przemiana materii
Przemiana materii (metabolizm) to zespół złożonych procesów biochemicznych zachodzących w organizmie, które obejmują zarówno rozkład substancji odżywczych w celu pozyskania energii (katabolizm), jak i syntezę niezbędnych związków (anabolizm). Procesy te są kluczowe dla utrzymania homeostazy organizmu i umożliwiają prawidłowe funkcjonowanie wszystkich komórek i tkanek.
W ramach przemiany materii wyróżnia się metabolizm podstawowy (BMR – Basal Metabolic Rate), który określa minimalną ilość energii potrzebną do podtrzymania podstawowych funkcji życiowych w stanie spoczynku. Zaburzenia metabolizmu mogą prowadzić do różnych patologii, w tym otyłości, cukrzycy, chorób metabolicznych czy niedoborów energetycznych.
Prawidłowa przemiana materii jest regulowana przez układ hormonalny, w którym kluczową rolę odgrywają hormony tarczycy (tyroksyna, trijodotyronina), insulina, glukagon oraz hormony nadnerczy. W praktyce klinicznej ocena zaburzeń metabolicznych wymaga kompleksowej diagnostyki obejmującej badania laboratoryjne, obrazowe oraz analizę składu ciała pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Medithyrox 75 mcg
Przedawkowanie lewotyroksyny sodowej prowadzi do farmakologicznej nadczynności tarczycy, manifestującej się nasilonym metabolizmem i objawami ze strony układu sercowo-naczyniowego, takimi jak tachykardia (>100/min) oraz arytmie, w tym migotanie przedsionków. Kluczowym markerem diagnostycznym jest podwyższone stężenie trijodotyroniny (T3) w surowicy, które przewyższa wartością diagnostyczną poziomy tyroksyny (T4) i wolnej tyroksyny (fT4). Objawy kliniczne obejmują również niepokój, pobudzenie, hiperkinezę, a w skrajnych przypadkach napady drgawkowe i ostrą psychozę, szczególnie u pacjentów z predyspozycjami neurologicznymi i psychiatrycznymi. Przewlekłe nadużywanie lewotyroksyny może skutkować trwałym uszkodzeniem mięśnia sercowego i nagłymi zgonami sercowymi, co wymaga monitorowania echokardiograficznego w celu oceny zmian strukturalnych i czynnościowych serca.
echokardiografia, elektrokardiografia, hiperkineza, lek antyarytmiczny, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpsychotyczny, lewotyroksyna sodowa, migotanie przedsionków, nadczynność tarczycy, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, niepokój psychoruchowy, plazmafereza, pobudzenie psychoruchowe, przedawkowanie leku, przemiana materii, psychoza, stężenie T3, stymulacja beta-adrenergiczna, tachykardia, trijodotyronina, tyroksyna, wolna tyroksyna, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Medithyrox 137 mcg
Przedawkowanie lewotyroksyny sodowej prowadzi do rozwoju objawów tyreotoksykozy, których nasilenie koreluje z przekroczeniem dawki terapeutycznej. Diagnostyka opiera się na oznaczeniu stężeń hormonów tarczycy, gdzie podwyższone fT3 stanowi bardziej wiarygodny marker niż fT4 czy T4. Klinicznie obserwuje się tachykardię (>100/min), niepokój, pobudzenie psychoruchowe, hiperkinezę, a w cięższych przypadkach ostre psychozy i napady drgawkowe, co wskazuje na neurotoksyczne działanie nadmiaru hormonów. Przedawkowanie wywołuje nadmierną stymulację receptorów beta-adrenergicznych, co skutkuje zaburzeniami rytmu serca, w tym migotaniem przedsionków, oraz zwiększonym ryzykiem nagłego zgonu sercowego, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu krążenia, zaburzeniami psychicznymi, padaczką lub w podeszłym wieku.
arytmia, badanie biochemiczne, choroba wieńcowa, elektrokardiografia, hiperkineza, lek beta-adrenolityczny, lewotyroksyna, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, niewydolność serca, odstawienie leku, plazmafereza, przemiana materii, psychoza, receptor beta-adrenergiczny, tachykardia, trijodotyronina, tyreotoksykoza, zaburzenie psychotyczne - Leksykon substancji czynnych
Sodu octan trójwodny – Dawkowanie i sposób podawania
Sodu octan trójwodny (Natrii acetas trihydricus) jest składnikiem roztworów do infuzji stosowanych w celu uzupełnienia płynów i elektrolitów, obecnym m.in. w preparatach Aminomel 10E, Aminomel 12,5E oraz Venolyte. Zawartość sodu octanu trójwodnego wynosi 3,456 g/1000 ml w Aminomel 10E, 4,320 g/1000 ml w Aminomel 12,5E oraz 2,32 g/500 ml i 4,63 g/1000 ml w Venolyte. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wieku, masy ciała, stanu klinicznego i parametrów biochemicznych, w tym równowagi kwasowo-zasadowej. Maksymalna prędkość wlewu dla Aminomel 10E wynosi do 1 ml/kg mc./godz. (0,1 g/kg mc./godz.), a dla Aminomel 12,5E do 0,8 ml/kg mc./godz. (0,1 g/kg mc./godz.). Zalecana dawka dobowa to 8-10 ml/kg mc. dla Aminomel 10E i 6,4-8 ml/kg mc. dla Aminomel 12,5E, z maksymalną dawką dobową do 20 ml/kg mc. i 16 ml/kg mc. odpowiednio w stanach katabolicznych. Maksymalna dobowa objętość płynów nie powinna przekraczać 40 ml/kg mc. u dorosłych odżywianych pozajelitowo.
aminokwasy i elektrolity, cewnik w żyle głównej, domieszka, dożylna infuzja kroplowa, emulsja tłuszczowa, infuzja dożylna, niedobór niezbędnych kwasów tłuszczowych, osmolarność roztworu, podanie obwodowe, podaż płynów, preparat do infuzji, przemiana materii, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór do infuzji, skład elektrolitowy, sodu octan trójwodny, stan kataboliczny, stężenie elektrolitów, uzupełnienie płynów i elektrolitów, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Posterisan H (166,7 mg + 2,5 mg)/g
Preparat Posterisan H to maść o stężeniu 166,7 mg/g zawiesiny bakteryjnej Escherichia coli (zabitej 3,3 mg fenolu) oraz 2,5 mg hydrokortyzonu na gram. Zalecane dawkowanie to aplikacja miejscowa na skórę i błonę śluzową dwa razy dziennie (rano i wieczorem), najlepiej po wypróżnieniu, z dokładnym wmasowaniem preparatu palcem lub aplikatorem z bocznymi otworami umożliwiającym podanie do odbytu i odbytnicy. Maksymalny czas ciągłego stosowania wynosi 10 dni, a terapia powinna być przerwana po ustąpieniu objawów. W przypadku nawrotu możliwe jest ponowne zastosowanie, jednak z zachowaniem ostrożności ze względu na obecność hydrokortyzonu. Preparat zawiera również lanolinę, co należy uwzględnić u pacjentów z nadwrażliwością na tę substancję.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Skinoren 150 mg/g
Dane przedkliniczne dotyczące kwasu azelainowego, substancji czynnej Skinoren 150 mg/g żel, nie wykazały istotnego ryzyka toksycznego przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. Badania reprodukcyjne na szczurach, królikach i makakach wykazały embriotoksyczność jedynie przy dawkach toksycznych dla matek, bez efektów teratogennych. Wartości NOAEL dla zarodków wynosiły odpowiednio 32-, 6,5- i 19-krotność maksymalnej zalecanej dawki u ludzi (MRHD) przeliczonej na powierzchnię ciała (BSA). W badaniu okołoporodowym na szczurach NOAEL wyniosła 3-krotność MRHD, bez wpływu na dojrzewanie płciowe potomstwa. Testy mutagenności in vitro i in vivo nie potwierdziły działania mutagennego, a 26-tygodniowe badanie karcinogenności na transgenicznych myszach Tg.AC nie wykazało zwiększenia liczby brodawczaków po aplikacji żelu, choć obserwowany efekt mógł być związany z podłożem żelu i nie ma jednoznacznego znaczenia klinicznego u ludzi.
badanie farmakodynamiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie okołoporodowe, badanie toksykologiczne, BSA, czynność nerek, czynność wątroby, dojrzewanie płciowe, działanie niepożądane, działanie teratogenne, embriotoksyczność, komórki zarodkowe, kwas azelainowy, mięśnie gładkie, NOAEL, organogeneza, podrażnienie oczu, potencjał karcinogenny, potencjał mutagenny, przemiana materii, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, układ krążenia, układ nerwowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Posterisan 166,7 mg
Ocena bezpieczeństwa stosowania maści Posterisan w dawce 166,7 mg opiera się na szerokim spektrum konwencjonalnych badań przedklinicznych, przeprowadzonych zgodnie z międzynarodowymi standardami. Produkt zawiera inaktywowane i zakonserwowane fenolem składniki komórkowe oraz produkty przemiany materii pochodzące z 330 mln bakterii Escherichia coli, co zapewnia bezpieczeństwo stosowania przy zachowaniu działania terapeutycznego. Badania farmakologiczne i toksykologiczne nie wykazały objawów toksyczności systemowej ani miejscowej po podaniu wielokrotnym, a także nie stwierdzono podrażnień tkanek przy długoterminowym stosowaniu.
badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, bakteria E. coli, Escherichia coli, inaktywacja bakterii, maść Posterisan, płodność, podrażnienie odbytu, podrażnienie skóry, podrażnienie tkanek, przemiana materii, rozwój płodu, toksyczność miejscowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność systemowa, tolerancja miejscowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Physioneal 40 Clear-Flex 30,3 g + 0,245 g + 0,068 g + 19,95 g + 9,29 g + 6,73 g + 25 g + 5,38 g + 0,051 g + 2,1 g + 1,68 g
Roztwór PHYSIONEAL 40 CLEAR-FLEX to hipertoniczny płyn do dializy otrzewnowej, zawierający bufor o łącznym stężeniu 40 mmol/l (15 mmol/l mleczanu i 25 mmol/l wodorowęglanu) oraz glukozę w trzech stężeniach: 13,6 mg/ml, 22,7 mg/ml i 38,6 mg/ml, co odpowiada osmolarnościom 344, 395 i 483 mOsmol/l. Skład elektrolitowy roztworu obejmuje Na⁺ 132 mmol/l, Ca²⁺ 1,25 mmol/l, Mg²⁺ 0,25 mmol/l, Cl⁻ 95 mmol/l, HCO₃⁻ 25 mmol/l oraz mleczan 15 mmol/l. Roztwór umożliwia efektywną ultrafiltrację i eliminację toksycznych produktów przemiany materii u pacjentów z niewydolnością nerek, dzięki gradientowi osmotycznemu i mechanizmom osmozy oraz dyfuzji przez błonę otrzewnej. PHYSIONEAL 40 jest przygotowywany przez zmieszanie dwóch komór: roztworu elektrolitów i roztworu buforowego, co zapewnia stabilność i biokompatybilność preparatu o pH 7,4, zbliżonym do fizjologicznego.
badanie in vitro, biokompatybilność, błona otrzewnowa, cewnik, dializa otrzewnowa, elektrolit, gradient osmotyczny, hiperosmotyczność, jama otrzewnowa, mleczan, naczynia włosowate, niewydolność nerek, osmoza i dyfuzja, płyn dializacyjny, przemiana azotowa, przemiana materii, równowaga kwasowo-zasadowa, równowaga wodno-elektrolitowa, ultrafiltracja, wodorowęglan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Skinoren 200 mg/g
Kwas azelainowy, aktywny składnik kremu Skinoren (200 mg/g), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. Testy farmakologiczne, toksykologiczne, genotoksyczności oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa nie wykazały istotnego zagrożenia dla człowieka. Embriotoksyczność obserwowano jedynie przy dawkach toksycznych dla samic ciężarnych, bez działania teratogennego. NOAEL dla zarodków wynosił odpowiednio 32-krotność MRHD u szczurów, 6,5-krotność u królików oraz 19-krotność u małp, przeliczając na powierzchnię ciała (BSA). W badaniach około- i poporodowych na szczurach NOAEL wynosił 3-krotność MRHD, bez wpływu na dojrzewanie płciowe potomstwa. Nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność przy dawkach terapeutycznych, choć brak jest danych dotyczących potencjalnego działania kancerogennego.
badania okołoporodowe, czynność nerek, czynność wątroby, działanie niepożądane, działanie nowotworowe, działanie teratogenne, embriotoksyczność, kancerogenność, krem Skinoren, kwas azelainowy, mięśnie gładkie, MRHD, NOAEL, organogeneza, podanie dożylne, powierzchnia ciała, przemiana materii, toksyczne działanie, toksyczność ostra, toksyczność rozwojowa, tolerancja miejscowa, układ krążenia, układ nerwowy - Leksykon substancji czynnych
Kwas azelainowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Kwas azelainowy, będący substancją czynną preparatów Skinoren (żel 150 mg/g oraz krem 200 mg/g), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach przedklinicznych. Standardowe testy farmakologiczne, toksykologiczne, genotoksyczności oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka. W badaniach embriotoksyczności na szczurach, królikach i makakach stwierdzono działanie toksyczne jedynie przy dawkach wielokrotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę u ludzi (MRHD), odpowiednio 32-, 6,5- i 19-krotnie wyższych w przeliczeniu na powierzchnię ciała (BSA). Nie zaobserwowano efektów teratogennych, a w badaniach rozwoju około- i poporodowego na szczurach NOAEL wynosił 3-krotność MRHD. Ponadto, kwas azelainowy nie wpływał na dojrzewanie płciowe płodów ani na płodność zwierząt w dawkach terapeutycznych.
badanie farmakologiczne, czynność nerki, czynność wątroby, dawka maksymalna, dawka terapeutyczna, dojrzewanie płciowe, działanie karcinogenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, embriotoksyczność, kwas azelainowy, mięsień gładki, MRHD, NOAEL, organogeneza, płodność, podrażnienie oka, powierzchnia ciała, profil bezpieczeństwa, przemiana materii, rozwój okołoporodowy, tolerancja miejscowa, układ krążenia, układ nerwowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Medithyrox 150 mcg
Przedawkowanie lewotyroksyny sodowej (Medithyrox) prowadzi do stanu tyreotoksykozy, charakteryzującego się nadmiernym przyspieszeniem metabolizmu. Kluczowym wskaźnikiem diagnostycznym jest podwyższone stężenie trijodotyroniny (T3) w surowicy, które przewyższa diagnostyczną wartość poziomów tyroksyny (T4) i wolnej tyroksyny (fT4). Objawy kliniczne obejmują tachykardię (>100 uderzeń/min), arytmie, niepokój, pobudzenie, hiperkinezję oraz w skrajnych przypadkach napady drgawkowe i ostrą psychozę. Szczególnie narażone na powikłania są osoby z chorobami serca, predyspozycjami do zaburzeń psychotycznych, długotrwale stosujące lewotyroksynę, osoby starsze oraz pacjenci z chorobami neurologicznymi.
dezorganizacja myślenia, hiperkineza, lek beta-adrenolityczny, lewotyroksynа sodowa, Medithyrox, migotanie przedsionków, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, niepokój psychoruchowy, ostra psychoza, plazmafereza, pobudzenie psychoruchowe, przemiana materii, tachykardia, trijodotyronina, tyreotoksykoza, tyroksyna, wolna tyroksyna, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Fitolizyna –
Fitolizyna jest preparatem doustnym w formie pasty, zawierającym wyciąg z dziewięciu roślin leczniczych, stosowanym głównie w terapii wspomagającej układ moczowy. Standardowa dawka dla dorosłych wynosi 1 łyżeczkę (około 5 g) pasty, podawaną 3-4 razy na dobę, każdorazowo rozpuszczoną w ½ szklanki ciepłej, przegotowanej wody. Stosowanie u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia nie jest zalecane. Maksymalny czas stosowania bez konsultacji lekarskiej wynosi 2-4 tygodnie, a regularne przyjmowanie w równych odstępach czasu jest kluczowe dla utrzymania stabilnego stężenia substancji czynnych. W trakcie terapii należy zwrócić uwagę na konieczność zwiększonej podaży płynów, co wzmacnia działanie moczopędne i wspomaga eliminację metabolitów z dróg moczowych.
- Leksykon substancji czynnych
Sodu wodorotlenek – Dawkowanie i sposób podawania
Sodu wodorotlenek jest kluczowym składnikiem preparatów do żywienia pozajelitowego, takich jak Aminomel 10E (1,324 g/1000 ml), Aminomel 12,5E (1,664 g/1000 ml) oraz Nutriflex Lipid peri (0,8-1,6 g w zależności od objętości opakowania). Pełni funkcję regulatora pH oraz źródła jonów sodu, co jest istotne dla utrzymania równowagi elektrolitowej u pacjentów. Dawkowanie preparatów Aminomel dostosowuje się do masy ciała i stanu klinicznego, z maksymalną prędkością wlewu do 1 ml/kg mc./godz. dla Aminomel 10E i 0,8 ml/kg mc./godz. dla Aminomel 12,5E. Maksymalna dawka dobowa wynosi odpowiednio 20 ml/kg mc. i 16 ml/kg mc., co przekłada się na podanie sodu wodorotlenku w ilości około 0,0265 g/kg mc. Nutriflex Lipid peri podaje się dożylnie, maksymalnie do 40 ml/kg mc./dobę, co odpowiada dawce sodu wodorotlenku 0,0256 g/kg mc./dobę, z maksymalną szybkością infuzji 2,5 ml/kg mc./godz. (np. 175 ml/h dla pacjenta 70 kg).
bilans elektrolitowy, bilans wodny, cewnik w żyle głównej, dieta doustna, emulsja tłuszczowa, infuzja kroplowa, jon sodu, niedobór niezbędnych kwasów tłuszczowych, osmolarność roztworu, prędkość wlewu, przemiana materii, regulator pH, równowaga elektrolitowa, sodu wodorotlenek, stan kataboliczny, stan kliniczny, terapia żywieniowa, żyła obwodowa, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sól Jodobromowa iwonicka –
Sól Jodobromowa Iwonicka to naturalny produkt leczniczy pozyskiwany z leczniczych wód mineralnych, zawierający minimum 450 g/kg jonów chlorkowych, 330 mg/kg jonów jodkowych oraz 1200 mg/kg jonów bromkowych. Preparat występuje w postaci drobnokrystalicznej substancji o słabo kremowej barwie i charakterystycznym jodowym zapachu. Kąpiele solankowe z jej użyciem wywołują rozszerzenie naczyń włosowatych poprzez bodziec cieplny i osmotyczny, co prowadzi do poprawy ukrwienia skóry oraz głębiej położonych tkanek i narządów. Efektem jest lepsze odżywienie tkanek, szybsze usuwanie metabolitów, pobudzenie odporności oraz poprawa resorpcji ognisk zapalnych, co przekłada się na ustąpienie dolegliwości w przebiegu różnych schorzeń.
bodziec osmotyczny, działanie bakteriobójcze, działanie keratolityczne, elastaza, inhalacja, jon bromkowy, jon chlorkowy, jon jodkowy, kąpiel solankowa, kuracja lecznicza, łuszczycowe zapalenie stawów, naczynie włosowate, przekrwienie, przemiana materii, przewlekłe schorzenie górnych dróg oddechowych, stan zapalny, terapia łuszczycy, układ odpornościowy, właściwość higroskopijna, złuszczanie naskórka, zmiana łuszczycowa - Leksykon leków
Skład i postać leku – Posterisan 166,7 mg
Posterisan to maść zawierająca 166,7 mg standaryzowanej zawiesiny kultury bakteryjnej Escherichia coli na gram preparatu, odpowiadającej składnikom komórkowym i metabolitom pochodzącym z 330 milionów unieszkodliwionych bakterii, zakonserwowanych 3,3 mg płynnego fenolu. Substancje pomocnicze to lanolina, pełniąca funkcję nawilżającą i emulgującą, oraz wazelina żółta, zapewniająca odpowiednią konsystencję i właściwości aplikacyjne. Preparat ma jednorodną konsystencję i barwę od białej do beżowej, co ułatwia aplikację w okolicy odbytu.
aplikator doodbytniczy, Escherichia coli, fenol, kultura bakteryjna, lanolina, maść, niezgodność farmaceutyczna, odbyt, podłoże maściowe, postać farmaceutyczna, przemiana materii, składnik komórkowy, substancja czynna, substancja pomocnicza, tuba aluminiowa, wazelina żółta, właściwości emulgujące, zawiesina bakteryjna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Acodin Duo (50 mg + 15 mg)/5 ml
Acodin Duo to lek przeciwkaszlowy zawierający dekstrometorfanu bromowodorek (15 mg/5 ml) oraz dekspantenol (50 mg/5 ml), wykazujący synergistyczne działanie w terapii kaszlu i regeneracji błon śluzowych dróg oddechowych. Dekstrometorfan, będący alkaloidem opioidowym (kod ATC R05DA09), działa na ośrodek kaszlu w rdzeniu przedłużonym, podnosząc próg odruchu kaszlowego i zmniejszając częstotliwość oraz intensywność kaszlu bez ryzyka depresji ośrodka oddechowego. Jego działanie rozpoczyna się po 15-30 minutach od podania doustnego i utrzymuje przez 5-6 godzin, co zapewnia długotrwałą kontrolę objawów.
alkaloidy opioidowe, aparat rzęskowy oskrzeli, czynność oddechowa, dekspantenol, dekstrometorfanu bromowodorek, drogi oddechowe, działanie przeciwkaszlowe, kaszel, koenzym A, kwas pantotenowy, lek przeciwkaszlowy, odruch kaszlowy, ośrodek kaszlu, ośrodkowy układ nerwowy, podrażnienie dróg oddechowych, prowitamina, przemiana materii, rdzeń przedłużony mózgu, regeneracja błon śluzowych - Leksykon substancji czynnych
Kwas L-asparaginowy – Dawkowanie i sposób podawania
Kwas L-asparaginowy jest składnikiem preparatów do żywienia pozajelitowego Aminomel 10E (1,91 g/l) oraz Aminomel 12,5E (2,39 g/l). Dawkowanie kwasu L-asparaginowego nie jest ustalone jako samodzielna substancja, lecz podawany jest w ramach całego roztworu aminokwasowego. Maksymalna prędkość wlewu wynosi odpowiednio 1 ml/kg mc./godz. (0,1 g aminokwasów/kg mc./godz.) dla Aminomel 10E oraz 0,8 ml/kg mc./godz. (0,1 g aminokwasów/kg mc./godz.) dla Aminomel 12,5E. Zalecana dobowa dawka aminokwasów to 0,8-1,0 g/kg mc., co odpowiada 8-10 ml/kg mc./dobę dla Aminomel 10E i 6,4-8 ml/kg mc./dobę dla Aminomel 12,5E. W stanach katabolicznych dawkę można zwiększyć do 2,0 g/kg mc., przy maksymalnej dobowej podaży 20 ml/kg mc. dla Aminomel 10E i 16 ml/kg mc. dla Aminomel 12,5E, nie przekraczając 40 ml/kg mc. całkowitej podaży płynów.
cewnik żyły głównej, dawka substancji, dieta doustna, dożylna infuzja kroplowa, dysfagia, emulsja tłuszczowa, kwas L-asparaginowy, niedobór kwasów tłuszczowych, odżywianie pozajelitowe, osmolarność roztworu, podaż aminokwasów, podaż energii, preparat aminokwasowy, preparat do żywienia pozajelitowego, przemiana materii, równowaga płynów, roztwór aminokwasów, stan kataboliczny, szybkość infuzji, zapotrzebowanie na aminokwasy, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe