organiczne zaburzenia erekcji

Organiczne zaburzenia erekcji to zaburzenia funkcji seksualnych spowodowane przez czynniki fizjologiczne, anatomiczne lub patofizjologiczne, które upośledzają zdolność do osiągnięcia lub utrzymania erekcji wystarczającej do odbycia satysfakcjonującego stosunku płciowego. W odróżnieniu od zaburzeń psychogennych, mają one podłoże somatyczne.

Najczęstszymi przyczynami organicznych zaburzeń erekcji są choroby naczyniowe (miażdżyca, nadciśnienie tętnicze), zaburzenia endokrynologiczne (cukrzyca, hipogonadyzm, hiperprolaktynemia), schorzenia neurologiczne (choroba Parkinsona, stwardnienie rozsiane, udar mózgu, urazy rdzenia kręgowego), a także działania niepożądane niektórych leków (beta-blokery, diuretyki, antydepresanty, leki przeciwpsychotyczne).

Diagnostyka organicznych zaburzeń erekcji obejmuje szczegółowy wywiad medyczny i seksualny, badanie fizykalne ze szczególnym uwzględnieniem układu naczyniowego, endokrynologicznego i neurologicznego, oraz badania laboratoryjne (poziom testosteronu, prolaktyny, lipidogram, badania w kierunku cukrzycy). W wybranych przypadkach stosuje się badania specjalistyczne, takie jak ultrasonografia dopplerowska prącia czy kawernozonografia.

Leczenie organicznych zaburzeń erekcji zależy od przyczyny i obejmuje terapię choroby podstawowej, modyfikację stylu życia (redukcja masy ciała, zaprzestanie palenia, ograniczenie spożycia alkoholu), farmakoterapię (inhibitory fosfodiesterazy typu 5, leki donaczyniowe, terapia testosteronem w przypadku hipogonadyzmu), a w przypadkach opornych na leczenie zachowawcze – metody inwazyjne, takie jak protezy prącia.

Powiązane wpisy

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl