degranulacja i wakuolizacja
Degranulacja i wakuolizacja to procesy komórkowe o istotnym znaczeniu w patofizjologii wielu schorzeń. Degranulacja to uwolnienie zawartości ziarnistości (granul) z komórek, najczęściej obserwowane w komórkach układu immunologicznego, takich jak mastocyty, bazofile, neutrofile czy eozynofile. Proces ten zachodzi w odpowiedzi na różne bodźce, w tym alergeny, cytokiny czy czynniki chemotaktyczne.
Wakuolizacja natomiast polega na tworzeniu się w cytoplazmie komórki wakuoli, czyli struktur otoczonych błoną komórkową, zawierających płyn lub inne substancje. Jest to często objaw uszkodzenia komórki i może występować w różnych stanach patologicznych, takich jak infekcje, niedotlenienie, działanie toksyn czy zaburzenia metaboliczne. W badaniach histopatologicznych wakuolizacja może być ważnym markerem diagnostycznym.
W diagnostyce klinicznej ocena degranulacji i wakuolizacji ma szczególne znaczenie w hematologii, alergologii, immunologii i onkologii. W badaniach laboratoryjnych można oceniać markery degranulacji, takie jak tryptaza mastocytarna, mieloperoksydaza czy białka kationowe eozynofilów. Wakuolizacja komórek może być widoczna w rozmazach krwi obwodowej, aspiratach szpiku kostnego czy preparatach histopatologicznych różnych tkanek.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Everolimus Synthon 2,5 mg
Dane niekliniczne dotyczące ewerolimusu wskazują na brak istotnego zagrożenia dla człowieka przy ekspozycji terapeutycznej, choć działania toksyczne obserwowano przy dawkach znacznie przekraczających maksymalną ekspozycję u ludzi. W badaniach przedklinicznych zidentyfikowano narządy docelowe, takie jak układ rozrodczy (zwyrodnieniowe zmiany w jądrach, zmniejszona liczba plemników, zanik macicy), płuca (zwiększona liczba makrofagów w pęcherzykach), trzustka (degranulacja i wakuolizacja komórek zewnątrzwydzielniczych, zwyrodnienie komórek Langerhansa), oczy (zmętnienia przednich szwów soczewki u szczurów) oraz nerki (nasilenie lipofuscynozy i wodonercza u szczurów i myszy). Ewerolimus zaostrzał także przebieg chorób współistniejących, takich jak przewlekłe zapalenie mięśnia sercowego, zakażenia wirusem Coxsackie, kokcydiami oraz zmiany skórne. Wpływ na płodność samców szczurów był odwracalny, przy dawkach ≥0,5 mg/kg m.c. obserwowano zmiany morfologiczne jąder, a przy 5 mg/kg zmniejszenie ruchliwości plemników i stężenia testosteronu. U samic dawki ≥0,1 mg/kg (około 4% AUC0-24h u pacjentów) powodowały zwiększoną liczbę poronień, a ewerolimus przenikał przez łożysko wykazując toksyczność embrionalną i teratogenną (np. rozszczep mostka) przy dawkach 0,3–0,9 mg/kg u szczurów oraz zwiększał resorpcje u królików.
badanie kancerogenności, degranulacja i wakuolizacja, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, ekspozycja ogólnoustrojowa, ewerolimus, genotoksyczność, jądro, kancerogenność, kokcydia, komórki Langerhansa, komórki zewnątrzwydzielnicze, lipofuscyna, makrofagi pęcherzykowe, morfologia jąder, najądrze, płodność męska, poronienie, resorpcja płodu, rozszczep mostka, ruchliwość plemników, śmiertelność płodowa, testosteron w osoczu, toksyczność embrionalna, toksyczność narządowa, toksyczność zarodkowa, układ rozrodczy, wada wrodzona, wirus Coxsackie, wodonercze, zakażenie żołądkowo-jelitowe, zanik macicy, zapalenie mięśnia sercowego, zmętnienie soczewki