Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Interakcje między telmisartanem, hydrochlorotiazydem a innymi produktami leczniczymi mają istotne znaczenie kliniczne i wymagają szczególnej uwagi podczas terapii. Właściwe monitorowanie stanu pacjenta oraz parametrów laboratoryjnych jest niezbędne przy jednoczesnym stosowaniu leków wchodzących w interakcje z produktem Telmisartan HCT EGIS.¹

Interakcje związane z zaburzeniami elektrolitowymi

Lit – odnotowano przemijające zwiększenie stężenia litu w surowicy oraz nasilenie jego toksyczności podczas jednoczesnego stosowania z inhibitorami ACE. Podobne przypadki, choć rzadziej, zaobserwowano przy stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II, w tym skojarzenia telmisartan/hydrochlorotiazyd. Jednoczesne stosowanie litu z produktem Telmisartan HCT EGIS nie jest zalecane. Jeżeli takie połączenie jest konieczne, należy rygorystycznie monitorować stężenie litu w surowicy.²

Produkty lecznicze związane z utratą potasu i hipokaliemią (np. inne diuretyki kaliuretyczne, środki przeczyszczające, kortykosteroidy, ACTH, amfoterycyna, karbenoksolon, sól sodowa penicyliny G, kwas salicylowy i jego pochodne) mogą nasilić działanie hydrochlorotiazydu na stężenie potasu w surowicy. Podczas jednoczesnego stosowania tych substancji z Telmisartan HCT EGIS zaleca się systematyczne monitorowanie stężenia potasu w osoczu.³

Produkty lecznicze, które mogą powodować zwiększenie stężenia potasu lub hiperkaliemię (np. inhibitory ACE, diuretyki oszczędzające potas, suplementy potasu, sole zawierające potas, cyklosporyna lub inne produkty lecznicze, takie jak heparyna sodowa) – ich jednoczesne stosowanie z produktem Telmisartan HCT EGIS wymaga monitorowania stężenia potasu w osoczu. Doświadczenia z innymi lekami wpływającymi na układ renina-angiotensyna wskazują, że kombinacja powyższych produktów może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w surowicy i w związku z tym nie jest zalecana.⁴

Interakcje związane z elektrofizjologią serca

Podczas stosowania Telmisartan HCT EGIS jednocześnie z produktami leczniczymi, na których działanie wpływają zaburzenia stężenia potasu, należy okresowo monitorować stężenie potasu w surowicy oraz wykonywać badanie EKG. Dotyczy to szczególnie następujących leków:⁵

• Glikozydy naparstnicy – hipokaliemia lub hipomagnezemia indukowana tiazydami sprzyja powstawaniu arytmii
• Leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid) – mogą powodować „torsades de pointes” przy hipokaliemii
• Leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetilid, ibutilid) – również zwiększają ryzyko „torsades de pointes”
• Leki przeciwpsychotyczne (np. tiorydazyna, chlorpromazyna, lewomepromazyna, trifluperazyna, cyjamemazyna, sulpiryd, sultopryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperydol, droperydol)
• Inne leki mogące wywołać „torsades de pointes”: beprydyl, cyzapryd, difemanil, erytromycyna iv., halofantryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, winkamina iv.

W przypadku podawania digoksyny jednocześnie z telmisartanem zaobserwowano znaczący wzrost mediany maksymalnego stężenia digoksyny w osoczu (49%) oraz stężenia minimalnego (20%). Zaleca się monitorowanie stężenia digoksyny w celu utrzymania go w zakresie terapeutycznym podczas rozpoczynania, dostosowywania dawki i kończenia leczenia telmisartanem.⁶

Interakcje z lekami przeciwnadciśnieniowymi

Telmisartan może nasilać działanie hipotensyjne innych leków przeciwnadciśnieniowych. Szczególną uwagę należy zwrócić na fakt, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek).⁷

Interakcje z lekami przeciwcukrzycowymi

Podczas jednoczesnego stosowania doustnych leków przeciwcukrzycowych lub insuliny z produktem Telmisartan HCT EGIS może być konieczne dostosowanie dawki produktów hipoglikemizujących. Hydrochlorotiazyd może osłabiać działanie hipoglikemizujące leków przeciwcukrzycowych.⁸

Metformina wymaga szczególnej ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu z hydrochlorotiazydem, ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej w przypadku potencjalnej niewydolności nerek wywołanej przez diuretyk tiazydowy.⁹

Interakcje z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi

NLPZ (tj. kwas acetylosalicylowy w dawkach o działaniu przeciwzapalnym, inhibitory COX-2 i nieselektywne NLPZ) mogą osłabiać działanie diuretyczne, natriuretyczne i przeciwnadciśnieniowe diuretyków tiazydowych oraz antagonistów receptora angiotensyny II. U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek (np. odwodnionych lub osób w podeszłym wieku) jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II i leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do rozwoju ostrej niewydolności nerek, która zwykle jest odwracalna.¹⁰

Skojarzenie Telmisartan HCT EGIS z NLPZ powinno być stosowane z dużą ostrożnością, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Pacjenci powinni być odpowiednio nawodnieni oraz należy rozważyć monitorowanie czynności nerek po rozpoczęciu terapii skojarzonej, a następnie okresowo.¹¹

W jednym badaniu klinicznym wykazano, że jednoczesne podawanie telmisartanu i ramiprylu spowodowało 2,5-krotne zwiększenie AUC0-24 i Cmax ramiprylu i ramiprylatu, jednak znaczenie kliniczne tej obserwacji pozostaje nieznane.¹²

Interakcje związane z wpływem na efekty farmakologiczne

• Aminy presyjne (np. noradrenalina) – ich działanie może być osłabione przez hydrochlorotiazyd¹³
• Niedepolaryzujące środki zwiotczające mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna) – hydrochlorotiazyd może nasilać ich działanie¹⁴
• Produkty lecznicze stosowane w leczeniu dny moczanowej (np. probenecyd, sulfinpirazon i allopurynol) – hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie kwasu moczowego w surowicy, co może wymagać dostosowania dawki leków urykozurycznych. Może być konieczne zwiększenie dawki probenecydu lub sulfinpyrazonu. Jednoczesne stosowanie tiazydów z allopurynolem może zwiększać częstość występowania reakcji nadwrażliwości, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek¹⁵

Interakcje wpływające na homeostazę wapnia

Sole wapnia i witamina D – diuretyki tiazydowe mogą zwiększać stężenie wapnia w surowicy w wyniku zmniejszonego wydalania. W przypadku konieczności stosowania suplementów wapnia lub produktów powodujących gromadzenie wapnia (np. leczenie witaminą D), zaleca się monitorowanie stężenia wapnia w surowicy i odpowiednie dostosowanie dawkowania.¹⁶

Inne istotne interakcje

• Beta-adrenolityki i diazoksyd – tiazydy mogą nasilać działanie hiperglikemizujące tych leków¹⁷
• Środki antycholinergiczne (np. atropina, biperyden) – mogą zwiększać biodostępność diuretyków tiazydowych poprzez zmniejszenie perystaltyki jelit i opóźnienie opróżniania żołądka¹⁸
• Amantadyna – tiazydy zwiększają ryzyko wystąpienia działań niepożądanych wywoływanych przez amantadynę¹⁹
• Środki cytotoksyczne (np. cyklofosfamid, metotreksat) – tiazydy mogą zmniejszać ich wydalanie nerkowe i nasilać mielosupresyjne działanie²⁰
• Kolestyramina i kolestypol (żywice jonowymienne) – zmniejszają wchłanianie hydrochlorotiazydu²¹

Ze względu na farmakologiczne właściwości, następujące produkty lecznicze mogą nasilać działanie hipotensyjne wszystkich leków przeciwnadciśnieniowych, w tym telmisartanu: baklofen, amifostyna. Ponadto niedociśnienie ortostatyczne może być nasilone przez alkohol, barbiturany, opioidowe leki przeciwbólowe lub leki przeciwdepresyjne.²²

Interakcje leku z alkoholem

Jednoczesne spożywanie alkoholu z produktem Telmisartan HCT EGIS może prowadzić do nasilenia działania hipotensyjnego i zwiększenia ryzyka niedociśnienia ortostatycznego. Alkohol może nasilać efekt hipotensyjny, szczególnie przy szybkiej zmianie pozycji ciała z leżącej na stojącą. Pacjenci leczeni produktem Telmisartan HCT EGIS powinni być poinformowani o zwiększonym ryzyku zawrotów głowy i omdleń przy jednoczesnym spożywaniu alkoholu.²³

Spożywanie alkoholu podczas leczenia diuretykami tiazydowymi może również zwiększać ryzyko zaburzeń elektrolitowych, szczególnie hipokaliemii, co może prowadzić do zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza u pacjentów przyjmujących glikozydy naparstnicy lub leki przeciwarytmiczne.

Odwodnienie wywołane alkoholem może dodatkowo nasilać diuretyczne działanie hydrochlorotiazydu, co zwiększa ryzyko wystąpienia hipowolemii oraz związanych z nią powikłań.