przeciwciała przeciwko dwuniciowemu DNA

Przeciwciała przeciwko dwuniciowemu DNA (anty-dsDNA) to autoimmunologiczne markery charakterystyczne dla tocznia rumieniowatego układowego (SLE). Obecność tych autoprzeciwciał w surowicy jest jednym z kryteriów diagnostycznych SLE według klasyfikacji ACR (American College of Rheumatology) i EULAR/ACR.

Przeciwciała anty-dsDNA wykazują wysoką swoistość dla SLE (95-98%), choć ich czułość jest niższa (60-70%). Poziom tych przeciwciał często koreluje z aktywnością choroby, szczególnie z zajęciem nerek w postaci nefropatii toczniowej. Wyższe miana przeciwciał anty-dsDNA obserwuje się zazwyczaj podczas zaostrzeń choroby.

W diagnostyce laboratoryjnej przeciwciał anty-dsDNA stosuje się kilka metod, w tym test immunofluorescencji pośredniej na Crithidia luciliae (CLIFT), metodę ELISA oraz testy radioimmunologiczne (RIA). Metoda CLIFT charakteryzuje się wysoką swoistością, podczas gdy ELISA ma wyższą czułość, ale niższą swoistość diagnostyczną.

Monitorowanie poziomu przeciwciał anty-dsDNA w czasie może być przydatne w przewidywaniu zaostrzeń SLE, szczególnie gdy wzrost miana poprzedza kliniczne objawy zaostrzenia. Należy jednak interpretować wyniki w kontekście obrazu klinicznego i innych parametrów laboratoryjnych, takich jak poziom składowych dopełniacza C3 i C4.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl