śródmiąższowe uszkodzenie wątroby

Śródmiąższowe uszkodzenie wątroby to zaburzenie strukturalne narządu, polegające na uszkodzeniu komórek wątrobowych (hepatocytów) oraz tkanki śródmiąższowej znajdującej się pomiędzy komórkami miąższowymi. Proces ten prowadzi do zaburzenia funkcji detoksykacyjnej, syntetycznej i metabolicznej wątroby.

W patomechanizmie śródmiąższowego uszkodzenia wątroby kluczową rolę odgrywają przewlekłe stany zapalne, które aktywują komórki gwiaździste wątroby (HSC). Aktywowane HSC ulegają transformacji w miofibroblasty produkujące nadmiar macierzy pozakomórkowej, głównie kolagenu, co prowadzi do włóknienia narządu. Głównymi czynnikami etiologicznymi są przewlekłe choroby wirusowe (HBV, HCV), zaburzenia autoimmunologiczne, polekowe uszkodzenie wątroby oraz choroby metaboliczne, w tym niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby (NAFLD).

Diagnostyka śródmiąższowego uszkodzenia wątroby opiera się na badaniach biochemicznych (podwyższone poziomy aminotransferaz, bilirubiny, GGTP, fosfatazy alkalicznej), badaniach obrazowych (USG, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny), a ostatecznie na biopsji wątroby, która pozwala na ocenę stopnia uszkodzenia oraz różnicowanie przyczyn. Elastografia wątroby (FibroScan) umożliwia nieinwazyjną ocenę stopnia włóknienia.

Leczenie śródmiąższowego uszkodzenia wątroby zależy od przyczyny i obejmuje eliminację czynnika wywołującego, leczenie przeciwzapalne, leczenie chorób podstawowych oraz zapobieganie progresji do marskości. W zaawansowanych przypadkach z rozwiniętą niewydolnością wątroby może być konieczne przeszczepienie narządu. Coraz większe znaczenie w terapii mają leki hamujące włóknienie wątroby oraz modulujące odpowiedź immunologiczną.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Mycophenolate mofetil Sandoz 250 mg kapsułki twarde 250 mg

Terapia mykofenolanem mofetylu powinna być prowadzona pod ścisłym nadzorem transplantologów z doświadczeniem klinicznym. U dorosłych po przeszczepieniu nerki zaleca się rozpoczęcie leczenia doustnego w ciągu 72 godzin po zabiegu, z dawką 1 g dwa razy na dobę (łącznie 2 g/dobę). U dzieci i młodzieży (2-18 lat) dawkowanie jest uzależnione od powierzchni ciała: 600 mg/m² dwa razy na dobę, maksymalnie do 2 g/dobę, przy czym pacjenci o powierzchni ciała 1,25-1,5 m² otrzymują 750 mg dwa razy na dobę (1,5 g/dobę), a powyżej 1,5 m² – 1 g dwa razy na dobę (2 g/dobę). U dorosłych po przeszczepieniu serca dawka wynosi 1,5 g dwa razy na dobę (3 g/dobę), a leczenie należy rozpocząć w ciągu 5 dni po transplantacji. Po przeszczepieniu wątroby mykofenolan mofetylu podaje się dożylnie przez pierwsze 4 dni, następnie doustnie, z dawką 1,5 g dwa razy na dobę (3 g/dobę). U pacjentów w podeszłym wieku stosuje się standardowe dawkowanie, natomiast u osób z ciężką przewlekłą niewydolnością nerek (GFR <25 ml/min/1,73 m²) po przeszczepieniu nerki nie należy przekraczać dawki 1 g dwa razy na dobę, z wyjątkiem okresu bezpośrednio po transplantacji.
aktywny metabolit, biorca przeszczepu, ciężkie uszkodzenie wątroby, dawkowanie i sposób podawania, działanie teratogenne, epizod odrzucania przeszczepu, farmakokinetyka MPA, kwas mykofenolowy, lekarz transplantolog, mykofenolan mofetylu, odrzucanie przeszczepu, opóźnienie podjęcia czynności, powierzchnia ciała, przesączanie kłębuszkowe, przeszczepienie nerki, przeszczepienie serca, przeszczepienie wątroby, przewlekła niewydolność nerek, śródmiąższowe uszkodzenie wątroby
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Mycophenolate mofetil Sandoz 500 mg tabletki powlekane 500 mg

Mykofenolan mofetylu (Mycophenolate mofetil Sandoz) jest wskazany do stosowania u dorosłych pacjentów po transplantacji narządów, w tym nerki, serca i wątroby, z dawkowaniem dostosowanym do rodzaju przeszczepu oraz wieku pacjenta. U dorosłych po transplantacji nerki zaleca się dawkę 1 g dwa razy na dobę (2 g/dobę), rozpoczynając leczenie w ciągu 72 godzin po zabiegu. U dzieci i młodzieży (2-18 lat) dawka wynosi 600 mg/m² powierzchni ciała dwa razy na dobę, maksymalnie do 2 g/dobę, przy czym tabletki 500 mg są przeznaczone dla pacjentów o powierzchni ciała >1,5 m². Po transplantacji serca i wątroby u dorosłych dawka wynosi 1,5 g dwa razy na dobę (3 g/dobę), z rozpoczęciem leczenia odpowiednio do 5 dni po zabiegu (serce) lub dożylnego podania w ciągu 4 dni po zabiegu (wątroba), a następnie przejściem na podawanie doustne. U pacjentów w podeszłym wieku stosuje się standardowe dawki, natomiast u osób z ciężką przewlekłą niewydolnością nerek (GFR <25 ml/min/1,73 m²) zaleca się unikanie dawek przekraczających 1 g dwa razy na dobę, z wyjątkiem okresu bezpośrednio po transplantacji. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z ciężkim uszkodzeniem wątroby po transplantacji nerki.
aktywny metabolit, ciężkie uszkodzenie wątroby, dawka dobowa, działanie niepożądane, działanie teratogenne, epizod odrzucania, farmakokinetyka, kwas mykofenolowy, lekarz transplantolog, mykofenolan mofetylu, odrzucanie przeszczepu, opóźnienie podjęcia czynności, podanie doustne, powierzchnia ciała, przesączanie kłębuszkowe, przeszczep nerki, przeszczep serca, przeszczep wątroby, przewlekła niewydolność nerek, śródmiąższowe uszkodzenie wątroby, transplantacja nerki, transplantacja serca

śródmiąższowe uszkodzenie wątroby

Powiązane wpisy

Dawkowanie i sposób podawania – Mycophenolate mofetil Sandoz 250 mg kapsułki twarde 250 mg

Dawkowanie i sposób podawania – Mycophenolate mofetil Sandoz 500 mg tabletki powlekane 500 mg