Właściwości farmakodynamiczne
Sedron 70 mg tabletki powlekane 70 mg

Właściwości farmakodynamiczne leku Sedron 70 mg

Kwas alendronowy, będący substancją czynną produktu leczniczego Sedron, klasyfikowany jest jako bisfosfonian i należy do grupy farmakoterapeutycznej leków stosowanych w leczeniu chorób kości. Zgodnie z klasyfikacją ATC jest oznaczony kodem M05BA04.¹

Mechanizm działania

Sodu alendronian trójwodny, substancja czynna leku Sedron, jest bisfosfonianem hamującym osteoklastyczną resorpcję kości, nie wpływając bezpośrednio na proces ich tworzenia. Badania przedkliniczne wskazują, że alendronian wiąże się preferencyjnie w miejscach aktywnej resorpcji tkanki kostnej. Pod wpływem leku dochodzi do zahamowania aktywności osteoklastów, przy czym ich zdolność do migracji i przyłączania się do kości pozostaje niezmieniona. Należy podkreślić, że jakość tkanki kostnej tworzonej podczas terapii alendronianem pozostaje prawidłowa.²

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Leczenie osteoporozy pomenopauzalnej

Osteoporoza jest definiowana na podstawie gęstości mineralnej kości (BMD – Bone Mineral Density) udowej lub kręgosłupa, która jest niższa o 2,5 odchylenia standardowego od wartości średniej dla zdrowej populacji ludzi młodych, lub na podstawie przebytego wcześniej złamania po niewielkim urazie, niezależnie od gęstości mineralnej kości.³

Równoważność terapeutyczna alendronianu podawanego raz na tydzień w dawce 70 mg oraz alendronianu stosowanego w dawce 10 mg raz na dobę została potwierdzona w badaniu wieloośrodkowym trwającym jeden rok, przeprowadzonym u kobiet po menopauzie z osteoporozą (n=519 dla dawki 70 mg tygodniowo; n=370 dla dawki 10 mg dziennie). Badanie to wykazało, że średnie zwiększenie BMD kręgosłupa lędźwiowego po roku terapii wynosiło 5,1% (przedział ufności 95%: 4,8%-5,4%) w grupie przyjmującej lek w dawce 70 mg raz w tygodniu oraz 5,4% (przedział ufności 95%: 5,0%-5,8%) w grupie stosującej dawkę 10 mg na dobę.⁴

W szyjce kości udowej odnotowano średni wzrost BMD na poziomie 2,3% dla dawki tygodniowej i 2,9% dla dawki dobowej. W przypadku całego bliższego odcinka trzonowego kości udowej, przyrost BMD wyniósł odpowiednio 2,9% i 3,1%. Warto podkreślić, że podobny wzrost gęstości mineralnej kości zaobserwowano również w innych strukturach kostnych, co potwierdziło porównywalną skuteczność obu schematów dawkowania.⁵

Wpływ alendronianu na gęstość mineralną kości oraz na zapobieganie złamaniom u kobiet w okresie po menopauzie został dogłębnie zbadany w dwóch jednakowych wstępnych analizach skuteczności (obejmujących 994 pacjentek) oraz w szeroko zakrojonym badaniu „Fracture Intervention Trial” (FIT), w którym uczestniczyło 6459 kobiet.⁶

Wstępne badania skuteczności po trzyletnim okresie obserwacji wykazały istotne zwiększenie BMD u pacjentek przyjmujących alendronian w dawce 10 mg na dobę w porównaniu do placebo. Wzrost wynosił odpowiednio: 8,8% w kręgosłupie, 5,9% w szyjce kości udowej i 7,8% w krętarzu. Zaobserwowano również znaczące zwiększenie BMD całego kośćca. Co istotne, u pacjentek leczonych alendronianem odnotowano 48-procentową redukcję liczby osób, które doznały jednego lub więcej złamań kręgów (3,2% w grupie alendronianu vs 6,2% w grupie placebo).⁷

W dwuletnim przedłużeniu badań zaobserwowano dalszy wzrost BMD w kręgosłupie i krętarzu. Dodatkowo wartości BMD w szyjce kości udowej oraz w całym organizmie utrzymywały się na stałym poziomie, co wskazuje na długotrwały efekt leczenia alendronianem.⁸

Badanie FIT składało się z dwóch kontrolowanych placebo badań klinicznych, w których alendronian podawano codziennie (5 mg na dobę przez dwa lata, a następnie 10 mg na dobę przez rok lub dwa lata):⁹

• FIT 1: Trzyletnie badanie obejmujące 2027 pacjentek, które przed rozpoczęciem badania przebyły przynajmniej jedno złamanie kompresyjne kręgu. Badanie wykazało, że alendronian zmniejszał ryzyko wystąpienia nowego złamania kręgu o 47% (7,9% w grupie alendronianu vs 15,0% w grupie placebo). Dodatkowo zaobserwowano statystycznie istotne zmniejszenie ryzyka złamań szyjki kości udowej o 51% (1,1% vs 2,2%).¹⁰
• FIT 2: Czteroletnie badanie z udziałem 4432 pacjentek z małą masą kości, ale bez złamania kręgu na początku badania. W analizowanej podgrupie kobiet chorych na osteoporozę (37% całej populacji, zgodnie z przyjętą definicją osteoporozy) wykazano znaczącą redukcję ryzyka złamań szyjki kości udowej o 56% (1,0% w grupie alendronianu vs 2,2% w grupie placebo) oraz 50-procentowe zmniejszenie ryzyka wystąpienia jednego lub więcej nowych złamań kręgów (2,9% vs 5,8%).¹¹

Wyniki badań laboratoryjnych

W badaniach klinicznych u pacjentek przyjmujących alendronian zaobserwowano bezobjawowe, przemijające i o niewielkim nasileniu obniżenie stężenia wapnia i fosforanów w surowicy. W porównaniu z grupą placebo, redukcja wynosiła około 18% vs 12% dla wapnia oraz 10% vs 3% dla fosforanów. Warto jednak podkreślić, że przypadki zmniejszenia stężenia wapnia poniżej 8,0 mg/dl (2,0 mmol/l) oraz stężenia fosforanów do wartości ≤ 2,0 mg/dl (0,65 mmol/l) występowały z podobną częstością w obu grupach terapeutycznych.¹²

Zastosowanie u dzieci i młodzieży

Badania nad zastosowaniem alendronianu sodu w populacji pediatrycznej objęły niewielką liczbę pacjentów poniżej 18 roku życia z wrodzoną łamliwością kości. Uzyskane wyniki nie są wystarczające do zatwierdzenia stosowania alendronianu sodu w tej grupie chorych.¹³