aktywność angiogenna

Aktywność angiogenna oznacza zdolność do stymulowania powstawania nowych naczyń krwionośnych z istniejącej już sieci naczyniowej. Jest to kluczowy proces fizjologiczny niezbędny podczas embriogenezy, gojenia ran i regeneracji tkanek, ale również odgrywa istotną rolę w patogenezie wielu chorób.

W onkologii aktywność angiogenna ma szczególne znaczenie, ponieważ guzy nowotworowe po osiągnięciu wielkości około 1-2 mm potrzebują własnego ukrwienia do dalszego wzrostu. Nowotwory wydzielają czynniki proangiogenne, takie jak naczyniowo-śródbłonkowy czynnik wzrostu (VEGF), które stymulują tworzenie nowych naczyń krwionośnych, umożliwiając dostarczanie składników odżywczych i tlenu do rosnącego guza.

Aktywność angiogenna regulowana jest przez równowagę między czynnikami proangiogennymi (np. VEGF, FGF, angiopoetyny) a antyangiogennymi (np. angiostatyna, endostatyna, trombospondyna). Zaburzenie tej równowagi może prowadzić do nadmiernej angiogenezy w chorobach takich jak nowotwory, łuszczyca, retinopatia cukrzycowa czy zwyrodnienie plamki żółtej związane z wiekiem (AMD).

W praktyce klinicznej hamowanie aktywności angiogennej stało się ważną strategią terapeutyczną, zwłaszcza w onkologii i okulistyce. Leki antyangiogenne, takie jak bewacyzumab, ranibizumab czy aflibercept, blokują działanie VEGF, ograniczając rozwój patologicznych naczyń krwionośnych, co może prowadzić do zahamowania wzrostu guza lub poprawy widzenia w przypadku chorób siatkówki.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl