owrzodzenia skóry
Owrzodzenia skóry to ubytki sięgające głębiej niż naskórek, obejmujące skórę właściwą i niekiedy tkanki podskórne. Stanowią one jedną z najpoważniejszych form uszkodzenia powłok ciała, charakteryzując się trudnym i przedłużonym procesem gojenia.
W etiologii owrzodzeń skóry wyróżnia się wiele czynników, wśród których dominują zaburzenia naczyniowe (owrzodzenia żylne, tętnicze i mieszane), neuropatie (np. w przebiegu cukrzycy), choroby układowe (np. reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty układowy), infekcje, nowotwory oraz urazy mechaniczne, termiczne i chemiczne.
Diagnostyka owrzodzeń wymaga kompleksowego podejścia obejmującego dokładny wywiad medyczny, badanie kliniczne oraz badania dodatkowe (m.in. badania laboratoryjne, mikrobiologiczne, obrazowanie naczyń, badania histopatologiczne). Postępowanie terapeutyczne powinno uwzględniać leczenie przyczynowe oraz miejscowe, z wykorzystaniem nowoczesnych opatrunków specjalistycznych i metod wspomagających gojenie.
Owrzodzenia skóry stanowią istotny problem kliniczny ze względu na przewlekły charakter, tendencję do nawrotów oraz znaczące obniżenie jakości życia pacjentów. Odpowiednio wczesne rozpoznanie oraz wdrożenie właściwego leczenia może istotnie poprawić rokowanie i przyspieszyć proces gojenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Leflunomid Egis
Leflunomid Egis, jako lek modyfikujący przebieg choroby reumatycznej (DMARD), charakteryzuje się długim okresem półtrwania aktywnego metabolitu A771726 (1-4 tygodnie), co wymaga szczególnej ostrożności w monitorowaniu działań niepożądanych, zwłaszcza hepatotoksyczności i hematotoksyczności. Zaleca się regularne badania kontrolne aktywności enzymów wątrobowych (AlAT) – co 2 tygodnie przez pierwsze 6 miesięcy, a następnie co 8 tygodni – oraz pełnej morfologii krwi z rozmazem w tych samych odstępach czasowych. W przypadku podwyższenia AlAT powyżej 2-3-krotności górnej granicy normy należy rozważyć zmniejszenie dawki z 20 mg do 10 mg lub przerwać leczenie i wdrożyć procedurę wymywania (8 g cholestyraminy 3 razy/dobę lub 50 g węgla aktywnego 4 razy/dobę przez około 11 dni). Przeciwwskazaniem do stosowania leflunomidu są ciężka hipoproteinemia oraz zaburzenia czynności wątroby, a także jednoczesne stosowanie innych leków hepatotoksycznych lub immunosupresyjnych, w tym innych DMARD, leków przeciwmalarycznych, preparatów złota, D-penicylaminy, azatiopryny i inhibitorów TNF-α. Alkohol jest bezwzględnie przeciwwskazany podczas terapii ze względu na ryzyko nasilenia uszkodzenia wątroby.
AlAT, azatiopryna, chlorochina, cholestyramina, ciężkie uszkodzenie wątroby, ciśnienie krwi, DMARD, DRESS, gruźlica, hipoproteinemia, hydroksychlorochina, inhibitory TNF-alfa, jony wapniowe, leki immunosupresyjne, leki przeciwmalaryczne, leukopenia, łuszczyca krostkowa, metotreksat, mikroskopowe zapalenie okrężnicy, morfologia krwi, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, niedobór laktazy, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, okres półtrwania, owrzodzenia skóry, pancytopenia, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, próba tuberkulinowa, procedura wymywania, śródmiąższowa choroba płuc, teriflunomid, test IGRA, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, toksyczność układu krwiotwórczego, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywny, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia szpiku kostnego, zakażenia oportunistyczne, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy