zmniejszona gęstość nasienia
Zmniejszona gęstość nasienia (oligozoospermia) to stan, w którym liczba plemników w nasieniu jest niższa niż wartość referencyjna, czyli poniżej 15 milionów plemników na mililitr ejakulatu. Jest to jeden z najczęstszych czynników męskiej niepłodności, odpowiadający za około 40-50% przypadków zaburzeń płodności u mężczyzn.
Przyczyny obniżonej gęstości nasienia mogą być różnorodne i obejmują czynniki genetyczne (np. aberracje chromosomowe, mikrodelecje chromosomu Y), hormonalne (zaburzenia osi podwzgórze-przysadka-jądra), anatomiczne (np. żylaki powrózka nasiennego, niedrożność dróg wyprowadzających nasienie), środowiskowe (ekspozycja na wysoką temperaturę, toksyny, promieniowanie) oraz styl życia (palenie tytoniu, nadużywanie alkoholu, otyłość).
Diagnostyka oligozoospermii opiera się na wykonaniu co najmniej dwóch badań nasienia (seminogramów) w odstępie 2-3 miesięcy. W zależności od stopnia zaawansowania wyróżnia się oligozoospermię łagodną (10-15 mln/ml), umiarkowaną (5-10 mln/ml) i ciężką (poniżej 5 mln/ml). Dalsze postępowanie obejmuje określenie przyczyny poprzez badanie hormonalne, genetyczne, USG moszny i jąder oraz inne badania ukierunkowane na konkretne podejrzenie kliniczne.
Leczenie zmniejszonej gęstości nasienia zależy od przyczyny i może obejmować postępowanie przyczynowe (np. leczenie żylaków powrózka nasiennego, terapia hormonalna), modyfikację stylu życia oraz techniki wspomaganego rozrodu (inseminacja wewnątrzmaciczna, zapłodnienie pozaustrojowe z docytoplazmatyczną iniekcją plemnika). Wczesna diagnoza i odpowiednie leczenie mogą znacząco poprawić rokowanie w zakresie przywrócenia płodności.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asbima 10 mg + 160 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Asbima, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania obu składników oraz ich kombinacji. W badaniach toksykologicznych na szczurach zaobserwowano zmiany zapalne warstwy gruczołowej żołądka przy narażeniu 1,9-krotnym (walsartan) i 2,6-krotnym (amlodypina) w stosunku do dawek klinicznych (160 mg walsartanu i 10 mg amlodypiny). Przy wyższych dawkach (>2,6 amlodypina, >1,9 walsartan) występowały owrzodzenia i nadżerki błony śluzowej żołądka. Zmiany nerkowe, takie jak bazofilia, rozstrzeń kanalików i wałeczki nerkowe, pojawiły się przy narażeniu 8-13-krotnym dla walsartanu i 7-8-krotnym dla amlodypiny. W badaniach rozwoju zarodka i płodu u szczurów stwierdzono rozszerzone moczowody i zaburzenia kostnienia przy narażeniu 12-krotnym (walsartan) i 10-krotnym (amlodypina) w stosunku do dawek klinicznych. Maksymalna dawka nie wywołująca obserwowalnych zaburzeń rozwojowych (NOAEL) wynosiła 3-krotność dawki klinicznej dla walsartanu i 4-krotność dla amlodypiny (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina i walsartan, badanie rakotwórczości, bazofilia, hemodynamika nerek, hiperplazja aparatu przykłębuszkowego, karcynogenność, klastogenność, komórka Sertoliego, mutagenność, nefropatia, NOAEL, obniżenie hormonu folikulotropowego, opóźnienie porodu, owrzodzenie i nadżerka, przerost błony śluzowej tętniczek, rozstrzeń kanalików nerkowych, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wałeczek nerkowy, zmiana zapalna, zmniejszona gęstość nasienia, zmniejszona przeżywalność potomstwa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asbima 5 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Asbima, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne działania niepożądane przy dawkach przekraczających kliniczne. W modelach zwierzęcych obserwowano zapalenie, owrzodzenia i nadżerki błony śluzowej żołądka przy narażeniu na 1,9-2,6-krotność dawki klinicznej (walsartan 160 mg, amlodypina 10 mg). Zmiany nerkowe, takie jak bazofilia, szkliwienie i rozstrzeń kanalików nerkowych, wałeczki nerkowe oraz śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, występowały przy 7-13-krotności dawki klinicznej. W badaniach rozwojowych u szczurów stwierdzono rozszerzone moczowody, zaburzenia kostnienia mostka i nieskostniałe paliczki przy dawkach 10-12-krotnych. Maksymalna dawka niepowodująca zaburzeń rozwojowych (NOAEL) wynosiła 3-krotność dawki klinicznej walsartanu i 4-krotność amlodypiny (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina, badania przedkliniczne, badanie toksyczności, bazofilia, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, hemodynamika nerek, hipotensja, komórki Sertoliego, nefropatia, nieskostniałe paliczki, NOAEL, obniżenie hormonu folikulotropowego, opóźnienie porodu, owrzodzenie błony śluzowej żołądka, parametry czerwonokrwinkowe, poziom kreatyniny, produkt złożony, przerost błony śluzowej tętniczek, przerost komórek przykłębuszkowych, rozrost kanalików nerkowych, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodu, spermatydy, testosteron, toksyczność reprodukcyjna, wałeczek nerkowy, walsartan, wydłużenie porodu, zaburzenie kostnienia mostka, zapalenie śródmiąższowe limfocytarne, zmniejszona gęstość nasienia, zmniejszona przeżywalność potomstwa