Właściwości farmakokinetyczne
Doloxib 30 mg
Etorykoksyb, substancja czynna Doloxibu, charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną (~100%) po podaniu doustnym oraz farmakokinetyką liniową w dawkach klinicznych (30-120 mg). Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce 120 mg wynosi średnio 3,6 μg/ml, osiągane jest około 1 godziny po podaniu (Tmax), a pole pod krzywą (AUC0-24h) wynosi 37,8 μg∙h/ml. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~92%) i dużą objętość dystrybucji (Vdss ~120 l), co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Etorykoksyb jest intensywnie metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, z udziałem innych cytochromów P450, a jego metabolity nie wykazują istotnej aktywności wobec COX-2 ani COX-1, potwierdzając selektywność działania. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm, z mniej niż 1% leku wydalanym w postaci niezmienionej w moczu. Okres półtrwania wynosi około 22 godzin, a stan stacjonarny osiągany jest po około 7 dniach stosowania dawki 120 mg raz na dobę, z wskaźnikiem kumulacji około 2.
Właściwości farmakokinetyczne etorykoksybu – wprowadzenie
Etorykoksyb, substancja czynna produktu leczniczego Doloxib, charakteryzuje się korzystnym profilem farmakokinetycznym. Poniżej przedstawiono szczegółowe dane dotyczące właściwości farmakokinetycznych tego leku dostępnego w dawkach 30 mg, 60 mg, 90 mg i 120 mg w postaci tabletek powlekanych. Dane te są istotne dla właściwego dawkowania i stosowania leku u różnych grup pacjentów.1
Wchłanianie etorykoksybu
Etorykoksyb wykazuje doskonałe właściwości absorpcyjne po podaniu doustnym. Całkowita dostępność biologiczna po podaniu per os jest bardzo wysoka i wynosi około 100%. W badaniach klinicznych po podaniu pojedynczej dawki 120 mg osobom dorosłym na czczo w celu osiągnięcia stanu stacjonarnego, maksymalne stężenie w osoczu pojawiało się po około 1 godzinie (Tmax). Średnia geometryczna Cmax osiągała wartość 3,6 μg/ml, a wartość AUC0-24h (pole pod krzywą) wynosiła 37,8 μg∙h/ml. W zakresie dawek stosowanych klinicznie etorykoksyb wykazuje farmakokinetykę liniową.2
Wpływ pokarmu na wchłanianie etorykoksybu
Obecność pokarmu, nawet bogatotłuszczowego, nie wykazuje istotnego klinicznie wpływu na biodostępność etorykoksybu. Podawanie leku z posiłkiem bogatotłuszczowym powodowało jedynie zmniejszenie maksymalnego stężenia (Cmax) o 36% oraz wydłużenie czasu potrzebnego do osiągnięcia stężenia maksymalnego (Tmax) o około 2 godziny. Zmiany te nie mają znaczenia klinicznego, dlatego w badaniach klinicznych etorykoksyb podawano niezależnie od posiłków i nie jest wymagane przyjmowanie leku na czczo.3
Dystrybucja etorykoksybu w organizmie
Etorykoksyb charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza wynoszącym około 92% w zakresie stężeń terapeutycznych od 0,05 μg/ml do 5 μg/ml. Objętość dystrybucji (Vdss) w stanie stacjonarnym u ludzi osiąga wartość około 120 l, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Badania na zwierzętach wykazały, że etorykoksyb przenika przez barierę łożyska u szczurów i królików oraz przez barierę krew-mózg u szczurów.4
Metabolizm etorykoksybu
Etorykoksyb podlega intensywnym procesom metabolicznym w organizmie. Mniej niż 1% podanej dawki jest wydalane w moczu w postaci niezmienionej, co wskazuje na znaczący udział procesów biotransformacji w eliminacji leku. Główny szlak metaboliczny polega na tworzeniu pochodnej 6′-hydroksymetylowej i jest katalizowany przez enzymy układu cytochromu P450.5
Enzymy odpowiedzialne za metabolizm etorykoksybu
W metabolizmie etorykoksybu uczestniczy przede wszystkim izoenzym CYP3A4, co potwierdzono w badaniach in vivo. Dodatkowo, badania in vitro wskazują na udział innych izoenzymów cytochromu P450 w głównym szlaku metabolicznym, w tym CYP2D6, CYP2C9, CYP1A2 i CYP2C19, jednak ich dokładny udział in vivo nie został jeszcze w pełni określony.6
Metabolity etorykoksybu
U ludzi zidentyfikowano pięć metabolitów etorykoksybu. Głównym metabolitem jest pochodna kwasu 6′-karboksylowego, która powstaje w wyniku dalszego utleniania pochodnej 6′-hydroksymetylowej. Istotne jest, że główne metabolity nie wykazują znaczącej aktywności hamującej wobec COX-2 lub ich działanie jest słabe. Co ważne, żaden z tych metabolitów nie hamuje izoformy COX-1, co potwierdza selektywność działania etorykoksybu.7
Eliminacja etorykoksybu
Eliminacja etorykoksybu z organizmu następuje głównie poprzez procesy metaboliczne, a następnie wydalanie nerkowe. Badania z użyciem znakowanego promieniotwórczo etorykoksybu (dawka 25 mg podana dożylnie) wykazały, że 70% radioaktywności wykrywano w moczu, a 20% w kale, głównie w postaci metabolitów. Mniej niż 2% leku wykrywano w postaci niezmienionej.8
Kinetyka eliminacji i okres półtrwania
Etorykoksyb osiąga stężenia w stanie stacjonarnym w ciągu 7 dni przy dawkowaniu 120 mg raz na dobę. Wskaźnik kumulacji wynosi około 2, co odpowiada okresowi półtrwania fazy kumulacji wynoszącemu około 22 godzin. Klirens osoczowy po podaniu dożylnym dawki 25 mg wynosi około 50 ml/min.9
Farmakokinetyka etorykoksybu w specjalnych grupach pacjentów
Pacjenci w podeszłym wieku
U pacjentów w podeszłym wieku (65 lat i starszych) parametry farmakokinetyczne etorykoksybu są zbliżone do obserwowanych u młodszych osób. Nie jest wymagana modyfikacja dawkowania w tej grupie pacjentów ze względu na wiek.10
Wpływ płci
Farmakokinetyka etorykoksybu jest porównywalna u mężczyzn i kobiet. Nie obserwuje się znaczących różnic w parametrach farmakokinetycznych związanych z płcią pacjenta, co oznacza brak konieczności dostosowywania dawki w zależności od płci.11
Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
Funkcja wątroby ma istotny wpływ na farmakokinetykę etorykoksybu:
- Łagodne zaburzenia czynności wątroby (5-6 punktów wg skali Childa-Pugha) – u pacjentów otrzymujących etorykoksyb w dawce 60 mg raz na dobę obserwowano zwiększenie średniego AUC o 16% w porównaniu z osobami zdrowymi otrzymującymi tę samą dawkę.12
- Umiarkowane zaburzenia czynności wątroby (7-9 punktów wg skali Childa-Pugha) – u pacjentów otrzymujących etorykoksyb w dawce 60 mg co drugi dzień, średnie AUC było zbliżone do wartości u osób zdrowych przyjmujących 60 mg raz na dobę. W tej grupie pacjentów nie przeprowadzono badań z zastosowaniem dawki 30 mg raz na dobę.13
- Ciężkie zaburzenia czynności wątroby (≥10 punktów wg skali Childa-Pugha) – brak danych klinicznych i farmakokinetycznych dotyczących stosowania etorykoksybu w tej grupie pacjentów.14
Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek
Funkcja nerek ma niewielki wpływ na farmakokinetykę etorykoksybu. Farmakokinetyka pojedynczej dawki 120 mg u pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności nerek oraz u pacjentów z krańcową niewydolnością nerek nie różniła się znacząco od parametrów obserwowanych u osób zdrowych. Hemodializa nie wpływa znacząco na proces eliminacji etorykoksybu – klirens kreatyniny podczas dializy wynosi około 50 ml/min.15
Dzieci i młodzież
Farmakokinetyka etorykoksybu u dzieci poniżej 12. roku życia nie była badana. Przeprowadzono natomiast badania w grupie młodzieży (12-17 lat, n=16), które wykazały, że:
- U młodzieży o masie ciała 40-60 kg otrzymującej etorykoksyb w dawce 60 mg raz na dobę, parametry farmakokinetyczne były zbliżone do wartości obserwowanych u osób dorosłych otrzymujących 90 mg raz na dobę.16
- U młodzieży o masie ciała powyżej 60 kg otrzymującej etorykoksyb w dawce 90 mg raz na dobę, parametry farmakokinetyczne były również porównywalne z wartościami u dorosłych przy tej samej dawce.17
Należy zaznaczyć, że bezpieczeństwo stosowania i skuteczność etorykoksybu u dzieci nie zostały definitywnie określone.18
| Parametr farmakokinetyczny | Wartość | Uwagi |
|---|---|---|
| Dostępność biologiczna | ~100% | Po podaniu doustnym |
| Czas osiągnięcia stężenia maksymalnego (Tmax) | ~1 godzina | Na czczo |
| Średnie stężenie maksymalne (Cmax) dla dawki 120 mg | 3,6 μg/ml | Średnia geometryczna |
| AUC0-24h dla dawki 120 mg | 37,8 μg∙h/ml | Średnia geometryczna |
| Wiązanie z białkami osocza | ~92% | W zakresie stężeń 0,05-5 μg/ml |
| Objętość dystrybucji (Vdss) | ~120 l | W stanie stacjonarnym |
| Okres półtrwania | ~22 godziny | Faza kumulacji |
| Klirens osoczowy | ~50 ml/min | Po podaniu dożylnym 25 mg |
| Czas do osiągnięcia stanu stacjonarnego | ~7 dni | Przy dawkowaniu raz na dobę |
| Wskaźnik kumulacji | ~2 | Przy dawkowaniu raz na dobę |
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania