pierwotna PCI

Pierwotna PCI (ang. Primary Percutaneous Coronary Intervention) to preferowana metoda leczenia ostrego zawału serca z uniesieniem odcinka ST (STEMI). Polega na pilnym, inwazyjnym udrożnieniu tętnicy wieńcowej odpowiedzialnej za zawał za pomocą cewnikowania serca, bez wcześniejszej terapii fibrynolitycznej.

Pierwotna PCI powinna być wykonana możliwie jak najszybciej od rozpoznania STEMI, najlepiej w ciągu 90-120 minut od pierwszego kontaktu medycznego. Zabieg obejmuje mechaniczne poszerzenie zwężonej tętnicy wieńcowej z implantacją stentu, co przywraca przepływ krwi do niedokrwionego obszaru mięśnia sercowego.

Skuteczność pierwotnej PCI jest znacząco wyższa niż leczenia fibrynolitycznego, zapewniając lepsze rokowanie, zmniejszenie śmiertelności oraz redukcję ryzyka ponownego zawału i udaru mózgu. Współczesne wytyczne zalecają organizację opieki medycznej w taki sposób, aby maksymalna liczba pacjentów ze STEMI miała dostęp do pierwotnej PCI w rekomendowanym czasie.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Biwalirudyna Accord 250 mg

Biwalirudyna Accord, będąca bezpośrednim inhibitorem trombiny (kod ATC: B01AE06), wykazuje specyficzne działanie przeciwzakrzepowe poprzez wiązanie się zarówno z miejscem katalitycznym, jak i anionowym trombiny, hamując jej aktywność zarówno w fazie płynnej, jak i związanej ze skrzepem. Mechanizm działania obejmuje blokadę rozszczepiania fibrynogenu, aktywacji czynników XIII, V i VIII oraz hamowanie agregacji płytek. Charakterystyczna jest odwracalność wiązania biwalirudyny z trombiną, wynikająca z powolnego rozszczepiania wiązania Arg3-Pro4, co umożliwia stopniowe przywracanie aktywności trombiny i hemostazy. W badaniach in vitro wykazano, że biwalirudyna wydłuża parametry koagulologiczne, takie jak APTT, TT i PT, a także nie wywołuje agregacji płytek w surowicy pacjentów z HIT/HITTS, co podkreśla jej bezpieczeństwo u pacjentów z przeciwwskazaniami do heparyny.
agregacja płytek krwi, antykoagulacja, aPTT, czas protrombinowy, czas trombinowy, czynnik XIII, działanie przeciwzakrzepowe, fibrynogen, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor GP IIb/IIIa, inhibitor trombiny, INR, kaskada krzepnięcia, klopidogrel, leczenie przeciwpłytkowe, lek przeciwzakrzepowy, pierwotna PCI, przezskórna interwencja wieńcowa, stent uwalniający paklitaksel, trombina, zawał STEMI
Leksykon substancji czynnych
Biwalirudyna – Dawkowanie i sposób podawania

Biwalirudyna jest lekiem przeciwzakrzepowym stosowanym wyłącznie przez doświadczonych lekarzy w leczeniu ostrych incydentów wieńcowych oraz podczas zabiegów rewaskularyzacji naczyń wieńcowych, takich jak PCI i CABG. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od rodzaju procedury i stanu klinicznego pacjenta. W przypadku PCI zaleca się bolus 0,75 mg/kg mc. oraz wlew 1,75 mg/kg mc./h przez czas trwania zabiegu, z możliwością kontynuacji wlewu do 4 godzin po zabiegu (w STEMI do 4 godzin, a następnie zmniejszona dawka 0,25 mg/kg mc./h przez 4-12 godzin). U pacjentów z ACS leczonych farmakologicznie dawka początkowa wynosi 0,1 mg/kg mc. bolusem, a następnie wlew 0,25 mg/kg mc./h, z możliwością kontynuacji do 72 godzin. W przypadku CABG bez krążenia pozaustrojowego stosuje się bolus 0,5 mg/kg mc. i wlew 1,75 mg/kg mc./h przez czas zabiegu, natomiast przy CABG z krążeniem pozaustrojowym wlew przerywa się na godzinę przed zabiegiem i podaje UFH.
biwalirudyna, CABG bez krążenia pozaustrojowego, ciężka niewydolność nerek, czas krzepnięcia po aktywacji, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor GP IIb/IIIa, klirens leku, klopidogrel, krążenie pozaustrojowe, metabolizm wątrobowy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność nerek, ostry incydent wieńcowy, ostry zespół wieńcowy, pacjent dializowany, pierwotna PCI, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przezskórna interwencja wieńcowa, rewaskularyzacja naczyń wieńcowych, ryzyko krwawienia, STEMI, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sigrada 10 mg

Lek Sigrada, zawierający prasugrel w dawkach 5 mg i 10 mg, jest wskazany do stosowania w terapii skojarzonej z kwasem acetylosalicylowym (ASA) u dorosłych pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi (UA, NSTEMI, STEMI) poddawanych przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI). Preparat jest stosowany zarówno w pierwotnej PCI, szczególnie w STEMI, jak i w odroczonej PCI po stabilizacji pacjenta lub leczeniu fibrynolitycznym. Prasugrel działa poprzez nieodwracalne hamowanie receptora P2Y₁₂ na płytkach krwi, co zapobiega ich aktywacji i agregacji, istotnie redukując ryzyko zakrzepicy w stencie, ponownego zawału mięśnia sercowego, poważnych incydentów sercowo-naczyniowych oraz zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych.
agregacja płytek krwi, elektrokardiogram, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, niestabilna dławica piersiowa, okluzja tętnicy wieńcowej, ostry zespół wieńcowy, pierwotna PCI, ponowny zawał mięśnia sercowego, powikłanie zakrzepowe, prasugrel, przezskórna interwencja wieńcowa, receptor P2Y12, terapia przeciwpłytkowa, zakrzepica w stencie, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, zdarzenie sercowo-naczyniowe
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Plavocorin 75 mg

Plavocorin, zawierający 75 mg klopidogrelu w postaci wodorosiarczanu, jest stosowany w terapii przeciwpłytkowej u dorosłych pacjentów, z dawką podtrzymującą 75 mg raz na dobę. W ostrych zespołach wieńcowych bez uniesienia odcinka ST zaleca się dawkę nasycającą 300 mg lub 600 mg (u pacjentów <75 lat planujących PCI), następnie 75 mg/dobę w skojarzeniu z ASA 75-100 mg/dobę przez maksymalnie 12 miesięcy. W ostrym zawale mięśnia sercowego z uniesieniem ST dawka nasycająca wynosi 300 mg (bez dawki nasycającej u pacjentów >75 lat), a terapia trwa co najmniej 4 tygodnie. W przypadku PCI po fibrynolizie dawka nasycająca wynosi 600 mg (ostrożnie u ≥75 lat) lub 300 mg, a leczenie podtrzymujące 75 mg/dobę + ASA 75-100 mg/dobę przez 12 miesięcy. U pacjentów z TIA (ABCD2 ≥4) lub niewielkim udarem (NIHSS ≤3) stosuje się dawkę nasycającą 300 mg, następnie 75 mg/dobę + ASA przez 21 dni, po czym przechodzi się na monoterapię. W migotaniu przedsionków dawka wynosi 75 mg/dobę + ASA 75-100 mg/dobę długoterminowo.
dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, kwas acetylosalicylowy, lek trombolityczny, migotanie przedsionków, monoterapia przeciwpłytkowa, niestabilna dławica piersiowa, ostry zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, ostry zespół wieńcowy bez uniesienia odcinka ST, pierwotna PCI, podanie doustne, powikłanie krwotoczne, przejściowe niedokrwienie mózgu, przezskórna interwencja wieńcowa, terapia przeciwpłytkowa, terapia skojarzona, terapia trombolityczna, udar niedokrwienny, wodorosiarczan klopidogrelu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego bez załamka Q
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Agregex 75 mg

Klopidogrel w dawce 75 mg doustnie raz na dobę stanowi podstawę terapii przeciwpłytkowej u dorosłych pacjentów, w tym osób w podeszłym wieku, i może być podawany niezależnie od posiłków. W ostrym zespole wieńcowym bez uniesienia odcinka ST stosuje się dawkę nasycającą 300 mg lub 600 mg (ta ostatnia u pacjentów <75 lat planowanych do PCI), a następnie dawkę podtrzymującą 75 mg/dobę w skojarzeniu z ASA 75-100 mg/dobę przez okres do 12 miesięcy, z maksymalnym efektem terapeutycznym po 3 miesiącach. W ostrym zawale mięśnia sercowego z uniesieniem ST, leczenie zachowawcze u pacjentów <75 lat rozpoczyna się od dawki nasycającej 300 mg, a u ≥75 lat bez dawki nasycającej, kontynuując 75 mg/dobę z ASA przez co najmniej 4 tygodnie. W przypadku PCI dawka nasycająca wynosi 600 mg (pierwotna PCI lub >24h po fibrynolizie) lub 300 mg (PCI ≤24h po fibrynolizie), następnie 75 mg/dobę z ASA 75-100 mg/dobę do 12 miesięcy. U pacjentów z TIA o wysokim ryzyku (ABCD2 ≥4) lub niewielkim udarem (NHSS ≤3) stosuje się dawkę nasycającą 300 mg, a następnie 75 mg/dobę z ASA przez 21 dni, po czym przechodzi się na monoterapię. W migotaniu przedsionków zalecana jest monoterapia 75 mg klopidogrelu z ASA 75-100 mg/dobę długoterminowo.
choroba wątroby, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, klopidogrel, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie trombolityczne, lek trombolityczny, migotanie przedsionków, monoterapia przeciwpłytkowa, niestabilna dławica piersiowa, niewielki udar niedokrwienny, ostry zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, ostry zespół wieńcowy, pierwotna PCI, przemijający napad niedokrwienny, przezskórna interwencja wieńcowa, tabletka powlekana, terapia przeciwpłytkowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego bez załamka Q
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ugramel 5 mg

Ugramel (prasugrel) jest wskazany u dorosłych pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi (UA, NSTEMI, STEMI) poddawanych przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI), stosowany wyłącznie w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA). Lek dostępny jest w dawkach 5 mg i 10 mg, co pozwala na indywidualizację terapii w zależności od masy ciała, stanu klinicznego oraz ryzyka krwawienia. Prasugrel działa jako inhibitor agregacji płytek krwi, zapobiegając zakrzepicy w stencie, ponownemu zawałowi mięśnia sercowego, udarowi mózgu oraz zgonowi z przyczyn sercowo-naczyniowych. Terapia dwulekowa (prasugrel + ASA) jest kluczowa dla optymalnej ochrony przeciwzakrzepowej po PCI, zarówno w trybie pierwotnym, jak i odroczonym.
agregacja płytek krwi, chlorowodorek, kwas acetylosalicylowy, laktoza jednowodna, lek przeciwpłytkowy, martwica kardiomiocytów, niedokrwienie, niestabilna dławica piersiowa, NSTEMI, odroczona PCI, okluzja tętnicy wieńcowej, ostry zespół wieńcowy, pierwotna PCI, ponowny zawał mięśnia sercowego, prasugrel, przezskórna interwencja wieńcowa, rewaskularyzacja naczyń wieńcowych, STEMI, stent wieńcowy, terapia dwulekowa, udar mózgu, zakrzepica w stencie, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zgon sercowo-naczyniowy
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bewim 10 mg

Lek Bewim zawiera 10 mg prasugrelu i jest stosowany wyłącznie w terapii skojarzonej z kwasem acetylosalicylowym (ASA) u dorosłych pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi (UA, NSTEMI, STEMI) poddawanych przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI). Terapia obejmuje zarówno pierwotną PCI, stosowaną natychmiastowo w STEMI, jak i odroczoną PCI w stabilizowanych przypadkach UA/NSTEMI. Tabletki powlekane o średnicy około 10 mm zawierają 10 mg prasugrelu oraz 246,5 mg laktozy, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy. Lek jest oznakowany symbolem „B23” i może być dzielony na równe dawki.
badanie EKG, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwpłytkowe, niedokrwienie mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, nietolerancja laktozy, odroczona PCI, ostry zespół wieńcowy, pierwotna PCI, powikłanie zakrzepowe, prasugrel, przezskórna interwencja wieńcowa, tabletka powlekana, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, zdarzenie sercowo-naczyniowe
Leksykon substancji czynnych
Prasugrel – Wskazania do stosowania

Prasugrel jest silnym inhibitorem agregacji płytek krwi, dostępnym w dawkach 5 mg i 10 mg w postaci tabletek powlekanych, stosowanym wyłącznie u dorosłych pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi (UA, NSTEMI, STEMI) poddawanych przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI). Terapia prasugrelem jest obligatoryjnie łączona z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w ramach podwójnej terapii przeciwpłytkowej (DAPT), co ma na celu zapobieganie powikłaniom zakrzepowym, w tym zakrzepicy stentu, oraz zmniejszenie ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych po zabiegu PCI, zarówno pierwotnym, jak i odroczonym. Preparaty zawierające prasugrel dostępne na polskim rynku to Bewim, Sigrada oraz Ugramel, które mają identyczne wskazania i profil terapeutyczny.
DAPT, działanie przeciwpłytkowe, inhibitor agregacji płytek, kardiologia interwencyjna, kwas acetylosalicylowy, niestabilna dławica piersiowa, NSTEMI, odroczona PCI, ostry zespół wieńcowy, pierwotna PCI, podwójna terapia przeciwpłytkowa, powikłanie zakrzepowe, prasugrel, przezskórna interwencja wieńcowa, STEMI, stent wieńcowy, tabletka powlekana, zawał serca bez uniesienia odcinka ST, zawał serca z uniesieniem odcinka ST, zdarzenie sercowo-naczyniowe