Właściwości farmakokinetyczne
Stoperan Junior 0,2 mg/ml

Stoperan Junior, zawierający loperamidu chlorowodorek w stężeniu 0,2 mg/ml w formie roztworu doustnego, charakteryzuje się znaczną absorpcją z przewodu pokarmowego, jednak jego biodostępność ogólnoustrojowa jest niska z powodu intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia. Loperamid wykazuje wysokie powinowactwo do ściany jelita, wiążąc się głównie z receptorami mięśni podłużnych oraz w 95% z białkami osocza, głównie albuminą. Jest substratem glikoproteiny P, co może wpływać na jego dystrybucję i potencjalne interakcje lekowe. Metabolizm zachodzi głównie przez oksydacyjną N-demetylację z udziałem izoenzymów CYP3A4 i CYP2C8, a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez wydalanie z kałem, co jest zgodne z mechanizmem działania leku ukierunkowanym na efekt miejscowy w jelicie. Okres półtrwania wynosi średnio 11 godzin (zakres 9-14 godzin).

Właściwości farmakokinetyczne leku Stoperan Junior

Stoperan Junior (0,2 mg/ml, roztwór doustny) zawierający loperamidu chlorowodorek jako substancję czynną charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis procesów, jakim podlega lek w organizmie.

Wchłanianie loperamidu

Większość podanego loperamidu ulega absorpcji z przewodu pokarmowego. Jednak z powodu intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia, jego biodostępność ogólnoustrojowa pozostaje na niskim poziomie. Jest to kluczowy aspekt działania leku, ponieważ ogranicza jego wpływ ogólnoustrojowy przy zachowaniu miejscowej aktywności w jelicie.1

Dystrybucja w organizmie

Badania dystrybucji przeprowadzone na szczurach wykazują, że loperamid charakteryzuje się znacznym powinowactwem do ściany jelita. Zjawisko to wynika głównie z wiązania się substancji czynnej z receptorami warstwy mięśni podłużnych jelita. W osoczu krwi loperamid w 95% wiąże się z białkami, przede wszystkim z albuminą. Dane pochodzące z badań nieklinicznych potwierdzają, że loperamid jest substratem glikoproteiny P, co może mieć znaczenie w jego dystrybucji w organizmie i potencjalnych interakcjach lekowych.2

Metabolizm leku

Głównym szlakiem metabolicznym loperamidu jest oksydacyjna N-demetylacja, która odbywa się przy udziale enzymów cytochromu P450, głównie izoenzymów CYP3A4 i CYP2C8. Niemal cała ilość leku podlega wydaleniu do żółci. Ze względu na intensywny efekt pierwszego przejścia, stężenie loperamidu w osoczu krwi utrzymuje się na bardzo niskim poziomie, co jest zgodne z mechanizmem działania leku ukierunkowanym na miejscowy efekt w jelicie.3

Eliminacja z organizmu

Okres półtrwania loperamidu u ludzi wynosi średnio około 11 godzin, z zakresem od 9 do 14 godzin. Zarówno niezmieniony loperamid, jak i produkty jego metabolizmu są wydalane przede wszystkim wraz z kałem, co wynika z jego wydzielania do żółci i eliminacji drogą wątrobowo-jelitową.4

Farmakokinetyka w populacji pediatrycznej

Obecnie brak jest specyficznych badań farmakokinetycznych dotyczących stosowania loperamidu u dzieci i młodzieży. Przewiduje się jednak, że procesy farmakokinetyczne loperamidu oraz potencjalne interakcje lekowe u tej grupy pacjentów będą przebiegać podobnie jak u pacjentów dorosłych. Należy jednak pamiętać, że Stoperan Junior jest formułą dedykowaną specjalnie dla młodszej populacji pacjentów, dostosowaną pod względem dawkowania do ich potrzeb.5

Skład i forma farmaceutyczna a właściwości farmakokinetyczne

Stoperan Junior dostępny jest w formie roztworu doustnego o stężeniu 0,2 mg/ml loperamidu chlorowodorku. Ta postać farmaceutyczna ma wpływ na szybkość wchłaniania substancji czynnej. Roztwór doustny charakteryzuje się przezroczystą, żółtawą barwą i charakterystycznym zapachem jagód, co poprawia akceptowalność leku u młodszych pacjentów. Warto zwrócić uwagę, że formulacja zawiera jako substancje pomocnicze m.in. glicerol (756 mg/ml), glikol propylenowy (5,8 mg/ml) oraz maltodekstrynę zawierającą glukozę (3,6 mg/ml), co może mieć znaczenie przy specyficznych stanach klinicznych.6

Parametr farmakokinetyczny Charakterystyka dla loperamidu
Wchłanianie Znaczna absorpcja z jelita przy niskiej biodostępności ogólnoustrojowej (efekt pierwszego przejścia)
Dystrybucja Duże powinowactwo do ściany jelita; 95% wiązanie z białkami osocza (głównie albuminy); substrat glikoproteiny P
Metabolizm Głównie oksydacyjna N-demetylacja przy udziale CYP3A4 i CYP2C8
Eliminacja Okres półtrwania: 9-14 godzin (średnio 11 godzin); wydalanie głównie z kałem
Farmakokinetyka u dzieci Przewidywana podobna do dorosłych; brak specyficznych badań
Stężenie w osoczu Bardzo niskie z powodu efektu pierwszego przejścia
  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl