Właściwości farmakokinetyczne
Kostarox 30 mg
Etorykoksyb, substancja czynna Kostaroxu, charakteryzuje się niemal całkowitą dostępnością biologiczną po podaniu doustnym (~100%) oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek klinicznych. Po podaniu dawki 120 mg raz na dobę u dorosłych pacjentów na czczo, maksymalne stężenie w osoczu (Cₘₐₓ) wynosi średnio 3,6 µg/ml i osiągane jest po około 1 godzinie (Tₘₐₓ). Pole pod krzywą stężenia w czasie (AUC₀₋₂₄ₕ) wynosi 37,8 µg·h/ml. Etorykoksyb wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~92%) oraz dużą objętość dystrybucji (około 120 l), co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm leku odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, prowadząc do powstania nieaktywnych lub słabo aktywnych metabolitów, z dominującym kwasem 6′-karboksylowym. Eliminacja zachodzi głównie drogą metaboliczną, z wydalaniem 70% radioaktywności w moczu i 20% w kale, a okres półtrwania fazy kumulacji wynosi około 22 godzin, co pozwala na osiągnięcie stanu stacjonarnego po 7 dniach stosowania dawki 120 mg raz na dobę.
Właściwości farmakokinetyczne etorykoksybu
Etorykoksyb, substancja czynna produktu leczniczego Kostarox, wykazuje korzystne parametry farmakokinetyczne, które determinują jego skuteczność kliniczną. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę właściwości farmakokinetycznych tego leku z uwzględnieniem wszystkich kluczowych procesów.1
Wchłanianie
Etorykoksyb charakteryzuje się doskonałym wchłanianiem po podaniu doustnym. Całkowita dostępność biologiczna leku po podaniu drogą doustną wynosi około 100%, co jest istotną zaletą w kontekście przewidywalności działania terapeutycznego.2
W stanie stacjonarnym, po podaniu dorosłym pacjentom na czczo dawki 120 mg raz na dobę, maksymalne stężenie w osoczu (Cₘₐₓ) osiąga wartość średnią geometryczną 3,6 µg/ml. Stężenie to jest osiągane stosunkowo szybko – po około 1 godzinie (Tₘₐₓ) od podania preparatu. Średnia geometryczna pola pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC₀₋₂₄ₕ) wynosi 37,8 µg·h/ml.3
Istotną cechą etorykoksybu jest liniowość farmakokinetyki w zakresie dawek klinicznych, co oznacza, że zwiększenie dawki leku powoduje proporcjonalny wzrost jego stężenia w osoczu.4
Wpływ pokarmu na wchłanianie etorykoksybu ma ograniczone znaczenie kliniczne. Badania wykazały, że podanie produktu z posiłkiem bogatotłuszczowym nie wpływa na wydłużenie czasu wchłaniania etorykoksybu w dawce 120 mg, chociaż stopień wchłaniania ulega pewnej modyfikacji – wartość Cₘₐₓ zmniejsza się o 36%, a Tₘₐₓ wydłuża się o 2 godziny. Mając na uwadze te dane, podczas badań klinicznych etorykoksyb był podawany niezależnie od posiłków.5
Dystrybucja
Etorykoksyb wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza – około 92% w zakresie stężeń od 0,05 μg/ml do 5 μg/ml. Jest to istotny parametr wpływający na czas działania leku oraz jego interakcje z innymi substancjami leczniczymi.6
Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vdss) wynosi u ludzi około 120 l, co wskazuje na dobrą penetrację leku do tkanek.7
Na podstawie badań na modelach zwierzęcych wykazano, że etorykoksyb przenika przez łożysko u szczurów i królików oraz przez barierę krew-mózg u szczurów, co może mieć znaczenie w kontekście bezpieczeństwa stosowania preparatu u kobiet w ciąży.8
Metabolizm
Etorykoksyb podlega intensywnym procesom metabolicznym, co potwierdza fakt, że mniej niż 1% dawki wykrywane jest w moczu w postaci niezmienionej.9
Główny szlak metaboliczny związany jest z wytworzeniem pochodnej 6′-hydroksymetylowej i jest katalizowany przez enzymy układu cytochromu P450. Kluczową rolę w tym procesie odgrywa izoenzym CYP3A4, którego udział potwierdzono w badaniach in vivo.10
Badania in vitro wykazały, że również inne izoenzymy cytochromu P450, takie jak CYP2D6, CYP2C9, CYP1A2 i CYP2C19, uczestniczą w głównym szlaku metabolicznym etorykoksybu, jednak ich ilościowy udział in vivo nie został dokładnie określony.11
U ludzi zidentyfikowano pięć metabolitów etorykoksybu. Główny metabolit – kwas 6′-karboksylowy etorykoksybu – powstaje w wyniku dalszego utleniania pochodnej 6′-hydroksymetylowej. Co istotne z punktu widzenia klinicznego, główne metabolity nie wykazują wymiernego działania lub wykazują jedynie słabe działanie jako inhibitory COX-2. Żaden z tych metabolitów nie hamuje COX-1.12
