i wpływa na stężenia digoksyny, barbituranów oraz związków litu w osoczu. Jednoczesne stosowanie z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), kortykosteroidami oraz alkoholem znacząco zwiększa ryzyko uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego i krwawień. Ponadto, Aspimag może osłabiać działanie diuretyków pętlowych, antagonistów aldosteronu, leków przeciwnadciśnieniowych oraz leków zwiększających wydalanie kwasu moczowego, co wymaga monitorowania parametrów klinicznych i ewentualnej korekty dawek.
antagonista aldosteronu, barbituran, benzbromaron, digoksyna, działanie antyagregacyjne, działanie hipoglikemizujące, działanie urykozuryczne, efekt antykoagulacyjny, furosemid, inhibitor pompy protonowej, kortykosteroid, krwawienie, kwas acetylosalicylowy z tlenkiem magnezu, kwas walproinowy, lek przeciwdnawy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, metamizol, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, parametr krzepnięcia, pętlowy lek moczopędny, pochodna sulfonylomocznika, prewencja chorób sercowo-naczyniowych, probenecyd, spironolakton, sulfonamid, związek litu
Leksykon leków
Interakcje leku – Polhumin MIX-5 100 j.m./ml

Insulina dwufazowa Polhumin Mix-5 wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na metabolizm glukozy i kontrolę glikemii. Leki takie jak β-adrenolityki (np. propranolol), inhibitory MAO, salicylany oraz analogi somatostatyny mogą nasilać hipoglikemizujące działanie insuliny, co wymaga częstszego monitorowania glikemii i potencjalnej redukcji dawki insuliny. Z kolei substancje takie jak estrogeny, hormony tarczycy, związki litu, danazol, sympatykomimetyki (np. epinefryna, terbutalina), kwas nikotynowy, glikokortykosteroidy (np. prednizon, deksametazon) oraz fenytoina mogą osłabiać działanie insuliny, prowadząc do hiperglikemii i konieczności zwiększenia dawki Polhumin Mix-5. Szczególną uwagę należy zwrócić na terapię skojarzoną z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi (pochodne sulfonylomocznika, metformina, inhibitory DPP-4), które wykazują efekt addytywny, zmniejszając zapotrzebowanie na insulinę i wymagając precyzyjnego dostosowania dawek.
alkohol etylowy, analog somatostatyny, atenolol, danazol, deksametazon, doustny lek przeciwcukrzycowy, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, działanie hipoglikemizujące, epinefryna, fenelzyna, fenytoina, glikokortykosteroid, glukoneogeneza wątrobowa, hiperglikemia, hipoglikemia, hormon tarczycy, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor DPP-4, inhibitor monoaminooksydazy, insulina dwufazowa, kwas acetylosalicylowy, kwas nikotynowy, lanreotyd, lek β-adrenolityczny, lewotyroksyna, mechanizm kontrregulacyjny, metabolizm glukozy, metformina, metoprolol, oktreotyd, pochodna sulfonylomocznika, prednizon, salicylan, środek sympatykomimetyczny, stężenie glukozy we krwi, terapia skojarzona, terbutalina, tranylcypromina, węglan litu, wrażliwość tkanek, związek litu
Leksykon leków
Interakcje leku – Edronax 4 mg

Reboksetyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, erytromycyna czy fluwoksamina, mogą zwiększać stężenie reboksetyny w osoczu o około 50%, co ze względu na niski indeks terapeutyczny leku stanowi wysokie ryzyko toksyczności i jest przeciwwskazane. Z kolei induktory CYP3A4 (fenobarbital, karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenie reboksetyny, potencjalnie zmniejszając jej skuteczność. Reboksetyna nie hamuje istotnie izoenzymów CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19 i CYP2E1, a jej wpływ na CYP2D6 i CYP3A4 jest klinicznie nieistotny przy standardowych dawkach. Spożycie pokarmu opóźnia wchłanianie, ale nie zmienia całkowitej biodostępności leku.
antybiotyk makrolidowy, błękit metylenowy, buprenorfina, CYP3A4, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, Edronax, efekt tyraminopodobny, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, hipokaliemia, Hypericum perforatum, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, L-tryptofan, lek hamujący wychwyt zwrotny serotoniny, lek moczopędny, lek przeciwdepresyjny trójcykliczny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, linezolid, lorazepam, nadciśnienie, nefazodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna ergotaminy, podwyższenie ciśnienia tętniczego, reboksetyna, ryfampicyna, senność, SNRI, SSRI, tryptan, zaburzenie koncentracji, zespół serotoninowy, związek litu
Leksykon leków
Interakcje leku – Polhumin MIX-3 100 j.m/ml

Podczas terapii insuliną dwufazową Polhumin Mix-3 istotne jest uwzględnienie licznych interakcji farmakologicznych wpływających na metabolizm glukozy i działanie insuliny. Leki takie jak β-adrenolityki (np. propranolol), inhibitory MAO, salicylany, analogi somatostatyny (np. oktreotyd) oraz doustne leki przeciwcukrzycowe nasilają efekt hipoglikemizujący insuliny, co zwiększa ryzyko hipoglikemii. Z kolei estrogeny, hormony tarczycy, związki litu, danazol, środki sympatykomimetyczne (np. epinefryna, terbutalina), kwas nikotynowy, glikokortykosteroidy i fenytoina mogą osłabiać działanie insuliny poprzez zwiększenie insulinooporności lub indukcję hiperglikemii. Szczególną uwagę należy zwrócić na alkohol etylowy, który hamuje glukoneogenezę i maskuje objawy hipoglikemii, co wymaga edukacji pacjentów oraz dostosowania dawki insuliny i monitorowania glikemii.
alkohol etylowy, analog somatostatyny, danazol, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, epinefryna, fenytoina, glikogenoliza, glikokortykosteroid, glukoneogeneza, glukoneogeneza wątrobowa, hipoglikemia, hormon tarczycy, inhibitor monoaminooksydazy, insulina dwufazowa, insulinooporność, kontrola glikemii, kwas nikotynowy, lek beta-adrenolityczny, metabolizm katecholamin, metabolizm węglowodanów, monitoring glikemii, oktreotyd, propranolol, receptor beta-adrenergiczny, salicylan, środek sympatykomimetyczny, stężenie glukozy we krwi, terbutalina, związek litu
Leksykon substancji czynnych
Reboksetyna – Interakcje

Reboksetyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami i induktorami tego enzymu. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, zwiększają stężenie reboksetyny w osoczu o około 50%, co ze względu na niski indeks terapeutyczny leku stanowi istotne ryzyko kliniczne i jest przeciwwskazane. Induktory CYP3A4 (fenobarbital, karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenie reboksetyny, co wymaga monitorowania skuteczności terapii i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Reboksetyna nie hamuje istotnie izoenzymów CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19 i CYP2E1, a jej wpływ na CYP2D6 i CYP3A4 jest klinicznie nieistotny przy standardowych dawkach. Spożycie pokarmu opóźnia wchłanianie, ale nie zmienia całkowitego stopnia absorpcji substancji czynnej.
antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, azolowy środek przeciwgrzybiczny, błękit metylenowy, buprenorfina, ciśnienie tętnicze, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, dziurawiec zwyczajny, efekt tyraminopodobny, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, hipokaliemia, IMAO, indeks terapeutyczny, induktor izoenzymu CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakokinetyczna, izoenzymy cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, L-tryptofan, lek hamujący wychwyt zwrotny serotoniny, lek moczopędny, lek serotoninergiczny, linezolid, lorazepam, nefazodon, pochodna ergotaminy, reboksetyna, receptor serotoninowy, ryfampicyna, SNRI, SSRI, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, tryptan, zespół serotoninowy, związek litu
Leksykon leków
Interakcje leku – Mucofalk O –

Mucofalk O, zawierający łupinę nasienną babki jajowatej (Plantago ovata), może wpływać na wchłanianie wielu leków poprzez opóźnienie ich jelitowego wchłaniania, co wynika z właściwości pęczniejących błonnika zwiększającego objętość treści jelitowej. Interakcje te mają szczególne znaczenie kliniczne w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak glikozydy nasercowe (np. digoksyna), pochodne kumaryny (np. warfaryna), karbamazepina, związki litu oraz leki przeciwcukrzycowe i hormony tarczycy. Zaleca się zachowanie odstępu czasowego 30-60 minut między podaniem Mucofalk O a innymi lekami, a także monitorowanie stężeń leków we krwi oraz parametrów funkcji tarczycy (TSH, fT4) i glikemii, zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą i zaburzeniami tarczycy. W przypadku jednoczesnego stosowania z lekami hamującymi motorykę jelit (opioidy, loperamid) istnieje bardzo wysokie ryzyko niedrożności jelit, co wymaga ścisłego nadzoru klinicznego i obserwacji objawów takich jak ból brzucha, wzdęcia, nudności i wymioty.
biodostępność, cukrzyca, digoksyna, efekt przeciwzakrzepowy, glikemia, glikozyd nasercowy, hipoglikemia, hormon tarczycy, indeks terapeutyczny, karbamazepina, lek przeciwcukrzycowy, loperamid, łupina nasienna babki jajowatej, motoryka przewodu pokarmowego, niedoczynność tarczycy, niedrożność jelit, opioidy, padaczka, Plantago ovata, pochodna kumaryny, warfaryna, wchłanianie glukozy, wchłanianie jelitowe, wchłanianie w przewodzie pokarmowym, zaburzenie motoryki przewodu pokarmowego, związek litu, związek mineralny
Leksykon substancji czynnych
Jodek sodu – Interakcje

Jodek sodu (Na 131I) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na wychwyt tarczycowy jodu promieniotwórczego, co jest kluczowe w diagnostyce i terapii chorób tarczycy. Leki blokujące czynność tarczycy (karbimazol, metimazol, propylouracyl, nadchlorany) należy odstawić 2-5 dni przed i kilka dni po podaniu Na 131I. Hormony tarczycy wymagają dłuższego okresu wstrzymania: liotyronina na 2 tygodnie, a lewotyroksyna na 4-6 tygodni. Amiodaron, ze względu na długi okres półtrwania, powinien być odstawiony na 3-6 miesięcy, choć jego wpływ na wychwyt jodu może utrzymywać się dłużej. Środki kontrastowe jodowe rozpuszczalne w wodzie wymagają odstawienia na 6-8 tygodni, a lipofilne nawet na 3-6 miesięcy lub dłużej. Produkty miejscowe zawierające jod należy wstrzymać na 1-9 miesięcy, a preparaty wykrztuśne i witaminy z jodem na 2-4 tygodnie przed podaniem Na 131I.
amiodaron, benzodiazepina, doustny lek przeciwzakrzepowy, fenylobutazon, glikokortykosteroid, jod-131, jodek sodu, jodopowidyna, karbimazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpasożytniczy, lewotyroksyna, liotyronina, metimazol, nitrat, nitroprusydek sodu, penicylina, salicylany, sulfobromoftaleina, sulfonamid, tiocyjanek, tiopental, tolbutamid, trijodotyronina, tyroksyna, wychwyt tarczycowy jodu, związek litu
Leksykon leków
Interakcje leku – Polhumin MIX-4 100 j.m./ml

Insulina ludzka dwufazowa Polhumin Mix-4 wykazuje liczne interakcje farmakologiczne wpływające na metabolizm glukozy, które mogą wymagać modyfikacji dawki insuliny. Leki nasilające działanie hipoglikemizujące insuliny to m.in. β-adrenolityki (np. propranolol), inhibitory MAO, salicylany, analogi somatostatyny oraz alkohol etylowy, który hamuje glukoneogenezę wątrobową i zmniejsza rezerwy glikogenu, co zwiększa ryzyko ciężkiej hipoglikemii. Zaleca się w takich przypadkach zmniejszenie dawki insuliny i częstsze monitorowanie glikemii. Szczególną ostrożność należy zachować przy spożyciu alkoholu, który może maskować objawy hipoglikemii i powodować jej wystąpienie nawet do 24 godzin po spożyciu, zwłaszcza na czczo.
agonista GLP-1, analog somatostatyny, ciężka hipoglikemia, danazol, doustny lek przeciwcukrzycowy, doustny środek antykoncepcyjny, działanie hipoglikemizujące, estrogen, fenytoina, glikogen wątrobowy, glikokortykosteroid, glukoneogeneza, glukoneogeneza wątrobowa, hipoglikemia nocna, hipoglikemia poalkoholowa, hormon przeciwregulacyjny, hormon tarczycy, inhibitor DPP-4, inhibitor monoaminooksydazy, insulina ludzka dwufazowa, insulinooporność, insulinoterapia, interakcje leków, kwas nikotynowy, lek β-adrenolityczny, mechanizm interakcji, metabolizm glukozy, metabolizm katecholamin, objawy adrenergiczne hipoglikemii, objawy hipoglikemii, parametr glikemiczny, pochodna sulfonylomocznika, proces poznawczy, salicylan, środek sympatykomimetyczny, stan hipoglikemiczny, stężenie glukozy, terapia skojarzona, wrażliwość tkanek na insulinę, związek litu
Leksykon substancji czynnych
Hydrochlorotiazyd – Przeciwwskazania stosowania

Hydrochlorotiazyd, lek moczopędny z grupy tiazydów, jest szeroko stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego, jednak jego stosowanie jest przeciwwskazane w wielu stanach klinicznych. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na hydrochlorotiazyd, inne sulfonamidy lub substancje pomocnicze, ciężkie zaburzenia czynności nerek (GFR <30 ml/min/1,73 m²), bezmocz, dializę, ciężkie zaburzenia czynności wątroby (w tym marskość żółciową, cholestazę i stan przedśpiączkowy), drugi i trzeci trymestr ciąży oraz karmienie piersią. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z oporną na leczenie hipokaliemią, hiponatremią, hiperkalcemią, istotnymi klinicznie zaburzeniami elektrolitowymi, objawową hiperurykemią, dną moczanową, ciężkim niedociśnieniem, wstrząsem (w tym kardiogennym), zwężeniem drogi odpływu z lewej komory, hemodynamicznie niestabilną niewydolnością serca po zawale oraz hipowolemią. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazania związane z interakcjami lekowymi, zwłaszcza jednoczesne stosowanie z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (GFR <60 ml/min/1,73 m²), a także z litem i sakubitrylem z walsartanem w preparatach złożonych.
aliskiren, arytmia, bariera łożyskowa, bezmocz, cholestaza, choroba Addisona, dna moczanowa, encefalopatia wątrobowa, glikozyd nasercowy, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipotensja, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kardiomiopatia przerostowa, kontrola glikemii, kwas moczowy, lek moczopędny, małopłytkowość, marskość żółciowa wątroby, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pochodna sulfonamidowa, preparat złożony, reakcja anafilaktyczna, reakcja fotouczulająca, reakcja krzyżowa, sakubitryl, stenoza aortalna, tiazyd, walsartan, wstrząs kardiogenny, wywiad alergologiczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zapaść, zastój żółci, zawał mięśnia sercowego, żółtaczka noworodków, związek litu
Leksykon leków
Interakcje leku – Clopixol-Depot 200 mg

Dekanonian zuklopentyksolu, substancja czynna preparatu Clopixol Depot, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne i wymagają starannego monitorowania podczas terapii. Szczególnie istotne są interakcje z lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy, takimi jak barbiturany, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne oraz leki przeciwparkinsonowskie (np. lewodopa), gdzie może dochodzić do nasilenia sedacji, wzajemnego hamowania metabolizmu lub zmniejszenia efektu terapeutycznego. Równoczesne stosowanie z metoklopramidem lub piperazyną zwiększa ryzyko objawów pozapiramidowych. Ponadto, dekanonian zuklopentyksolu jest metabolizowany częściowo przez enzym CYP2D6, co powoduje, że inhibitory tego enzymu mogą zwiększać stężenie leku i nasilać działania niepożądane. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z litem, które zwiększają ryzyko neurotoksyczności, oraz na silne nasilenie działania hamującego alkoholu na OUN, co wymaga całkowitej abstynencji alkoholowej podczas leczenia.
akatyzja, amiodaron, antybiotyk chinolonowy, antybiotyk makrolidowy, astemizol, barbiturany, chinidyna, choroba Parkinsona, Clopixol Depot, cyzapryd, dekanonian zuklopentyksolu, depresja oddechowa, dofetylid, dystonia, działanie kardiotoksyczne, enzym CYP2D6, erytromycyna, gatyfloksacyna, guanetydyna, hipokaliemia, lek adrenergiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwparkinsonowski, lewodopa, metoklopramid, moksyfloksacyna, neurotoksyczność, objawy pozapiramidowe, ośrodkowy układ nerwowy, parkinsonizm polekowy, piperazyna, próg drgawkowy, sedacja, sotalol, terfenadyna, tiazydowy lek moczopędny, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, związek litu