polichromatyczny erytrocyt
Polichromatyczny erytrocyt to niedojrzała krwinka czerwona, która znajduje się we krwi obwodowej. Charakteryzuje się niejednorodnym zabarwieniem w wyniku obecności pozostałości rybosomów i RNA w cytoplazmie. W rozmazach krwi barwionych metodą Maya-Grünwalda-Giemsy polichromatyczne erytrocyty wykazują niebieskawoszare zabarwienie (w przeciwieństwie do dojrzałych erytrocytów o jednolitej różowej barwie).
Obecność zwiększonej liczby polichromatycznych erytrocytów we krwi obwodowej świadczy o wzmożonej erytropoezie i przedwczesnym uwalnianiu niedojrzałych form z szpiku kostnego. Zjawisko to obserwuje się w stanach hemolitycznych, po krwotokach, w niedokrwistościach hemolitycznych, niedokrwistościach z niedoboru żelaza oraz podczas regeneracji szpiku po leczeniu cytotoksycznym.
Ocena liczby polichromatycznych erytrocytów stanowi istotny element diagnostyki hematologicznej, pozwalający na wnioskowanie o aktywności szpiku kostnego oraz dynamice procesu chorobowego. Wartości referencyjne dla polichromatycznych erytrocytów we krwi obwodowej zwykle nie przekraczają 1-2% wszystkich erytrocytów. Znaczący wzrost ich odsetka może wskazywać na istotne zaburzenia hematologiczne wymagające dalszej diagnostyki.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Dane przedkliniczne dotyczące jeżówki purpurowej (Echinacea purpurea) wskazują na jej niską toksyczność oraz brak działania angiogennego, mutagennego i karcynogennego. W badaniach toksyczności ostrej LD50 dla soku z jeżówki wynosiło powyżej 15 000 mg/kg (doustnie) i 5 000 mg/kg (dożylnie) u szczurów oraz powyżej 30 000 mg/kg (doustnie) i 10 000 mg/kg (dożylnie) u myszy. Oczyszczone frakcje polisacharydów wykazywały jeszcze niższą toksyczność, z LD50 przekraczającą 5 000 mg/kg, co klasyfikuje je do kategorii substancji praktycznie nietoksycznych. W badaniach toksyczności przewlekłej, podawanie soku w dawkach do 8 000 mg/kg/dzień przez 28 dni (co odpowiada 60-krotności dawki dziennej rekomendowanej dla człowieka) nie wywołało istotnych zmian klinicznych ani histopatologicznych u szczurów.
Bezpieczeństwo genetyczne potwierdzono w testach mutagenności (test Amesa na Salmonella typhimurium do 5 000 μg/płytkę), testach klastogeniczności na ludzkich limfocytach oraz w modelach in vivo (test mikrojądrowy u myszy przy dawce 25 g/kg preparatu zawierającego 80% soku), które nie wykazały działania mutagennego ani genotoksycznego. Dodatkowo, badania na komórkach embrionalnych chomików nie wykazały zwiększonej częstości morfologicznie zmienionych kolonii. Brak danych przedklinicznych dla niektórych preparatów zawierających jeżówkę, takich jak Traumeel S, rekompensowany jest doświadczeniem klinicznym i danymi z podobnych produktów. Podsumowując, jeżówka purpurowa charakteryzuje się wysokim marginesem bezpieczeństwa i brakiem działań niepożądanych w badaniach przedklinicznych.
aktywacja metaboliczna, aktywność angiogenna, bezpieczeństwo genetyczne, chłoniak u myszy, dane toksykologiczne, działanie karcynogenne, działanie klastogeniczne, działanie mutagenne, echinacea purpurea, fukogalaktoksyloglukan, jeżówka purpurowa, LD50, polichromatyczny erytrocyt, polisacharydy EPS, Salmonella typhimurium, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła -
Leksykon substancji czynnych
Przedkliniczne badania toksyczności foskarnetu sodowego sześciowodnego wykazały, że narządami docelowymi jego działania toksycznego są nerki oraz tkanka kostna. U psów i szczurów podawano dożylnie dawki odpowiednio 15 mg/kg i 180 mg/kg, co skutkowało zanikiem kanalików nerkowych oraz charakterystycznymi zmianami osteologicznymi, takimi jak zwiększona aktywność osteoklastów i nasilona resorpcja kości. Około 20% dawki ulega wchłonięciu do kości i chrząstki, z intensywniejszym odkładaniem u młodych zwierząt, zwłaszcza u psów. Mechanizm uszkodzenia nerek pozostaje nieznany. Badania regeneracyjne potwierdziły odwracalność zmian kostnych. Dodatkowo, foskarnet wpływa na rozwój szkliwa zębów u myszy i szczurów, a przewlekła toksyczność wiązała się z obniżeniem hemoglobiny i zaburzeniami amelogenezy u szczurów. Potencjał rakotwórczy badano na myszach i szczurach w dawkach doustnych 250 i 500 mg/kg, nie wykazując działania kancerogennego, choć genotoksyczność przy wysokich stężeniach sugeruje ostrożność przy długotrwałej terapii dużymi dawkami.
aberracja chromosomowa, aktywacja metaboliczna, aktywność osteoklastów, amelogeneza, badanie autoradiograficzne, badanie mutagenności, badanie okołoporodowe, badanie płodności, badanie teratogenności, chłoniak myszy, foskarnet sodowy sześciowodny, genotoksyczność, komórki jajnika chomika chińskiego, narządy docelowe, nieprawidłowość szkieletowa, polichromatyczny erytrocyt, polimeraza DNA, potencjał rakotwórczy, resorpcja kości, szkliwo zębów, terapia infuzyjna, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, transformacja komórkowa, wymiana chromatyd siostrzanych, zanik kanalików nerkowych -
Leksykon leków
Dexamytrex, maść do oczu zawierająca gentamycynę siarczan (5 mg/g) oraz deksametazon (0,3 mg/g), wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami przedklinicznymi. Gentamycyna nie wykazuje szczególnej toksyczności ostrej po podaniu miejscowym, a jej systemowe wchłanianie jest minimalne, co ogranicza ryzyko nefrotoksyczności i ototoksyczności obserwowanych po podaniu domięśniowym. Deksametazon charakteryzuje się LD50 > 3 g/kg u szczurów, a dawka 3 mg/kg przez 2 tygodnie powoduje zahamowanie aktywności korowo-nadnerczowej o 39,1%. Mimo braku opisanych objawów zatrucia kortykosteroidami, deksametazon wykazuje potencjał mutagenny in vitro (indukcja mutacji i mikrojąder w limfocytach i erytrocytach) oraz indukuje poronienia u szczurów i królików przy dawkach 0,1 mg/kg i 6 mg/dobę odpowiednio.
bariera łożyskowa, deksametazon, działanie ogólnoustrojowe, gentamycyny siarczan, glikokorykosteroid, hodowla ludzkich limfocytów, indukcja poronienia, LD50, maść do oczu, mutagenność, nefrotoksyczność, oś podwzgórze-przysadka-jajniki, ototoksyczność, podanie miejscowe do oka, polichromatyczny erytrocyt, rakotwórczość, siostrzana wymiana chromatyd, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie słuchu, wydzielanie gonadotropin
