barbiturat

Barbituraty to grupa leków o działaniu nasennym, uspokajającym i przeciwdrgawkowym, które działają poprzez nasilenie hamującego wpływu kwasu gamma-aminomasłowego (GABA) w ośrodkowym układzie nerwowym. Ich mechanizm opiera się na wydłużeniu czasu otwarcia kanału chlorkowego w receptorze GABA-A, co prowadzi do hiperpolaryzacji błony komórkowej neuronów i zmniejszenia ich pobudliwości.

W praktyce klinicznej barbituraty zostały w znacznym stopniu zastąpione przez bezpieczniejsze benzodiazepiny, jednak nadal znajdują zastosowanie w anestezjologii (np. tiopental), w leczeniu padaczki (fenobarbital) oraz w stanach nagłych (np. w leczeniu zwiększonego ciśnienia śródczaszkowego). Charakteryzują się wąskim indeksem terapeutycznym, co oznacza niewielką różnicę między dawką terapeutyczną a toksyczną.

Długotrwałe stosowanie barbituratów prowadzi do rozwoju tolerancji i fizycznego uzależnienia. Nagłe odstawienie leku u osób uzależnionych może wywołać zespół abstynencyjny, który w ciężkich przypadkach manifestuje się drgawkami, majaczeniem i może zagrażać życiu. Przedawkowanie barbituratów powoduje depresję ośrodka oddechowego i krążeniowego, często prowadząc do śmierci bez odpowiedniej interwencji medycznej.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Naltex 50 mg

Naltrekson w dawce 50 mg w postaci tabletek powlekanych wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, zwłaszcza z lekami opioidowymi, których jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane ze względu na antagonistyczne działanie naltreksonu na receptory opioidowe, co może prowadzić do zahamowania efektu terapeutycznego opioidów lub wywołania zespołu odstawiennego. Naltrekson nie jest metabolizowany przez enzymy CYP450, co zmniejsza ryzyko interakcji farmakokinetycznych z lekami hamującymi ten układ, jednak zaleca się ostrożność i monitorowanie pacjentów podczas terapii skojarzonej. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami przeciwnadciśnieniowymi, zwłaszcza alfa-metyldopą, które mogą powodować zaburzenia kontroli ciśnienia tętniczego oraz nasilone działania niepożądane. Ponadto, naltrekson może nasilać działanie sedatywne i uspokajające leków działających na ośrodkowy układ nerwowy, takich jak barbiturany, benzodiazepiny, anksjolityki, leki nasenne, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, przeciwhistaminowe leki H1 oraz neuroleptyki, co wymaga monitorowania pacjenta i ewentualnej korekty dawkowania.
6-beta-naltreksol, akamprozat, alfa-metyldopa, alprazolam, amitryptylina, anksjolityk, barbiturat, benzodiazepina, chlorowodorek naltreksonu, dekstrometorfan, diazepam, difenhydramina, disulfiram, doksepina, droperidol, enzym CYP450, fenobarbital, fentanyl, hydroksyzyna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kodeina, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lorazepam, meprobamat, metadon, mianseryna, naltrekson, neuroleptyk, oksykodon, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna opioidowa, reakcja disulfiramowa, receptor opioidowy, tramadol, trimipramina, właściwość farmakokinetyczna, zaleplon, zespół odstawienny, zolpidem, zopiklon
Leksykon leków
Interakcje leku – Ivabradine Viatris 5 mg

Iwabradyna, dostępna w dawkach 5 mg i 7,5 mg, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście leczenia chorób układu sercowo-naczyniowego. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, klarytromycyna, erytromycyna doustna) zwiększają AUC iwabradyny 7-8-krotnie, co znacząco nasila ryzyko bradykardii i jest przeciwwskazane. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 o działaniu chronotropowo-ujemnym, takie jak diltiazem i werapamil, podnoszą ekspozycję na lek 2-3-krotnie i dodatkowo obniżają częstość pracy serca o około 5 uderzeń/min, co również stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, barbiturany, fenytoina, preparaty dziurawca zwyczajnego) obniżają stężenie iwabradyny, potencjalnie osłabiając jej efekt terapeutyczny, co może wymagać korekty dawki. Spożycie soku grejpfrutowego podwaja narażenie na iwabradynę i jest niezalecane. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. chinidyna, sotalol, amiodaron), które zwiększają ryzyko torsade de pointes i innych groźnych arytmii, dlatego ich łączna terapia z iwabradyną wymaga ścisłego monitorowania EKG lub jest przeciwwskazana.
amiodaron, amlodypina, antagonista aldosteronu, antagonista angiotensyny II, antagonista wapnia, antybiotyk makrolidowy, arytmia, azolowy lek przeciwgrzybiczny, azotan, barbiturat, beprydyl, beta-adrenolityk, bradykardia, chinidyna, choroba niedokrwienna serca, cytochrom P450, cyzapryd, częstość pracy serca, digoksyna, diltiazem, doustny lek przeciwcukrzycowy, dyzopiramid, działanie depresyjne, erytromycyna doustna, erytromycyna dożylna, fenytoina, fibrat, flukonazol, halofantryna, hipokaliemia, ibutylid, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymu, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, iwabradyna, izoenzym CYP3A4, jozamycyna, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, lacydypina, lanzoprazol, lek moczopędny, lek przeciwpłytkowy, lek wydłużający odstęp QT, meflochina, metabolizm substratów, nefazodon, nelfinawir, niedociśnienie, niewydolność serca, odstęp QT, omeprazol, pentamidyna, pętlowy lek moczopędny, pimozyd, pochodna dihydropirydyny, ryfampicyna, rytonawir, sertyndol, sotalol, syldenafil, symwastatyna, tabletka powlekana, telitromycyna, tiazydowy lek moczopędny, torsade de pointes, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, werapamil, zespół długiego odstępu QT, zyprazydon
Leksykon leków
Interakcje leku – Linefor 25 mg

Pregabalina, substancja czynna leku Linefor, charakteryzuje się niskim potencjałem interakcji farmakokinetycznych ze względu na wydalanie głównie w postaci niezmienionej z moczem oraz minimalny metabolizm (poniżej 2% dawki). Nie wiąże się z białkami osocza i nie hamuje metabolizmu leków in vitro. Badania in vivo i analizy farmakokinetyczne wykazały brak istotnych klinicznie interakcji z lekami przeciwpadaczkowymi (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, gabapentyna, fenobarbital, tiagabina, topiramat), lekami przeciwlękowymi (lorazepam), opioidowymi lekami przeciwbólowymi (oksykodon) oraz innymi substancjami, w tym alkoholem i doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi noretysteron i/lub etynyloestradiol. Klirens pregabaliny nie jest istotnie modyfikowany przez doustne leki przeciwcukrzycowe, diuretyki czy insulinę, co pozwala na ich bezpieczne łączne stosowanie bez konieczności dostosowywania dawek.
alprazolam, barbiturat, benzodiazepina, depresja oddechowa, diazepam, diuretyk, etynyloestradiol, farmakokinetyka, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, furosemid, gabapentyna, hydrochlorotiazyd, insulina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lorazepam, metformina, morfina, motoryka duża, niewydolność oddechowa, noretysteron, oksykodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna hydantoiny, pochodna sulfonylomocznika, pregabalina, sedacja, śpiączka, środek antykoncepcyjny, tiagabina, topiramat, tramadol, zaburzenie funkcji poznawczych
Leksykon leków
Interakcje leku – Urapidil Kalceks 50 mg

Urapidyl, substancja czynna preparatu Urapidil KALCEKS, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii nadciśnienia tętniczego. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania z antagonistami receptorów alfa-adrenergicznych, lekami rozszerzającymi naczynia oraz innymi lekami hipotensyjnymi ze względu na wysokie ryzyko nasilenia działania hipotensyjnego. Farmakokinetyczne interakcje obejmują wzrost stężenia urapidylu w surowicy o około 15% przy jednoczesnym podawaniu cymetydyny oraz wydłużenie czasu działania barbituranów przy dużych dawkach urapidylu. Ze względu na brak wystarczających danych klinicznych, nie zaleca się łączenia urapidylu z inhibitorami ACE. W trakcie terapii należy również uwzględnić ryzyko nasilenia hipotensji w stanach odwodnienia oraz przy spożywaniu alkoholu, który może powodować znaczące obniżenie ciśnienia tętniczego i objawy takie jak zawroty głowy, omdlenia czy zaburzenia widzenia.
antagonista receptorów alfa-adrenergicznych, barbiturat, ciśnienie tętnicze krwi, cymetydyna, działanie hipotensyjne, efekt hipotensyjny, efekt wazodylatacyjny, hipotonia objawowa, inhibitor ACE, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, lek hipotensyjny, lek rozszerzający naczynia, odwodnienie organizmu, parametr hemodynamiczny, terapia skojarzona, Urapidil KALCEKS, urapidyl
Leksykon leków
Interakcje leku – Sinumedin (1,5 mg + 2,5 mg)/ml

Produkt leczniczy Sinumedin, zawierający mepiraminy maleinian oraz fenylefryny chlorowodorek, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z wieloma grupami leków. Inhibitory monoaminooksydazy (np. moklobemid, selegilina, tranylcypromina) przedłużają i nasilają działanie fenylefryny, co zwiększa ryzyko przełomu nadciśnieniowego, a także wzmacniają przeciwcholinergiczne efekty mepiraminy, prowadząc do nasilenia suchości błon śluzowych i innych objawów antycholinergicznych. Sinumedin nasila również działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) leków takich jak barbiturany, benzodiazepiny, środki nasenne i uspokajające, co może skutkować nadmierną sedacją i depresją oddechową. Ponadto, preparat wchodzi w interakcje z lekami przeciwcholinergicznymi (atropina, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), nasilając ich działania niepożądane, takie jak tachykardia, zatrzymanie moczu czy zaburzenia akomodacji.
alkohol etylowy, amitryptylina, atropina, barbiturat, benzodiazepina, beta-adrenolityk, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, doksepina, działanie niepożądane, działanie przeciwcholinergiczne, działanie sympatykomimetyczne, esmolol, fenylefryna, imipramina, inhibitor monoaminooksydazy, lek przeciwcholinergiczny, lek uspokajający, mepiramina, moklobemid, nadciśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, przełom nadciśnieniowy, selegilina, skopolamina, środek nasenny, tranylcypromina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie koordynacji psychoruchowej
Leksykon substancji czynnych
Ketotyfen – Interakcje

Ketotyfen wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza przy podaniu doustnym. Nasilenie działania leków depresyjnych na ośrodkowy układ nerwowy (benzodiazepiny, barbiturany, opioidy) oraz leków przeciwhistaminowych może prowadzić do zwiększonej sedacji, zaburzeń psychomotorycznych i działań antycholinergicznych. W przypadku leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryna, acenokumarol) ketotyfen zwiększa ryzyko krwawień, co wymaga ścisłego monitorowania INR i dostosowania dawki. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania ketotyfenu z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi (pochodne sulfonylomocznika, biguanidy) ze względu na ryzyko trombocytopenii. Ponadto, interakcja z alkoholem etylowym prowadzi do synergistycznego nasilenia działania sedatywnego, co wymaga całkowitej abstynencji od alkoholu podczas terapii ketotifenem doustnym (tabletki, syrop).
acenokumarol, alkohol etylowy, barbiturat, benzodiazepina, biguanid, difenhydramina, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie antycholinergiczne, działanie depresyjne etanolu, działanie sedatywne, hydroksyzyna, ketotyfen doustny, lek hamujący czynność OUN, lek nasenny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwzakrzepowy, lek uspokajający i nasenny, małopłytkowość, monitorowanie INR, opioid, parametr krzepnięcia, pochodna sulfonylomocznika, warfaryna, właściwość sedatywna, zaburzenie psychomotoryczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Palexia 100 mg

Tapentadol, substancja czynna Palexii, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, zwłaszcza z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak benzodiazepiny, inne opioidy, barbiturany, leki przeciwpsychotyczne oraz H1-antyhistaminy, co może prowadzić do nasilenia sedacji, depresji oddechowej, a nawet śpiączki i zgonu. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z gabapentynoidami (gabapentyna, pregabalina), które zwiększają ryzyko przedawkowania opioidów i depresji oddechowej. Tapentadol może również wywoływać drgawki i nasilać działanie leków obniżających próg drgawkowy, takich jak SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne oraz leki przeciwpsychotyczne, a także wywoływać zespół serotoninowy przy współstosowaniu z lekami serotoninergicznymi (np. fluoksetyna, wenlafaksyna, amitryptylina), objawiający się m.in. klonusem, drżeniem, hiperrefleksją, nadciśnieniem i gorączką powyżej 38°C.
agonista receptora opioidowego μ, agonista-antagonista receptorów opioidowych, amitryptylina, barbiturat, benzodiazepin, buprenorfina, depresja oddechowa, duloksetyna, dziurawiec zwyczajny, fenelzyna, fenobarbital, flukonazol, fluoksetyna, gabapentyna, gabapentynoid, hamowanie OUN, hiperrefleksja, imipramina, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny, ketokonazol, klonus spontaniczny, kwas meklofenamowy, lek przeciwhistaminowy H1, lek przeciwpsychotyczny, moklobemid, nalbufina, obniżenie progu drgawkowego, paroksetyna, pentazocyna, pregabalina, przełom nadciśnieniowy, receptor opioidowy, ryfampicyna, sertralina, SNRI, SSRI, tapentadol, transferaza urydynodifosforanowa, tranylcypromina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wenlafaksyna, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Soloxelam 2,5 mg

Midazolam, składnik aktywny Soloxelamu, jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4, co powoduje, że inhibitory i induktory tego enzymu znacząco wpływają na farmakokinetykę leku. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (zwiększenie stężenia midazolamu 5-krotnie i wydłużenie t1/2 3-krotnie), worykonazol (3-krotne zwiększenie stężenia i t1/2), itrakonazol, flukonazol, klarytromycyna, erytromycyna oraz inhibitory proteazy HIV (np. rytonawir+lopinawir, 5,4-krotne zwiększenie stężenia) powodują istotne zwiększenie ekspozycji na midazolam i wydłużenie jego działania. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna (zmniejszenie stężenia o 60% i skrócenie t1/2 o 50-60%) oraz dziurawiec zwyczajny, obniżają stężenie midazolamu, co może wymagać dostosowania dawki. Interakcje farmakodynamiczne z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (opioidy, alkohol, barbiturany, inne benzodiazepiny, leki przeciwpadaczkowe) nasilają sedację i ryzyko depresji oddechowej, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania pacjenta.
atorwastatyna, baklofen, barbiturat, benzodiazepina, choroba Parkinsona, cymetydyna, CYP3A4, depresja oddechowa, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, etomidat, fentanyl, fenytoina, flukonazol, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketamina, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, ksantyna, lek anestetyczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zwiotczający mięśnie, lewodopa, lopinawir, midazolam, minimalne stężenie pęcherzykowe, nabilon, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, pozakonazol, propofol, ranitydyna, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, teofilina, werapamil, worykonazol, wziewny anestetyk
Leksykon leków
Interakcje leku – Telmisartanum Teva B.V. 40 mg

Telmisartan wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii nadciśnienia tętniczego i chorób sercowo-naczyniowych. Szczególnie ważne jest monitorowanie stężenia digoksyny, której Cmax wzrasta o 49%, a Cmin o 20% podczas jednoczesnego stosowania z telmisartanem. Ryzyko hiperkaliemii jest znacząco zwiększone przy kojarzeniu telmisartanu z diuretykami oszczędzającymi potas (spironolakton, eplerenon, triamteren, amiloryd), substytutami soli zawierającymi potas, inhibitorami ACE, innymi antagonistami receptora angiotensyny II, heparyną, lekami immunosupresyjnymi (cyklosporyna, takrolimus) oraz trimetoprimem. W takich przypadkach konieczne jest ścisłe monitorowanie stężenia potasu w surowicy, a jednoczesne stosowanie diuretyków oszczędzających potas i suplementów potasu jest przeciwwskazane, chyba że istnieje udokumentowana hipokaliemia wymagająca takiej terapii.
aliskiren, amifostyna, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, barbiturat, cyklosporyna, digoksyna, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, działanie hipotensyjne, eplerenon, heparyna, hiperkaliemia, hipokaliemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwdepresyjny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, opioidowy lek przeciwbólowy, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, ramipryl, schorzenie sercowo-naczyniowe, spironolakton, stężenie digoksyny, takrolimus, telmisartan, triamteren, trimetoprim, układ renina-angiotensyna-aldosteron
Leksykon leków
Interakcje leku – Lidocaini hydrochloridum Noridem 10 mg/ml

Lidokaina wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą istotnie wpływać na jej skuteczność terapeutyczną oraz profil bezpieczeństwa. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie lidokainy z lekami wpływającymi na ośrodkowy układ nerwowy (np. benzodiazepiny, barbiturany) oraz układ sercowo-naczyniowy (np. leki wazokonstrykcyjne jak epinefryna, anestetyki wziewne). Interakcje te mogą prowadzić do nasilenia depresji OUN, wydłużenia działania zwiotczających mięśnie leków, a także zwiększenia ryzyka toksyczności, w tym drgawek. Warto podkreślić, że lidokaina obniża próg drgawkowy, co w połączeniu z lekami takimi jak tramadol czy bupropion znacząco zwiększa ryzyko wystąpienia drgawek. Dawkowanie i monitorowanie pacjenta powinno uwzględniać te potencjalne efekty addytywne i synergistyczne, zwłaszcza przy stosowaniu leków o wysokim poziomie istotności interakcji.
alkohol etylowy, amiodaron, anestetyk wziewny, barbiturat, benzodiazepina, beta-bloker, bupiwakaina, bupropion, cymetydyna, CYP 1A2, CYP 3A4, depresja oddechowa, epinefryna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fluwoksamina, induktor CYP 3A4, inhibitor izoenzymu, inhibitor proteazy, izoenzym cytochromu P450, izofluran, karbamazepina, klirens osoczowy lidokainy, lek miejscowo znieczulający, lek obniżający próg drgawkowy, lek uspokajający i nasenny, lek wazokonstrykcyjny, lek zwiotczający mięśnie, lidokaina, marskość wątroby, mepiwakaina, metoprolol, norepinefryna, ośrodkowy układ nerwowy, propranolol, prymidon, rzut serca, sewofluran, substrat CYP 3A4, suksametonium, tramadol, wątrobowy przepływ krwi, wekuronium
Leksykon leków
Przedawkowanie – Etopiryna Kontrol 300 mg + 50 mg

Przedawkowanie Etopiryny Kontrol, zawierającej 300 mg kwasu acetylosalicylowego i 50 mg kofeiny, prowadzi do toksyczności głównie z powodu kwasu acetylosalicylowego, której objawy zależą od dawki: łagodne do średnio ciężkich przy 150-300 mg/kg masy ciała, ciężkie przy 300-500 mg/kg, a dawka >500 mg/kg jest potencjalnie śmiertelna. Wczesne symptomy obejmują nudności, wymioty, szumy uszne i przyspieszenie oddechu, natomiast ciężkie zatrucie manifestuje się śpiączką, drgawkami, hipertermią, kwasicą metaboliczną i zaburzeniami wodno-elektrolitowymi. Kofeina nasila objawy toksyczne, powodując bezsenność, drżenia mięśni, tachykardię i drgawki. W literaturze opisano dawki śmiertelne kwasu acetylosalicylowego od 10 do 30 g, choć zdarzają się przypadki przeżycia po dawkach nawet 130 g, co wskazuje na dużą zmienność indywidualnej reakcji na zatrucie.
alkalizacja moczu, barbiturat, bezsenność, ból głowy, czas protrombinowy, dializa otrzewnowa, drgawki, drżenie mięśniowe, hemodializa, hipertermia, intubacja wewnątrztchawicza, kofeina, kwas acetylosalicylowy, kwasica metaboliczna, kwasica oddechowa, majaczenie, niewydolność nerek, nudności i wymioty, oddech wspomagany, odwodnienie organizmu, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, pobudzenie ruchowe, postępowanie przeciwwstrząsowe, przyspieszony oddech, skurcz dodatkowy, śpiączka, szum uszny, tachykardia, toksyczność, utrata słuchu, węgiel aktywny, witamina K, wodorowęglan sodu, wstrząs, zaburzenia kwasowo-zasadowe, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenie widzenia, zaburzenie wodno-elektrolitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Fervex bez cukru (500 mg + 200 mg + 25 mg)/sasz.

Fervex D zawiera paracetamol, kwas askorbinowy oraz maleinian feniraminy, które wykazują liczne interakcje farmakologiczne. Feniramina, antagonista receptorów H1, w połączeniu z alkoholem nasila działanie uspokajające, prowadząc do zaburzeń koncentracji, koordynacji i zwiększonego ryzyka wypadków, co czyni to połączenie niezalecanym. Ponadto feniramina wchodzi w interakcje z lekami o działaniu uspokajającym (pochodne morfiny, neuroleptyki, benzodiazepiny, leki przeciwdepresyjne o działaniu uspokajającym) oraz lekami o działaniu atropinowym, co może skutkować nasileniem depresji ośrodkowego układu nerwowego oraz sumowaniem działań niepożądanych atropinopodobnych (np. zatrzymanie moczu, suchość w jamie ustnej). Paracetamol wykazuje interakcje z induktorami enzymów wątrobowych (np. ryfampicyna, leki przeciwpadaczkowe, barbiturany), zwiększając ryzyko hepatotoksyczności, a także z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi z grupy kumaryny, nasilając ich działanie. Współstosowanie z inhibitorami MAO może wywołać stan pobudzenia i wysoką gorączkę. Kofeina natomiast nasila działanie przeciwbólowe i przeciwgorączkowe paracetamolu. Paracetamol może również wpływać na wyniki badań laboratoryjnych, fałszując oznaczenia stężenia kwasu moczowego (metoda fosforo-wolframowa) oraz glukozy (metoda oksydazowo-peroksydazowa).
alkohol etylowy, amitryptylina, baklofen, barbiturat, benzodiazepina, doksepina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dyzopiramid, działanie atropinowe, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwgorączkowe, działanie uspokajające, enzym mikrosomalny, feniramina, flufenazyna, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor MAO, klozapina, kofeina, koordynacja psychomotoryczna, kumaryna, kwas askorbowy, lek atropinopodobny, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwparkinsonowski, metoda oksydazowo-peroksydazowa, mianseryna, mirtazapina, neuroleptyk, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, pH moczu, pochodna fenotiazyny, pochodna morfiny, receptor H1, ryfampicyna, salicylamid, sedacja, stężenie glukozy, stężenie kwasu moczowego, stężenie w osoczu, suchość w jamie ustnej, talidomid, trimipramina, uszkodzenie wątroby, warfaryna, witamina C, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie koncentracji, zaparcie, zatrzymanie moczu, zdolność psychomotoryczna
Leksykon leków
Interakcje leku – Carbo Medicinalis MF 250 mg

Carbo medicinalis MF, zawierający węgiel aktywny, wykazuje silne właściwości adsorbujące, co prowadzi do znacznego ograniczenia biodostępności wielu leków doustnych poprzez wiązanie ich cząsteczek w przewodzie pokarmowym. Interakcje te mają wysoki poziom istotności klinicznej dla takich grup leków jak salicylany (np. kwas acetylosalicylowy), barbiturany (fenobarbital, tiopental), benzodiazepiny (diazepam, lorazepam, midazolam), pochodne fenotiazyny, leki przeciwmalaryczne (chlorochina), glikozydy nasercowe (digoksyna, digitoksyna), leki przeciwdepresyjne (mianseryna, inhibitory MAO), leki przeciwbólowe (paracetamol), leki przeciwpadaczkowe (fenytoina), beta-blokery (propranolol) oraz metyloksantyny (teofilina). Zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu czasowego między podaniem węgla aktywnego a leków doustnych, aby zminimalizować ryzyko osłabienia efektu terapeutycznego. W sytuacjach wymagających jednoczesnego podania, preferowana jest droga pozajelitowa podawania innych leków.
adsorpcja, barbiturat, benzodiazepina, beta-bloker, biodostępność, Carbo medicinalis, chinina, chlorochina, chloropromazyna, diazepam, digitoksyna, digoksyna, działanie bronchodylatacyjne, fenobarbital, fenytoina, glikozyd nasercowy, hemodializa, ibuprofen, inhibitor MAO, klonidyna, kwas acetylosalicylowy, kwas mefenamowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbólowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, lorazepam, metyloksantyna, mianseryna, midazolam, napad padaczkowy, NLPZ, paracetamol, pochodna fenotiazyny, propranolol, salicylan, teofilina, tiopental, węgiel aktywny, właściwości adsorbujące, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zatrucie alkoholem etylowym, zatrucie mieszane, zydowudyna
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Novothyral

Produkt leczniczy Novothyral zawiera 100 µg soli sodowej lewotyroksyny oraz 20 µg soli sodowej liotyroniny i wymaga szczególnej ostrożności podczas terapii, zwłaszcza u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi (niewydolność wieńcowa, dławica piersiowa, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze), zaburzeniami hormonalnymi (niedoczynność przysadki, kory nadnerczy) oraz autonomiczną czynnością tarczycy. Terapia powinna rozpoczynać się od niskich dawek z monitorowaniem parametrów klinicznych i biochemicznych, aby uniknąć indukowanej nadczynności tarczycy, która może prowadzić do poważnych powikłań, w tym zaburzeń rytmu serca i zapaści krążeniowej. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje lekowe, m.in. z orlistatem, inhibitorami proteazy, lekami przeciwcukrzycowymi, pochodnymi kumaryny, inhibitorami pompy protonowej, lekami zawierającymi glin, żelazo, sole wapnia oraz lekami wpływającymi na metabolizm hormonów tarczycy (amiodaron, propylotiouracyl, glikokortykosteroidy). W trakcie ciąży konieczne jest regularne monitorowanie stężenia TSH i dostosowanie dawki lewotyroksyny, natomiast stosowanie liotyroniny w ciąży jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zaburzeń funkcji poznawczych u dziecka.
amiodaron, autonomiczna czynność tarczycy, barbiturat, biotyna, chlorochina, cholestyramina, dławica piersiowa, estrogen, eutyreoza, glikokortykosteroid, hormon tarczycy, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, karbamazepina, kolestypol, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwcukrzycowy, lewotyroksyna, liotyronina, miażdżyca naczyń, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedoczynność kory nadnerczy, niedoczynność przysadki, niewydolność serca, niewydolność wieńcowa, obrzęk naczynioruchowy, orlistat, osteoporoza, ostra psychoza, plazmafereza, pochodna kumaryny, propylotiouracyl, rzekomy guz mózgu, scyntygrafia supresyjna, sertralina, sewelamer, środek kontrastowy zawierający jod, tachykardia, test z tyreoliberyną, wcześniak, wtórna niedoczynność tarczycy, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie rytmu serca, zapaść krążeniowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Envil katar (1,5 mg + 2,5 mg)/ml

Produkt leczniczy Envil katar zawiera mepiraminę maleinian (1,5 mg/ml) oraz fenylefryny chlorowodorek (2,5 mg/ml) i wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpłynąć na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne są interakcje z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), które nasilają działanie fenylefryny i mepiraminy, zwiększając ryzyko nadciśnienia, tachykardii oraz objawów przeciwcholinergicznych. Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (TLPD) potęgują działanie przeciwcholinergiczne, co może skutkować suchością błon śluzowych, zaburzeniami widzenia, zatrzymaniem moczu i zaparciami. Ponadto, Envil katar nasila działanie leków depresyjnych na ośrodkowy układ nerwowy, takich jak barbiturany, leki nasenne i uspokajające, co może prowadzić do nadmiernej sedacji i zaburzeń świadomości. Współstosowanie z lekami przeciwcholinergicznymi (np. atropiną) może powodować sumowanie działań niepożądanych, a β-adrenolityki, zwłaszcza esmolol, mogą wywołać ciężkie nadciśnienie tętnicze poprzez nasilenie α-adrenergicznej aktywności fenylefryny.
aktywność alfa-adrenergiczna, atropina, barbiturat, beta-adrenolityk, działanie depresyjne, działanie nasenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie sedatywne, działanie uspokajające, efekt kliniczny, farmakolog kliniczny, fenylefryny chlorowodorek, inhibitor monoaminooksydazy, lek atropinopodobny, lek nasenny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek uspokajający, mechanizm interakcji, mepiraminy maleinian, nadciśnienie tętnicze, nadmierne uspokojenie, niewyraźne widzenie, ośrodkowy układ nerwowy, środek przeciwcholinergiczny, suchość jamy ustnej, tachykardia, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, upośledzenie funkcji poznawczych, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie psychomotoryczne, zaburzenie świadomości, zaburzenie widzenia, zatrzymanie moczu, zawrót głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Diane – 35 2 mg + 0,035 mg

Produkt leczniczy Diane-35, zawierający 2 mg octanu cyproteronu i 0,035 mg etynyloestradiolu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo. Induktory enzymów mikrosomalnych, takie jak fenytoina, barbiturany, karbamazepina, ryfampicyna czy ziele dziurawca, zwiększają klirens hormonów płciowych, co prowadzi do zmniejszenia skuteczności preparatu i ryzyka krwawień międzymiesiączkowych. W takich przypadkach zaleca się stosowanie dodatkowej mechanicznej metody antykoncepcji podczas terapii oraz przez 28 dni po jej zakończeniu. Antybiotyki (z wyjątkiem ryfampicyny i gryzeofulwiny) mogą również obniżać skuteczność Diane-35, dlatego mechaniczna antykoncepcja powinna być stosowana przez cały okres antybiotykoterapii i 7 dni po jej zakończeniu. Ponadto, inhibitory proteazy HIV/HCV oraz nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy mogą powodować zmienne zmiany stężeń hormonów, co wymaga indywidualnego dostosowania terapii.
aminotransferaza, antybiotykoterapia, barbiturat, biodostępność, cyklosporyna, dazabuwir, dziurawiec zwyczajny, enzym mikrosomalny, etorykoksyb, etynyloestradiol, felbamat, fenytoina, fibrynoliza, glekaprewir, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, indukcja enzymatyczna, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV/HCV, karbamazepina, klirens hormonu płciowego, krzepnięcie krwi, lamotrygina, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwprątkowy, lek przeciwwirusowy, metabolizm węglowodanów, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, octan cyproteronu, okskarbazepina, ombitaswir, parytaprewir, pibrentaswir, prymidon, rybawiryna, ryfampicyna, rytonawir, sofosbuwir, teofilina, tizanidyna, topiramat, welpataswir, wirusowe zapalenie wątroby typu C, woksylaprewir
Leksykon substancji czynnych
Witamina D3 – Interakcje

Witamina D3 (cholekalcyferol) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków, które mogą wpływać na jej skuteczność oraz bezpieczeństwo terapii. Leki indukujące enzymy wątrobowe, takie jak fenytoina, fenobarbital, ryfampicyna, czy glikokortykosteroidy, przyspieszają metabolizm witaminy D3, prowadząc do obniżenia stężenia 25-hydroksywitaminy D i osłabienia jej działania. Z kolei leki hamujące aktywację metaboliczną (izoniazyd) lub przemianę do aktywnych metabolitów (imidazole, aktynomycyna) zaburzają jej aktywność. Ponadto, żywice jonowymienne (cholestyramina, kolestypol) oraz leki zmniejszające wchłanianie tłuszczu (orlistat, olej mineralny) obniżają biodostępność witaminy D3. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z diuretykami tiazydowymi, które zwiększają ryzyko hiperkalcemii, oraz glikozydami nasercowymi (digoksyna, digitoksyna), gdzie podwyższone stężenie wapnia może nasilać toksyczność i ryzyko arytmii. Zaleca się monitorowanie stężenia 25-hydroksywitaminy D, wapnia w surowicy i moczu oraz EKG u pacjentów stosujących te kombinacje.
1-hydrolaza 25-hydroksywitaminy D, 25-dihydroksycholekalcyferol, 25-hydroksywitamina D, aktynomycyna, alfakalcydol, arytmia serca, barbiturat, cholekalcyferol, cholestyramina, deksametazon, digitoksyna, digoksyna, diuretyk tiazydowy, fenobarbital, fenytoina, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, glikozyd nasercowy, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, hipermagnezemia, hydrochlorotiazyd, imidazol, indapamid, itrakonazol, izoniazyd, kalcytriol, karbamazepina, ketokonazol, kolestypol, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm kości, orlistat, prednizon, przewlekła niewydolność nerek, ryfampicyna, tlenek magnezu, toksyczność glinu, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – AntyGrypin COMPLEX 500 mg + 200 mg + 4 mg

Preparat AntyGrypin COMPLEX zawiera trzy substancje czynne: paracetamol (500 mg), kwas askorbinowy (200 mg) oraz chlorofenaminy maleinian (4 mg). Spośród nich chlorofenamina, będąca przeciwhistaminowym lekiem I generacji, wywiera znaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, głównie poprzez indukcję senności i upośledzenie funkcji poznawczych. Ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza sedacji, jest największe na początku terapii, gdy organizm nie wykształcił jeszcze tolerancji na działanie przeciwhistaminowe. Dodatkowo, działanie sedatywne chlorofenaminy może ulec nasileniu w przypadku jednoczesnego spożywania alkoholu lub stosowania innych leków o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy, takich jak benzodiazepiny czy barbiturany.
alkohol etylowy, AntyGrypin COMPLEX, barbiturat, benzodiazepina, chlorofenaminy maleinian, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie przeciwbólowe i przeciwgorączkowe, działanie przeciwhistaminowe, działanie sedatywne, funkcja poznawcza, kwas askorbowy, paracetamol, senność, środek uspokajający, upośledzenie funkcji poznawczej, witamina C, zaburzenie psychomotoryczne, zdolność psychomotoryczna
Leksykon leków
Interakcje leku – Clormetin 0,03 mg + 2 mg

Produkt leczniczy Clormetin, zawierający etynyloestradiol 0,03 mg oraz chlormadinonu octan 2 mg, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie leków indukujących enzymy mikrosomalne wątroby (np. barbiturany, karbamazepina, ryfampicyna, rytonawir, efawirenz, ziele dziurawca), które zwiększają klirens hormonów, prowadząc do obniżenia ich stężenia i ryzyka krwawień międzymiesiączkowych oraz zmniejszenia skuteczności antykoncepcyjnej. W takich przypadkach zaleca się stosowanie dodatkowej mechanicznej metody antykoncepcji przez cały okres terapii induktorem oraz przez 28 dni po jej zakończeniu, a w przypadku długotrwałego leczenia rozważenie alternatywnej, niehormonalnej metody antykoncepcji. Ponadto, leki przeciwwirusowe stosowane w terapii HCV (ombitaswir/parytaprewir/rytonawir, dasabuwir ± rybawiryna, glekaprewir/pibrentaswir) mogą zwiększać ryzyko podwyższenia aktywności AlAT, co wymaga zmiany metody antykoncepcji na progestagenową lub niehormonalną na czas terapii oraz powrotu do Clormetin dopiero po 2 tygodniach od zakończenia leczenia.
aktywność AlAT, barbiturat, choroba wątroby, cyklosporyna, doustny lek przeciwcukrzycowy, fenytoina, fibrynoliza, flukonazol, glekaprewir, indukcja enzymatyczna, induktor enzymatyczny, indynawir, inhibitor HCV, inhibitor proteazy, karbamazepina, klofibrat, krwawienie międzymiesiączkowe, lamotrygina, lek przeciwgrzybiczny imidazolowy, lek przeciwinfekcyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, lorazepam, metabolizm wątrobowy, morfina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, oksykarbazepina, ombitaswir, paracetamol, parametr czynności nadnerczy, parametr czynności tarczycy, parametr czynności wątroby, prednizolon, ryfampicyna, teofilina, tolerancja glukozy, troleandomycyna, wskaźnik krzepnięcia
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Doreta 37,5 mg + 325 mg

Produkt leczniczy Doreta zawiera 37,5 mg tramadolu chlorowodorku (odpowiadającego 32,94 mg tramadolu) oraz 325 mg paracetamolu w każdej tabletce. Tramadol, jako substancja działająca na ośrodkowy układ nerwowy, może wywoływać działania niepożądane takie jak senność i zawroty głowy, które istotnie upośledzają zdolności psychomotoryczne pacjenta. Ryzyko nasilenia tych objawów wzrasta przy jednoczesnym spożywaniu alkoholu oraz stosowaniu innych leków o działaniu depresyjnym na OUN, w tym benzodiazepin, barbituranów, opioidów, niektórych leków przeciwhistaminowych oraz środków nasennych i uspokajających. W związku z tym, pacjenci powinni być ostrzeżeni o konieczności powstrzymania się od prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn w przypadku wystąpienia wymienionych objawów.
barbiturat, benzodiazepina, charakterystyka produktu leczniczego, chlorowodorek tramadolu, depresja OUN, działanie sedatywne, lek nasenny i uspokajający, lek o działaniu depresyjnym, lek opioidowy przeciwbólowy, lek przeciwhistaminowy, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, senność, sprawność psychomotoryczna, tabletka powlekana, tramadol, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna
Leksykon leków
Interakcje leku – Medithyrox 75 mcg

Lewotyroksyna sodowa, substancja aktywna Medithyrox, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jej biodostępność, metabolizm oraz działanie kliniczne. Substancje takie jak żywice jonowymienne (np. kolestyramina), związki glinu, preparaty żelaza i wapnia, orlistat, sewelamer, produkty sojowe oraz inhibitory pompy protonowej mogą znacząco obniżać wchłanianie lewotyroksyny, co wymaga zachowania odpowiednich odstępów czasowych (np. 4-5 godzin przed żywicami jonowymiennymi, minimum 2 godziny przed preparatami zawierającymi glin, żelazo lub wapń) oraz monitorowania parametrów tarczycowych (TSH, fT4, fT3). Ponadto, lewotyroksyna silnie wiąże się z białkami osocza, a leki takie jak pochodne kumaryny, fenytoina, salicylany, dikumarol, furosemid i klofibrat mogą wypierać ją z tych połączeń, prowadząc do przejściowego wzrostu stężenia wolnych hormonów tarczycy i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych, w tym krwawień, co wymaga regularnej kontroli parametrów krzepnięcia i dostosowania dawek leków przeciwzakrzepowych.
amiodaron, barbiturat, beta-bloker, dziurawiec zwyczajny, estrogen, fenytoina, glikokortykosteroid, hormon tarczycy, hormonalna terapia zastępcza, induktor enzymatyczny, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, konwersja T4 do T3, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, lewotyroksyna sodowa, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, orlistat, parametr tarczycowy, pochodna kumaryny, preparat żelaza, propylotiouracyl, salicylan, sertralina, sewelamer, środek kontrastowy jodowy, stężenie TSH, tachykardia, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, związek glinu, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – Prograf 5 mg/ml

Takrolimus jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 w wątrobie oraz w ścianie jelita, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami i preparatami roślinnymi wpływającymi na ten enzym. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, makrolidy (np. klarytromycyna), inhibitory proteazy HIV (np. rytonawir) oraz inne silne inhibitory, znacząco zwiększają stężenie takrolimusu we krwi, głównie poprzez zwiększenie biodostępności po podaniu doustnym, co wymaga ścisłego monitorowania stężenia leku i dostosowania dawki. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, fenytoina czy ziele dziurawca, obniżają stężenie takrolimusu, co może wymagać zwiększenia dawki. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych i neurotoksycznych, gdyż mogą one nasilać działania niepożądane takrolimusu, w tym nefrotoksyczność i neurotoksyczność. Zaleca się unikanie grejpfrutów i soku grejpfrutowego ze względu na wysokie ryzyko interakcji prowadzących do toksyczności.
aminoglikozyd, antybiotyk makrolidowy, barbiturat, bloker kanału wapniowego, cyklosporyna, dziurawiec zwyczajny, efekt immunosupresyjny, etanol odwodniony, hepatotoksyczność, inhibitor CYP3A4, inhibitor gyrazy, inhibitor kinazy, inhibitor P-gp, inhibitor proteazy HCV, inhibitor proteazy HIV, izoenzym CYP3A4, kannabidiol, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas mykofenolowy, lek immunosupresyjny, lek nefrotoksyczny, lek przeciwgrzybiczny, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, odstęp QT, sok grejpfrutowy, środek antykoncepcyjny steroidowy, statyna, takrolimus, terapia przeciwwirusowa, transplantolog, wankomycyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Xanax SR 1 mg

Alprazolam, substancja czynna Xanax SR, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie alprazolamu z alkoholem etylowym oraz innymi lekami o działaniu sedatywnym (benzodiazepiny, barbiturany, opioidy, leki przeciwpsychotyczne, przeciwhistaminowe I generacji), co może prowadzić do nasilenia depresji ośrodkowego układu nerwowego, zwiększonego ryzyka depresji oddechowej, zaburzeń psychomotorycznych i upadków. Alprazolam jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, dlatego inhibitory tego enzymu (np. ketokonazol, itrakonazol, makrolidy, inhibitory proteazy HIV) mogą znacząco zwiększać stężenie leku, natomiast induktory (rifampicyna, fenytoina, karbamazepina) obniżają jego poziom, co wymaga odpowiedniej modyfikacji dawkowania. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku oraz z niewydolnością wątroby i nerek, u których ryzyko działań niepożądanych jest zwiększone.
alkohol etylowy, alprazolam, antybiotyk makrolidowy, barbiturat, benzodiazepina, cymetydyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, digoksyna, diltiazem, doustny lek antykoncepcyjny, działanie addytywne, działanie sedatywne, dziurawiec, erytromycyna, fenytoina, flukonazol, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek uspokajający, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, opioid, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, politerapia, rifampicyna, sedacja, SNRI, sok grejpfrutowy, SSRI, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ GABA-ergiczny, werapamil, Xanax SR, zaburzenie psychomotoryczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Jovesto 0,5 mg/ml

Produkt leczniczy Jovesto zawierający desloratadynę wykazuje brak istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych z erytromycyną oraz ketokonazolem, co potwierdzają badania kliniczne u dorosłych, nie wymagając modyfikacji dawkowania (desloratadyna 0,5 mg/ml, roztwór doustny). Jednakże brak danych dotyczących interakcji u dzieci i młodzieży wymaga zachowania szczególnej ostrożności w tej populacji, zwłaszcza przy politerapii. W przypadku alkoholu etylowego, mimo że badania kontrolowane nie wykazały nasilenia działania depresyjnego na ośrodkowy układ nerwowy, dane z nadzoru porejestracyjnego wskazują na ryzyko nietolerancji i zatrucia, co uzasadnia zalecenie ograniczenia lub unikania spożycia alkoholu podczas terapii oraz monitorowanie objawów takich jak zaczerwienienie skóry, nudności czy tachykardia.
alkohol etylowy, antybiotyk makrolidowy, barbiturat, benzodiazepina, CYP3A4, depresja ośrodkowego układu nerwowego, desloratadyna, działanie niepożądane, erytromycyna, glikol propylenowy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwgrzybiczy, leki depresyjne OUN, metabolizm desloratadyny, nadzór porejestracyjny, nietolerancja alkoholu, nudności, opioid, politerapia, sorbitol, szlak enzymatyczny, tachykardia, zaburzenie czynności wątroby, zaczerwienienie skóry, zatrucie
Leksykon leków
Interakcje leku – Valdispert Stres 200 mg + 68 mg

Produkt leczniczy Valdispert Stres zawiera 200 mg wyciągu z korzenia kozłka lekarskiego oraz 68 mg wyciągu z szyszek chmielu i charakteryzuje się ograniczonym ryzykiem interakcji farmakokinetycznych, zwłaszcza z lekami metabolizowanymi przez enzymy CYP 2D6, CYP 3A4/5, CYP 1A2 oraz CYP 2E1, gdzie nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji. Istotne jest jednak unikanie jednoczesnego stosowania z syntetycznymi lekami uspokajającymi ze względu na wysokie ryzyko nasilenia sedacji, osłabienia funkcji poznawczych oraz zaburzeń psychomotorycznych. Podobne środki ostrożności dotyczą alkoholu, który może potęgować działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy, prowadząc do wzmożonej sedacji oraz zaburzeń koordynacji i koncentracji.
anestezja, barbiturat, benzodiazepina, cytochrom P450, depresja oddechowa, działanie ośrodkowe, enzym CYP 1A2, enzym CYP 2D6, enzym CYP 2E1, Humulus lupulus, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, koordynacja psychoruchowa, korzeń kozłka lekarskiego, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, sedacja, syntetyczny lek uspokajający, Valeriana officinalis, właściwość uspokajająca, wyciąg z szyszek chmielu
Leksykon substancji czynnych
Olejek eteryczny z kwiatów goździków – Interakcje

Olejek eteryczny z kwiatów goździków (Syzygium aromaticum) obecny w preparatach takich jak Melisana Klosterfrau, zawierających 66,3%-67,3% (V/V) etanolu, może wchodzić w liczne interakcje farmakologiczne. Szczególnie istotne są interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, acenokumarol), które mogą wymagać monitorowania INR ze względu na ryzyko zwiększonego krwawienia. Etanol zawarty w preparacie wpływa na aktywność enzymów cytochromu P450 (CYP2E1, CYP3A4, CYP2C9), co może zmieniać metabolizm leków takich jak cyklosporyna, statyny czy leki hipoglikemizujące. Zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem preparatu a innymi lekami, aby ograniczyć ryzyko interakcji. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy (inhibitory MAO, SSRI, leki przeciwdrgawkowe, benzodiazepiny) może nasilać działanie sedatywne i neuropsychiatryczne, co wymaga szczególnej ostrożności lub unikania kojarzenia.
acenokumarol, barbiturat, benzodiazepina, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, depresja ośrodkowego układu nerwowego, depresja OUN, działanie niepożądane antycholinergiczne, działanie sedatywne, efekt neuropsychiatryczny, farmakokinetyka, funkcja psychomotoryczna, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja międzylekowa, izoenzym CYP2E1, kompozycja fitochemiczna, lek antycholinergiczny, lek hipoglikemizujący, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sedatywny, metabolizm glukozy, metabolizm wątrobowy, monitorowanie glikemii, monitorowanie INR, olejek goździkowy, parametr krzepnięcia, pochodna kumaryny, próg drgawkowy, przełom nadciśnieniowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, statyna, Syzygium aromaticum, tyramina, warfaryna, żeń-szeń
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Salson 60 mg

Lek Salson, zawierający 60 mg gliklazydu w postaci tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na gliklazyd, inne pochodne sulfonylomocznika, sulfonamidy oraz substancje pomocnicze leku. Nie powinien być stosowany u chorych z cukrzycą typu 1, ostrymi powikłaniami cukrzycy (stan przedśpiączkowy, śpiączka cukrzycowa, kwasica ketonowa), ciężką niewydolnością nerek i wątroby ze względu na ryzyko hipoglikemii i zaburzenia metabolizmu. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania z mikonazolem, który hamuje metabolizm gliklazydu, zwiększając ryzyko hipoglikemii. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u kobiet karmiących piersią z powodu ryzyka przenikania gliklazydu do mleka i wystąpienia hipoglikemii u niemowląt.
barbiturat, cukrzyca typu 1, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, enzym wątrobowy, gliklazyd, hemoliza, hipoglikemia, insulinoterapia, komórka beta trzustki, kwasica ketonowa, lek hipoglikemizujący, lek przeciwgrzybiczy, mikonazol, monitorowanie glikemii, nadwrażliwość, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pochodna sulfonylomocznika, reakcja anafilaktyczna, ryfampicyna, śpiączka cukrzycowa, stan przedśpiączkowy, substancja czynna, sulfonamid, zaburzenie funkcji tarczycy, zaburzenie wodno-elektrolitowe
Leksykon substancji czynnych
Chloroprokaina – Przedawkowanie

Chloroprokaina, stosowana w produkcie Ampres (10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań), rzadko wywołuje ogólnoustrojową toksyczność przy zalecanych dawkach dooponowych, jednak przedawkowanie stanowi poważne zagrożenie. Toksyczność może wynikać z błędów metodologicznych (np. wstrzyknięcie zbyt dużej dawki, podanie do naczynia krwionośnego, nieprawidłowa pozycja pacjenta) oraz mechanizmów farmakodynamicznych i farmakokinetycznych. Objawy przedawkowania dotyczą głównie ośrodkowego układu nerwowego (OUN) i układu sercowo-naczyniowego. Wczesne symptomy OUN obejmują parestezje okolic ust, odrętwienie języka, zawroty głowy, zaburzenia słuchu i szumy uszne, a następnie zaburzenia widzenia i skurcze mięśni, które mogą poprzedzać uogólnione drgawki toniczno-kloniczne. W ciężkich przypadkach obserwuje się utratę przytomności, hipoksję, hiperkapnię oraz zatrzymanie oddechu. Toksyczność sercowo-naczyniowa manifestuje się niedociśnieniem tętniczym, bradykardią, arytmiami, a w skrajnych przypadkach zatrzymaniem akcji serca. Dożylna dawka LD50 chloroprokainy u myszy wynosi 97 mg/kg, a toksyczne efekty pojawiają się zwykle w ciągu 1 minuty po podaniu dożylnym.
Ampres, arytmia, barbiturat, benzodiazepina, bradykardia, chloroprokaina, dawka LD50, drgawki toniczno-kloniczne, drgawki uogólnione, hipoksja, hipotensja, kwasica, lek analeptyczny, lek przeciwdrgawkowy, medycyna ratunkowa, niedobór cholinesterazy, niedociśnienie tętnicze, odrętwienie języka, ośrodkowy układ nerwowy, parestezje, podanie dooponowe, podanie dożylne, resuscytacja, skurcze mięśni, szumy uszne, toksyczność ogólnoustrojowa, układ krążenia, wstrzyknięcie donaczyniowe, zaburzenia słuchu, zaburzenia wzrokowe, zatrzymanie krążenia, zatrzymanie oddechu, znieczulenie ogólne, znieczulenie rdzeniowe
Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z sosny – Interakcje

Wyciąg z sosny (Pinus sylvestris L., turiones) stosowany w preparatach z kodeiną, takich jak HERBAPINI, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpłynąć na bezpieczeństwo terapii. Przeciwwskazane jest łączenie tych preparatów z inhibitorami MAO (np. linezolid, moklobemid, selegilina) oraz stosowanie ich do 2 tygodni po odstawieniu tych leków ze względu na ryzyko poważnych interakcji. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami uspokajającymi, przeciwhistaminowymi I generacji, nasennymi, przeciwlękowymi, przeciwcholinergicznymi, prokinetycznymi, przeciwbiegunkowymi, znieczulającymi, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, przeciwpsychotycznymi, antagonistami receptorów opioidowych, chinidyną oraz lekami przeciwnadciśnieniowymi wymaga ostrożności i monitorowania ze względu na ryzyko nasilenia działania uspokajającego, hipotensyjnego, depresji oddechowej, zaparć, czy zespołu odstawiennego. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z alkoholem etylowym, który w dawce 1,05 g etanolu na 15 ml syropu HERBAPINI może potęgować sedację i ryzyko depresji oddechowej.
alkohol etylowy, amitryptylina, antagonista receptora opioidowego, astma, atropina, barbiturat, benzodiazepina, beta-bloker, buprenorfina, chinidyna, cymetydyna, cyprofloksacyna, depresja oddechowa, difenhydramina, domperidon, fentanyl, haloperidol, hydroksyzyna, inhibitor ACE, inhibitor monoaminooksydazy, klomipramina, kodeina fosforan, lek przeciwbiegunkowy, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, linezolidem, loperamid, meksyletyna, metoklopramid, moklobemid, nalokson, naltrekson, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, Pinus sylvestris, POChP, propofol, rytonawir, selegilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wyciąg z sosny, zespół odstawienny
Leksykon substancji czynnych
Klorazepan – Interakcje

Klorazepan, jako benzodiazepina, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie klorazepanu z opioidami, co zwiększa ryzyko sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu, wskazując na konieczność ścisłego ograniczenia dawki i czasu terapii. Ponadto, klorazepan nasila działanie innych leków hamujących ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takich jak neuroleptyki, leki nasenne, przeciwdepresyjne, przeciwhistaminowe o działaniu uspokajającym, leki zwiotczające mięśnie oraz produkty lecznicze znieczulające, co może prowadzić do upośledzenia zdolności psychomotorycznych i zwiększonego ryzyka depresji OUN. Interakcje z lekami przeciwdrgawkowymi i tytoniem przyspieszają metabolizm klorazepanu, natomiast produkty zobojętniające opóźniają jego wchłanianie bez zmiany biodostępności. Warto również zwrócić uwagę na nieprzewidywalne efekty interakcji z fenytoiną oraz osłabienie działania lewodopy podczas terapii skojarzonej.
alkohol etylowy, barbiturat, benzodiazepina, biodostępność, cymetydyna, cyzapryd, depresja oddechowa, fenytoina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z opioidami, klorazepan, klozapina, kurara, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek psychotropowy, lek znieczulający, lek zwiotczający mięśnie, lewodopa, metabolizm leku, neuroleptyk, objaw odstawienia, opioid przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, uzależnienie psychiczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Levirox 50 mcg

Lewotyroksyna sodowa, substancja czynna preparatu Levirox, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jej skuteczność terapeutyczną oraz bezpieczeństwo stosowania. Kluczowe interakcje dotyczą leków zmniejszających wchłanianie lewotyroksyny, takich jak żywice jonowymienne (cholestyramina, kolestypol), preparaty zawierające glin, żelazo, wapń, orlistat oraz sewelamer, co wymaga odpowiedniego odstępu czasowego między podaniem leków (4-5 godzin dla żywic, minimum 2 godziny dla pozostałych). Ponadto, leki indukujące enzymy wątrobowe (barbiturany, karbamazepina) zwiększają metabolizm lewotyroksyny, co może wymagać zwiększenia dawki. Inhibitory proteazy (rytonawir, indynawir, lopinawir) oraz inhibitory kinazy tyrozynowej (imatynib, sunitynib) mogą zmieniać stężenia hormonów tarczycy, wskazując na konieczność ścisłego monitorowania funkcji tarczycy i dostosowania dawki lewotyroksyny.
amiodaron, barbiturat, chlorochina, cholestyramina, dikumarol, doustny środek antykoncepcyjny, działanie antyagregacyjne, działanie przeciwzakrzepowe, estrogen, fenytoina, furosemid, glikokortykosteroid, hormon tarczycy, hormonalna terapia zastępcza, imatynib, indynawir, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor proteazy, karbamazepina, klirens wątrobowy, klofibrat, lek beta-sympatykolityczny, lek hipoglikemizujący, lek indukujący enzymy wątrobowe, lek przeciwcukrzycowy, lewotyroksyna sodowa, lopinawir, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, obwodowa konwersja T4 do T3, orlistat, ośrodkowy układ nerwowy, parametr krzepnięcia, pochodna kumaryny, preparat zawierający glin, produkt zawierający soję, proguanil, propylotiouracyl, przewlekła choroba nerek, rytonawir, salicylan, sertralina, sewelamer, sól wapnia, środek kontrastowy zawierający jod, stężenie TSH, sunitynib, wiązanie z białkami osocza, wole guzkowe, wolna frakcja hormonu tarczycy, związek żelaza, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – ApoSuprid 200 mg

Amisulpryd wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie amisulprydu z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak przeciwarytmiki klasy Ia (chinidyna, dyzopiramid), klasy III (amiodaron, sotalol) oraz innymi substancjami o potencjale torsade de pointes (np. beprydyl, cyzapryd, tiorydazyna, metadon, dożylna erytromycyna). Również antagonizm farmakodynamiczny z lekami dopaminergicznymi (lewodopa, bromokryptyna, ropinirol) stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Leki powodujące bradykardię (beta-adrenolityki, diltiazem, werapamil, glikozydy naparstnicy) oraz te wywołujące hipokaliemię (diuretyki, amfoterycyna B i.v., glikokortykosteroidy) zwiększają ryzyko arytmii i wymagają ostrożności. Warto podkreślić konieczność monitorowania EKG i elektrolitów, zwłaszcza potasu, podczas terapii.
agonista dopaminergiczny, amfoterycyna B, amiodaron, amisulpryd, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora dopaminowego, barbiturat, benzodiazepina, beta-adrenolityk, bradykardia, bromokryptyna, chinidyna, częstoskurcz komorowy polimorficzny, diltiazem, diuretyk, dyzopiramid, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, guanfacyna, haloperydol, hipokaliemia, imipramina, klonidyna, klozapina, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zobojętniający sok żołądkowy, lewodopa, meflochina, nagły zgon sercowy, neuroleptyk, niedociśnienie ortostatyczne, objaw pozapiramidowy, ośrodkowy układ nerwowy, pimozyd, ropinirol, sedacja, sotalol, sukralfat, torsade de pointes, werapamil, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Silodosin Accord 8 mg

Sylodosyna jest metabolizowana głównie przez CYP3A4, dehydrogenazę alkoholową oraz UGT2B7 i jest substratem P-glikoproteiny, co czyni jej farmakokinetykę podatną na interakcje z inhibitorami i induktorami tych enzymów i transporterów. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (400 mg), powodują 3,7-krotne zwiększenie Cmax i 3,1-krotne zwiększenie AUC sylodosyny, co wyklucza ich jednoczesne stosowanie. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. diltiazem) zwiększają AUC o około 30% bez wpływu na Cmax, co nie wymaga korekty dawki. Jednoczesne stosowanie sylodosyny z innymi alfa-adrenolitykami jest niewskazane ze względu na ryzyko nasilenia hipotensji. Interakcje farmakodynamiczne z inhibitorami PDE-5 (syldenafil 100 mg, tadalafil 20 mg) mogą powodować nieistotne klinicznie obniżenie ciśnienia tętniczego, szczególnie u pacjentów >65 lat, dlatego konieczne jest monitorowanie ciśnienia i objawów niedociśnienia ortostatycznego.
alfa-adrenolityk, antagonista receptorów alfa-adrenergicznych, antagonista wapnia, barbiturat, beta-adrenolityk, cyklosporyna, CYP3A4, dehydrogenaza alkoholowa, digoksyna, diltiazem, działanie hipotensyjne, efekt hipotensyjny, fenytoina, hipotonia, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, ryfampicyna, rytonawir, sartan, silny inhibitor CYP3A4, substrat P-glikoproteiny, syldenafil, sylodosyna, tadalafil, test ortostatyczny, UGT2B7, umiarkowany inhibitor CYP3A4, wazodylatacja, zawroty głowy
Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z liści bluszczu – Interakcje

Wyciąg z liści bluszczu (Hedera helix L., folium) stosowany jako substancja czynna w lekach wykrztuśnych (np. Hedussin 33 mg/4 ml, HeliPico 27,78 mg/5 ml, Mucoplant 1,54 mg/ml, Pectolvan 7 mg/ml) nie wykazuje udokumentowanych istotnych interakcji farmakologicznych z innymi produktami leczniczymi. Brak jest dedykowanych badań interakcji lekowych dla większości preparatów, co ogranicza możliwość jednoznacznej oceny ryzyka. W dokumentacji medycznej nie odnotowano zgłoszeń dotyczących wpływu wyciągu na działanie innych leków, jednakże brak zgłoszeń nie wyklucza potencjalnych interakcji. Preparaty te zawierają etanol – np. HeliPico 0,7 mg etanolu/5 ml – stosowany jako rozpuszczalnik ekstrakcyjny (etanol 30% m/m), co może mieć znaczenie w kontekście metabolizmu i potencjalnych interakcji z alkoholem spożywanym przez pacjenta.
barbiturat, benzodiazepina, biotransformacja, choroba wątroby, dekstrometorfan, drogi oddechowe, działanie depresyjne na OUN, działanie wykrztuśne, enzym metabolizujący, etanol rozpuszczalnik ekstrakcyjny, Hedera helix, interakcja lekowa, karbamazepina, lek hepatotoksyczny, lek indukujący enzymy wątrobowe, lek nasenny, lek przeciwkaszlowy, odruch kaszlowy, ośrodkowy układ nerwowy, produkt leczniczy, wyciąg z liści bluszczu
Leksykon substancji czynnych
Promazyna – Interakcje

Promazyna, lek przeciwpsychotyczny z grupy fenotiazyn, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie promazyny z substancjami depresyjnymi na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak barbiturany, leki uspokajające, nasenne oraz opioidowe leki przeciwbólowe, co może prowadzić do nasilenia działania sedatywnego i ryzyka depresji oddechowej. Interakcje z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) i trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi (TLPD) nasilają działanie uspokajające i antycholinergiczne, a łączenie z lekami wydłużającymi odstęp QT zwiększa ryzyko groźnych arytmii serca. Adrenalina jest absolutnie przeciwwskazana u pacjentów po przedawkowaniu promazyny. Ponadto, promazyna może zaburzać działanie leków przeciwpadaczkowych, hipoglikemizujących oraz wpływać na ryzyko agranulocytozy przy jednoczesnym stosowaniu karbamazepiny, antybiotyków i cytostatyków.
adrenalina, agranulocytoza, alkohol etylowy, amfetamina, antybiotyk, arytmia, barbiturat, blokada układu cholinergicznego, choroba Parkinsona, cukrzyca, cytostatyk, depresant ośrodkowego układu nerwowego, depresja oddechowa, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie antycholinergiczne, działanie sedatywne, fenotiazyna, gospodarka węglowodanowa, guanetydyna, hipotensja, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, karbamazepina, klonidyna, lek cholinolityczny, lek dopaminergiczny, lek hipoglikemizujący, lek hipotensyjny, lek mielotoksyczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek psychotropowy, lek uspokajający i nasenny, lek zobojętniający sok żołądkowy, lewodopa, lit, morfologia krwi, neuroleptyk, neurotoksyczność, objaw pozapiramidowy, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, parkinsonizm, polipragmazja, promazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, wydłużenie odstępu QT, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon substancji czynnych
Lewocetyryzyna – Interakcje

Lewocetyryzyna, jako silny i selektywny antagonista receptora H1, wykazuje relatywnie bezpieczny profil interakcji lekowych, oparty głównie na danych dotyczących racematu cetyryzyny. Badania nie wykazały istotnych klinicznie interakcji z antybiotykami makrolidowymi (erytromycyna, azytromycyna), ketokonazolem, diazepamem, glipizydem czy cymetydyną. Jedyną znaczącą interakcją farmakokinetyczną jest zwiększenie ekspozycji na cetyryzynę o około 40% podczas jednoczesnego stosowania z rytonawirem (600 mg 2x/dobę), co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki lewocetyryzyny (10 mg/dobę). Podawanie leku z pokarmem nie zmienia stopnia wchłaniania, lecz opóźnia jego szybkość, co nie wpływa na skuteczność terapeutyczną. Niewielkie zmniejszenie klirensu cetyryzyny (16%) obserwowano po podaniu teofiliny (400 mg/dobę), jednak bez znaczenia klinicznego.
aktywny enancjomer, antagonista receptora H1, antybiotyk makrolidowy, azytromycyna, barbiturat, benzodiazepina, bloker receptora H2, choroba wrzodowa, cymetydyna, diazepam, działanie depresyjne, erytromycyna, glipizyd, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, klirens cetyryzyny, klirens teofiliny, lek nasenny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwinfekcyjny, lek przeciwlękowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwirusowy, lek sedatywny, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna sulfonylomocznika, racemat cetyryzyny, rytonawir, sprawność psychomotoryczna, teofilina, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Xylodont 2% 20 mg/ml

Stosowanie lidokainy chlorowodorku w preparacie Xylodont 2% (20 mg/ml, 36 mg w 1,8 ml wkładzie) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania innych amidowych leków miejscowo znieczulających (bupiwakaina, mepiwakaina, ropiwakaina), co może prowadzić do kumulacji toksyczności i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych na układ sercowo-naczyniowy i nerwowy. Spożywanie alkoholu etylowego podczas terapii nasila depresję ośrodkowego układu nerwowego oraz może indukować enzymy mikrosomalne wątrobowe, skracając czas działania lidokainy i zmniejszając skuteczność znieczulenia. Zaleca się całkowite powstrzymanie się od alkoholu przed, w trakcie i po zastosowaniu leku.
alkohol etylowy, amiodaron, antagonista kanału wapniowego, artykaina, atropina, barbiturat, benzodiazepina, białko osocza, bupiwakaina, cytochrom P450 CYP3A4, działanie inotropowe ujemne, działanie sedatywne, działanie toksyczne, efekt depresyjny, efekt hipotensyjny, enzym mikrosomalny, erytromycyna, fenytoina, funkcja poznawcza, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, kardiotoksyczność, ketokonazol, lek cholinolityczny, lek miejscowo znieczulający, lek miejscowo znieczulający z grupy amidów, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek sedatywny, lidokainy chlorowodorek, mepiwakaina, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, prokainamid, propranolol, reakcja toksyczna, ropiwakaina, skopolamina, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie funkcji wątroby, znieczulenie miejscowe
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Hydroxyzinum Adamed 25 mg

Hydroksyzyna (Hydroxyzinum Adamed) w dawkach 10 mg i 25 mg wykazuje działanie uspokajające, które może istotnie upośledzać funkcje psychomotoryczne, w tym zdolność reakcji i koncentrację uwagi. Wydłużony czas reakcji i obniżona koncentracja zwiększają ryzyko wypadków podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Efekty te mogą wystąpić nawet przy standardowych dawkach terapeutycznych i utrzymywać się dłużej niż subiektywne odczucia senności. Lekarz ma obowiązek poinformować pacjenta o tych ograniczeniach, zwłaszcza w kontekście indywidualnej wrażliwości, wieku, masy ciała oraz stanu zdrowia, które mogą modulować nasilenie działania leku.
barbiturat, benzodiazepina, dawka terapeutyczna, działanie sedatywne, działanie uspokajające, efekt niepożądany, efekt sedatywny, funkcja psychomotoryczna, hydroksyzyna, Hydroxyzinum Adamed, interakcja hydroksyzyny, koncentracja uwagi, lek przeciwhistaminowy, metabolizm, nadmierne uspokojenie, objaw sedatywny, opioid, roszczenie odszkodowawcze, świadoma zgoda, tabletka powlekana, upośledzenie funkcji psychomotorycznej, zaburzenie psychomotoryczne, zdolność psychomotoryczna, zdolność reakcji
Leksykon leków
Interakcje leku – Rumianek fix –

Preparaty zawierające wyciągi z rumianku (Matricaria recutita L.) wykazują potencjalne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez modulację enzymów układu cytochromu P450 (CYP450). Szczególnie istotne są interakcje u pacjentów po przeszczepach narządów, zwłaszcza nerek, stosujących doustnie duże dawki rumianku przez około 2 miesiące, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności leków immunosupresyjnych i zwiększonego ryzyka odrzutu przeszczepu. Ponadto, preparaty rumianku mogą indukować lub hamować enzymy CYP450, co wpływa na stężenia leków metabolizowanych przez ten układ, modyfikując ich efekt terapeutyczny. Interakcje z lekami uspokajającymi (benzodiazepiny, barbiturany) mają charakter synergistyczny, nasilając działanie sedatywne i ryzyko zaburzeń psychomotorycznych. Ryzyko interakcji z lekami przeciwzakrzepowymi jest niskie, ale teoretycznie może zwiększać ryzyko krwawień.
aplikacja miejscowa, barbiturat, benzodiazepina, cytochrom P450, działanie przeciwzakrzepowe, działanie uspokajające, efekt sedatywny, efekt terapeutyczny, enzym cytochromu P450, kwiat rumianku, lek immunosupresyjny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek uspokajający, Matricaria recutita, metabolizm alkoholu, odrzucenie przeszczepu, przeszczep narządów, przeszczep nerki, ryzyko krwawienia, śluzówka jamy ustnej, stężenie leku we krwi, wąski indeks terapeutyczny, wyciąg z rumianku, zaburzenie psychomotoryczne
Leksykon substancji czynnych
Esmolol – Interakcje

Esmolol, jako beta-adrenolityk o szybkim działaniu, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, szczególnie z lekami wpływającymi na układ sercowo-naczyniowy. Szczególnie istotne są interakcje z antagonistami wapnia (werapamil, diltiazem), które nasilają ujemne działanie inotropowe i chronotropowe, zwiększając ryzyko bradykardii, zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz niewydolności serca, co jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami przewodzenia. Pochodne dihydropirydyn (np. nifedypina) mogą nasilać działanie hipotensyjne, zwiększając ryzyko niedociśnienia. Leki przeciwarytmiczne klasy I (dyzopiramid, chinidyna) oraz amiodaron mogą nasilać ujemne działanie inotropowe i wydłużać czas przewodzenia, a digoksyna zwiększa swoje stężenie w osoczu o 10-20%, co wymaga monitorowania ze względu na ryzyko bradykardii. Ponadto, esmolol może nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, maskując tachykardię jako objaw hipoglikemii, co wymaga szczególnej ostrożności w monitorowaniu glikemii.
adrenalina, agonista receptora alfa2-adrenergicznego, amiodaron, amitryptylina, antagonista wapnia, barbiturat, beta-adrenolityk, blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia, chinidyna, chloropromazyna, digoksyna, diltiazem, doustny lek przeciwcukrzycowy, dyzopiramid, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, imipramina, insulina, klonidyna, klozapina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek sympatykomimetyczny, miwakurium, moksonidyna, morfina, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, pochodna dihydropirydyny, pochodna fenotiazyny, pochodna sporyszu, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reakcja anafilaktyczna, skurcz naczyń obwodowych, suksametoniowy chlorek, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, werapamil, wziewny środek znieczulający, zaburzenie przewodzenia
Leksykon leków
Interakcje leku – Esmocard Lyo 2500 mg

Produkt leczniczy ESMOCARD LYO, zawierający esmolol chlorowodorek, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, szczególnie z lekami wpływającymi na układ sercowo-naczyniowy. Szczególnie istotne są interakcje z antagonistami wapnia (werapamil, diltiazem), które nasilają ujemne działanie inotropowe i chronotropowe, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania u pacjentów z zaburzeniami przewodzenia; zaleca się również unikanie podawania ESMOCARD LYO w ciągu 48 godzin od odstawienia werapamilu. Pochodne dihydropirydyn (np. nifedypina) zwiększają ryzyko niedociśnienia, a leki przeciwarytmiczne klasy I oraz amiodaron mogą nasilać ujemne działanie inotropowe i wpływać na przewodzenie przedsionkowo-komorowe. Współistniejące stosowanie z digoksyną może zwiększać jej stężenie o 10-20%, co wymaga monitorowania. Ponadto, ESMOCARD LYO może nasilać działanie hipoglikemiczne insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, maskując tachykardię jako objaw hipoglikemii, co wymaga częstego monitorowania glikemii.
agonista receptora alfa2-adrenergicznego, amiodaron, amisulpryd, amitryptylina, antagonista wapnia, barbiturat, beta-adrenolityk, blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia, chinidyna, chloropromazyna, digoksyna, diltiazem, doustny lek przeciwcukrzycowy, dyzopiramid, działanie inotropowe ujemne, esmolol, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, imipramina, insulina, klonidyna, klozapina, kurczliwość mięśnia sercowego, lek blokujący zwoje nerwowe, lek przeciwarytmiczny, lek sympatykomimetyczny, lek znieczulający, miwakurium, moksonidyna, morfina, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, NLPZ, pochodna dihydropirydyny, pochodna fenotiazyny, pochodna sporyszu, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reakcja anafilaktyczna, rezerpina, suksametoniowy chlorek, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, werapamil, zaburzenie hemodynamiczne
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fentanyl WZF 50 mcg/ml

Przy kwalifikacji pacjenta do leczenia produktem Fentanyl WZF kluczowe jest wykluczenie bezwzględnych przeciwwskazań, takich jak nadwrażliwość na fentanyl lub substancje pomocnicze, depresja oddychania (z wyjątkiem wskazań określonych w Charakterystyce Produktu Leczniczego) oraz choroby zaporowe płuc, które mogą nasilać ryzyko niewydolności oddechowej. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje lekowe, zwłaszcza bezwzględne przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) oraz konieczność zachowania co najmniej 2-tygodniowego odstępu po zakończeniu terapii IMAO, aby uniknąć zespołu serotoninowego lub nasilonej depresji ośrodkowego układu nerwowego. W przypadku planowanego podania zewnątrzoponowego lub podpajęczynówkowego należy wykluczyć infekcje w miejscu wkłucia, zaburzenia krzepnięcia, leczenie przeciwkrzepliwe, podwyższone ciśnienie śródczaszkowe oraz choroby demielinizacyjne OUN, które zwiększają ryzyko powikłań neurologicznych i krwawień.
astma oskrzelowa, barbiturat, benzodiazepina, depresja oddychania, depresja ośrodkowego układu nerwowego, droga zewnątrzoponowa i podpajęczynówkowa, inhibitor monoaminooksydazy, leczenie przeciwkrzepliwe, lek sedatywny, nadwrażliwość, niewydolność oddechowa, opioidowy lek przeciwbólowy, podwyższone ciśnienie śródczaszkowe, przewlekła obturacyjna choroba płuc, stan zapalny skóry, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie krzepnięcia krwi, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Escapelle tabletka 1500 mikrogramów 1500 mcg

Lewonorgestrel w dawce 1500 mikrogramów (Escapelle) wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami indukującymi enzymy wątrobowe, zwłaszcza CYP3A4, co prowadzi do znaczącego obniżenia stężenia lewonorgestrelu w osoczu (AUC) nawet o około 50%, jak w przypadku efawirenzu. Podobne ryzyko dotyczy barbituranów, fenytoiny, karbamazepiny, preparatów z dziurawca, ryfampicyny, rytonawiru, ryfabutyny oraz gryzeofulwiny. W konsekwencji dochodzi do obniżenia skuteczności antykoncepcji awaryjnej, co wymaga rozważenia alternatywnych metod, przede wszystkim niehormonalnej wkładki wewnątrzmacicznej z miedzią. W sytuacjach, gdy wkładka jest przeciwwskazana lub odrzucona przez pacjentkę, można rozważyć podanie podwójnej dawki lewonorgestrelu (3000 mikrogramów) w ciągu 72 godzin po stosunku, choć skuteczność takiego postępowania nie została potwierdzona klinicznie.
antykoncepcja awaryjna, barbiturat, cyklosporyna, CYP3A4, cytochrom P450, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzym wątrobowy, Escapelle, fenytoina, gryzeofulwina, Hypericum perforatum, induktor enzymatyczny, karbamazepina, metabolizm wątrobowy, objaw toksyczności, prymidon, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, wkładka wewnątrzmaciczna z miedzią
Leksykon substancji czynnych
Gefitinib – Interakcje

Gefitynib jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu przez CYP2D6, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol, mogą zwiększać AUC gefitynibu nawet o 80%, co podnosi ryzyko działań niepożądanych zależnych od dawki. U pacjentów z fenotypem szybkiego metabolizmu CYP2D6, jednoczesne stosowanie inhibitorów CYP3A4 może dodatkowo zwiększyć stężenia leku. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają AUC gefitynibu o 83%, co może skutkować zmniejszeniem skuteczności terapii. Leki podnoszące pH soku żołądkowego, takie jak ranitydyna, zmniejszają wchłanianie gefitynibu, redukując jego AUC o 47%. Gefitynib słabo hamuje CYP2D6, co może zwiększać ekspozycję na substraty tego enzymu (np. metoprolol o 35%), co jest istotne przy lekach o wąskim indeksie terapeutycznym. Ponadto, obserwowano zwiększone ryzyko krwawień i podwyższone INR u pacjentów stosujących jednocześnie warfarynę, co wymaga ścisłego monitorowania.
acenokumarol, antagonista receptora H2, barbiturat, białko BCRP, chinidyna, cytochrom P450, dezypramina, dziurawiec zwyczajny, fenytoina, fluoksetyna, gefitynib, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, itrakonazol, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kodeina, lek zobojętniający, metoprolol, metotreksat, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, paroksetyna, pozakonazol, propranolol, ranitydyna, rozuwastatyna, ryfampicyna, tamoksyfen, telitromycyna, topotekan, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Apap 500 mg

Paracetamol wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, zwłaszcza w kontekście ryzyka hepatotoksyczności. Preparat APAP 500 mg nie powinien być stosowany łącznie z innymi lekami zawierającymi paracetamol ze względu na ryzyko kumulacji dawki i uszkodzenia wątroby. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami indukującymi enzymy mikrosomalne wątroby (np. ryfampicyna, izoniazyd, karbamazepina, fenytoina, barbiturany), które zwiększają powstawanie toksycznego metabolitu NAPQI. Długotrwałe stosowanie paracetamolu u pacjentów przyjmujących doustne antykoagulanty (np. warfaryna) wymaga monitorowania INR z uwagi na nasilenie działania przeciwzakrzepowego. Ponadto, jednoczesne stosowanie z inhibitorami MAO może wywołać stan pobudzenia i hipertermię, a zydowudyna zwiększa ryzyko neutropenii i hepatotoksyczności, co wymaga kontroli morfologii krwi i funkcji wątroby.
antybiotyk beta-laktamowy, barbiturat, choroba Parkinsona, CYP2E1, cytochrom P450, diflunisal, flukloksacylina, glutation, hepatotoksyczność, inhibitor MAO, INR, izoniazyd, kwasica metaboliczna, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwretrowirusowy, lek przeciwzakrzepowy, NAPQI, neutropenia, paracetamol, ryfampicyna, sulfinpirazon, warfaryna, zydowudyna
Leksykon leków
Skład i postać leku – Amikacin Kabi 5 mg/ml

Amikacin Kabi to roztwór do infuzji o stężeniu 5 mg/ml amikacyny siarczanu, dostępny w butelkach o pojemnościach 50 ml (250 mg), 100 ml (500 mg) oraz 200 ml (1000 mg). Roztwór jest klarowny, bezbarwny, o pH 3,5-5,5 i osmolalności 270-330 mOsmol/kg. Produkt zawiera 3,54 mg sodu na ml (0,154 mmol), co jest istotne u pacjentów z ograniczeniami sodowymi. Substancje pomocnicze to chlorek sodu (izotoniczność), wodorotlenek sodu i kwas solny (regulacja pH) oraz woda do wstrzykiwań. Amikacin Kabi jest pakowany w butelki KabiPac z LDPE, zamknięte wieczkiem z PP lub PE/PP z gumowymi dyskami, dostępne w opakowaniach po 10 sztuk. Po otwarciu lub rozcieńczeniu roztwór zachowuje stabilność przez 24 godziny w temperaturze 2-8°C lub 25°C, z zaleceniem natychmiastowego zużycia ze względu na ryzyko mikrobiologiczne.
amfoterycyna, amikacyna, aminoglikozyd, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk makrolidowy, antybiotyk polienowy, antybiotyk tetracyklinowy, antykoagulant, barbiturat, beta-laktamaza, cefalosporyna, chemioterapeutyk przeciwbakteryjny, chlorek sodu, chlorotiazyd, chlortetracyklina, diuretyk tiazydowy, erytromycyna, fenytoina, heparyna, inaktywacja, kwas askorbinowy, kwas solny, lek przeciwpadaczkowy, nitrofurantoina, nowobiocyna, penicylina, roztwór chlorku sodu, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, roztwór Ringera, roztwór Ringera z mleczanami, siarczan amikacyny, stężenie antybiotyku w surowicy, substancja pomocnicza, sulfadiazyna, sulfonamid przeciwbakteryjny, technika aseptyczna, tiopenton, witamina B, witamina C, witamina rozpuszczalna w wodzie, woda do wstrzykiwań, wodorotlenek sodu
Leksykon leków
Interakcje leku – Corectin 10 10 mg

Bisoprolol, beta-adrenolityk stosowany w dawce 10 mg (Corectin 10), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu istotności klinicznej. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie bisoprololu z floktafeniną oraz sultoprydem ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, takich jak hamowanie mechanizmów kompensacyjnych przy niedociśnieniu i zwiększone ryzyko komorowych zaburzeń rytmu serca. Niezalecane jest łączenie bisoprololu z antagonistami wapnia z grupy werapamilu i diltiazemu oraz lekami przeciwnadciśnieniowymi o działaniu ośrodkowym (klonidyna, metylodopa, moksonidyna, rylmenidyna) ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia, bloku przedsionkowo-komorowego oraz nadciśnienia z odbicia. W przypadku antagonistów wapnia z grupy dihydropirydyny (felodypina, amlodypina) oraz leków przeciwarytmicznych klasy I i III, insuliny, glikozydów naparstnicy, NLPZ i innych wymagana jest ścisła kontrola kliniczna i monitorowanie EKG oraz parametrów hemodynamicznych, ze względu na ryzyko niedociśnienia, bradykardii, wydłużenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego i maskowania objawów hipoglikemii.
amiodaron, amlodypina, antagonista wapnia, antagonista wapnia z grupy dihydropirydyny, baklofen, barbiturat, beta-adrenolityk, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, chromanie przestankowe, diltiazem, dobutamina, doustny lek przeciwcukrzycowy, dyzopiramid, działanie hipotensyjne, felodypina, fenotiazyna, fenytoina, flekainid, floktafenina, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, izoprenalina, jaskra, jodowy środek kontrastujący, klonidyna, kortykosteroid, lek beta-sympatykomimetyczny, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwnadciśnieniowy działający ośrodkowo, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, meflochina, metylodopa, moksonidyna, nadciśnienie z odbicia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, orcyprenalina, pochodna ergotaminy, propafenon, przełom nadciśnieniowy, reakcja alergiczna, receptor alfa-adrenergiczny, ryfampicyna, rylmenidyna, sultopryd, tachykardia, takryna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, werapamil, zaburzenie krążenia obwodowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Tlen medyczny 99,5 %

Tlenoterapia może wchodzić w istotne interakcje z lekami o potencjalnej toksyczności płucnej, takimi jak bleomycyna, amiodaron, nitrofurantoina oraz w zatruciach parakwatem. Wdychanie wysokich stężeń tlenu u pacjentów leczonych tymi lekami może nasilać uszkodzenia płuc, dlatego zaleca się unikanie tlenoterapii w wysokich stężeniach, jeśli pacjent nie jest niedotleniony. Ponadto, tlen w obecności tlenku azotu (NO) ulega szybkiemu utlenianiu do toksycznych tlenków azotu (NO₂), które drażnią nabłonek oskrzelowy i barierę krew-powietrze, co wymaga monitorowania stężenia NO₂ podczas jednoczesnego stosowania NO i tlenu. Wysokie stężenia tlenu zwiększają także ryzyko pożaru w obecności źródeł zapłonu (np. palenie, iskry) oraz substancji łatwopalnych (oleje, smary, kremy), co może prowadzić do poważnych oparzeń termicznych.
amiodaron, barbiturat, bariera krew-powietrze, benzodiazepina, bleomycyna, ciśnienie parcjalne tlenu, cytostatyk, dwutlenek azotu, działanie niepożądane, gazometria, HBOT, hiperkapnia, hiperkapniczna niewydolność oddechowa, kwasica oddechowa, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwdrgawkowy, nabłonek oskrzelowy, niedotlenienie, nitrofurantoina, opioid, ośrodek oddechowy, parakwat, POChP, próg drgawkowy, przewlekła hipoksja, terapia hiperbaryczna, tlenek azotu, tlenoterapia, tlenoterapia hiperbaryczna, toksyczność płucna, toksyczność tlenowa, włóknienie płuc, zatrucie tlenem, zatrzymanie akcji oddechowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Envil gardło 1,5 mg + 1 mg + 17,42 mg

Produkt leczniczy Envil gardło zawiera 1,5 mg chlorku cetylopirydyniowego, 1,0 mg chlorowodorku lidokainy jednowodnej oraz 17,42 mg cynku glukonianu, co powoduje liczne interakcje farmakologiczne. Chlorek cetylopirydyniowy osłabia działanie kwasu acetylosalicylowego (aspiryny), co jest istotne u pacjentów stosujących ten lek w terapii przeciwbólowej, przeciwgorączkowej, przeciwzapalnej lub w profilaktyce sercowo-naczyniowej. Lidokaina wykazuje interakcje z lekami wpływającymi na metabolizm i powstawanie methemoglobiny, takimi jak sulfonamidy (zwiększenie methemoglobiny – wysoki poziom istotności), cymetydyna, β-adrenolityki, norepinefryna i anestetyki wziewne (hamowanie metabolizmu lidokainy i wzrost stężenia w surowicy – wysoki poziom istotności), a także barbiturany, ryfampicyna i fenytoina (przyspieszenie metabolizmu i zmniejszenie skuteczności – umiarkowany poziom istotności). Ponadto lidokaina nasila działanie leków zwiotczających mięśnie poprzecznie prążkowane (wysoki poziom istotności).
anestetyk wziewny, aspiryna, barbiturat, beta-adrenolityk, chlorek cetylopirydyniowy, chlorowodorek lidokainy, choroby sercowo-naczyniowe, cymetydyna, D-penicylamina, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diuretyk tiazydowy, działanie niepożądane sercowo-naczyniowe, enzym mikrosomalny wątroby, fenytoina, glukonian cynku, gospodarka mikroelementów, ibuprofen, indometacyna, jon cynku, jon miedzi, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek zwiotczający mięśnie, metabolizm lidokainy, methemoglobina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, norepinefryna, ryfampicyna, środek miejscowo znieczulający, sulfonamid, tetracyklina, wchłanianie substancji czynnych, związek wapnia
Leksykon leków
Interakcje leku – APAP przeziębienie MAX 1000 mg + 50 mg + 12,2 mg/sasz.

APAP przeziębienie MAX zawiera paracetamol (1000 mg), kofeinę (50 mg) oraz fenylefryny chlorowodorek (12,2 mg), które wykazują liczne interakcje farmakologiczne. Produkt nie powinien być stosowany jednocześnie z innymi preparatami zawierającymi paracetamol, kofeinę lub sympatykomimetyki ze względu na ryzyko przedawkowania i nasilenia działań niepożądanych, w tym hepatotoksyczności. Interakcje z inhibitorami MAO mogą wywołać stan pobudzenia i hipertermię, a z zydowudyną – nasilenie toksyczności szpiku kostnego, co wymaga monitorowania morfologii krwi. Paracetamol może nasilać działanie doustnych leków przeciwcukrzycowych i przeciwzakrzepowych (np. warfaryny), zwiększając ryzyko hipoglikemii i krwawień, co wymaga ścisłej kontroli klinicznej. Induktory enzymów mikrosomalnych (ryfampicyna, leki przeciwpadaczkowe, barbiturany) zwiększają ryzyko uszkodzenia wątroby, dlatego konieczne jest monitorowanie funkcji wątrobowych.
barbiturat, cholestyramina, cholinolityk, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, enzym mikrosomalny wątroby, fałszywy wynik, fenylefryny chlorowodorek, flukloksacylina, hepatotoksyczność, hipoglikemia, induktor enzymu mikrosomalnego, inhibitor MAO, INR, kofeina, kumaryna, kwasica metaboliczna, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, luka anionowa, martwica komórek wątrobowych, metoklopramid, morfologia krwi, niewydolność wątroby, okres półtrwania, paracetamol, probenecyd, ryfampicyna, stan pobudzenia, sympatykomimetyk, szpik kostny, uszkodzenie wątroby, warfaryna, zydowudyna