Eliminacja
Badania z użyciem etorykoksybu znakowanego promieniotwórczo, podawanego dożylnie w dawce 25 mg, wykazały, że 70% radioaktywności wykrywano w moczu, a 20% w kale, głównie w postaci metabolitów. Mniej niż 2% stanowiła postać niezmieniona leku.13
Eliminacja etorykoksybu zachodzi prawie wyłącznie w wyniku przemian metabolicznych, po których następuje wydalanie drogą nerkową.14
Stężenia etorykoksybu w stanie stacjonarnym osiągane są w ciągu 7 dni podawania raz na dobę dawki 120 mg, ze wskaźnikiem kumulacji wynoszącym około 2, co odpowiada okresowi półtrwania fazy kumulacji około 22 godzin. Klirens osoczowy dożylnej dawki 25 mg określono na około 50 ml/min.15
Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów
Pacjenci w podeszłym wieku
Farmakokinetyka etorykoksybu u osób w podeszłym wieku (65 lat i starszych) jest zbliżona do farmakokinetyki u osób młodych, co oznacza, że nie ma konieczności dostosowywania dawki leku wyłącznie ze względu na wiek pacjenta.16
Płeć
Nie zaobserwowano istotnych różnic w farmakokinetyce etorykoksybu związanych z płcią – profile farmakokinetyczne u mężczyzn i kobiet są podobne.17
Zaburzenia czynności wątroby
W przypadku pacjentów z lekkimi zaburzeniami czynności wątroby (5-6 punktów wg skali Childa-Pugha), otrzymujących etorykoksyb w dawce 60 mg raz na dobę, średnia wartość AUC była zwiększona o 16% w porównaniu z osobami zdrowymi otrzymującymi taką samą dawkę.18
U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (7-9 punktów wg skali Childa-Pugha) otrzymujących etorykoksyb w dawce 60 mg co drugi dzień średnia wartość AUC była zbliżona do średnich wartości u osób zdrowych otrzymujących etorykoksyb w dawce 60 mg raz na dobę.19
Należy zaznaczyć, że dawka 30 mg raz na dobę nie była badana w populacji pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Ponadto, brak jest klinicznych lub farmakokinetycznych danych dotyczących stosowania etorykoksybu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (≥10 punktów wg skali Childa-Pugha).20
Zaburzenia czynności nerek
Farmakokinetyka pojedynczej dawki etorykoksybu 120 mg u pacjentów z umiarkowaną do ciężkiej niewydolnością nerek oraz u pacjentów z krańcową niewydolnością nerek poddawanych hemodializie nie różniła się znacząco od farmakokinetyki u osób zdrowych.21
Warto podkreślić, że hemodializa nie wpływa znacząco na proces eliminacji etorykoksybu – klirens kreatyniny podczas dializy wynosił około 50 ml/min.22
Dzieci i młodzież
Nie prowadzono badań farmakokinetycznych etorykoksybu u dzieci poniżej 12 roku życia.<sup data-drug="Kostarox" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Nie badano farmakokinetyki etorykoksybu u dzieci (23
W badaniu dotyczącym farmakokinetyki u młodzieży (n=16) w wieku od 12 do 17 lat stwierdzono, że:60 kg, otrzymujących etorykoksyb w dawce 90 mg raz na dobę, była zbliżona do farmakokinetyki u osób dorosłych otrzymujących etorykoksyb w dawce 90 mg raz na dobę”>24
- U osób o masie ciała 40-60 kg otrzymujących etorykoksyb w dawce 60 mg raz na dobę farmakokinetyka była zbliżona do farmakokinetyki u osób dorosłych otrzymujących etorykoksyb w dawce 90 mg raz na dobę.
- U osób o masie ciała >60 kg, otrzymujących etorykoksyb w dawce 90 mg raz na dobę farmakokinetyka była zbliżona do farmakokinetyki u osób dorosłych otrzymujących etorykoksyb w dawce 90 mg raz na dobę.
Należy jednak zaznaczyć, że nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności etorykoksybu u dzieci i młodzieży.25
Podsumowanie profilu farmakokinetycznego
| Parametr farmakokinetyczny | Wartość/charakterystyka |
|---|---|
| Dostępność biologiczna po podaniu doustnym | Około 100% |
| Cmₐₓ (dawka 120 mg) | 3,6 µg/ml (średnia geometryczna) |
| Tmₐₓ (dawka 120 mg) | Około 1 godziny |
| AUC₀₋₂₄ₕ (dawka 120 mg) | 37,8 µg·h/ml (średnia geometryczna) |
| Wiązanie z białkami osocza | Około 92% |
| Objętość dystrybucji (Vdss) | Około 120 l |
| Główny szlak metaboliczny | Tworzenie pochodnej 6′-hydroksymetylowej przez CYP3A4 |
| Główny metabolit | Kwas 6′-karboksylowy etorykoksybu |
| Droga eliminacji | 70% w moczu, 20% w kale (głównie jako metabolity) |
| Czas do osiągnięcia stanu stacjonarnego | 7 dni (dawka 120 mg raz na dobę) |
| Klirens osoczowy | Około 50 ml/min |
| Okres półtrwania fazy kumulacji | Około 22 godziny |
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania