Właściwości farmakokinetyczne
Telmisartan HCT EGIS 80 mg + 25 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Telmisartan HCT EGIS

Badania farmakokinetyczne wykazały, że jednoczesne podawanie telmisartanu i hydrochlorotiazydu nie wpływa istotnie na parametry farmakokinetyczne żadnej z tych substancji u zdrowych pacjentów. Analizując właściwości farmakokinetyczne leku Telmisartan HCT EGIS, należy uwzględnić indywidualne cechy obu składników aktywnych oraz ich wzajemne interakcje.¹

Wchłanianie substancji aktywnych

Telmisartan po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie w osoczu stosunkowo szybko, w czasie od 0,5 do 1,5 godziny po przyjęciu. Całkowita biodostępność tej substancji jest zależna od dawki i wynosi 42% dla dawki 40 mg oraz 58% dla dawki 160 mg. Obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym wpływa na biodostępność telmisartanu, zmniejszając pole pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) o około 6% przy dawce 40 mg i o około 19% przy dawce 160 mg. Warto jednak zauważyć, że po upływie trzech godzin od podania, stężenie telmisartanu w osoczu osiąga podobny poziom niezależnie od tego, czy lek był przyjęty na czczo, czy po posiłku. To niewielkie zmniejszenie pola pod krzywą (AUC) nie wpływa istotnie na skuteczność terapeutyczną leku. Podczas regularnego stosowania telmisartanu nie obserwuje się znaczącej kumulacji substancji w osoczu.²

W przypadku hydrochlorotiazydu, po doustnym podaniu preparatu złożonego telmisartan/hydrochlorotiazyd, maksymalne stężenie tej substancji w osoczu pojawia się nieco później, w przedziale czasowym od 1 do 3 godzin po przyjęciu. Bazując na analizie skumulowanego wydalania nerkowego hydrochlorotiazydu, ustalono, że jego całkowita biodostępność wynosi około 60%.³

Dystrybucja w organizmie

Telmisartan charakteryzuje się bardzo wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, przekraczającym 99,5%. Głównie wiąże się z albuminą oraz z kwaśną glikoproteiną alfa-1. Substancja ta wykazuje bardzo dużą pozorną objętość dystrybucji, która wynosi około 500 litrów, co sugeruje dodatkowe wiązanie z tkankami poza układem krążenia. ^{99,5%), głównie z albuminą i z kwaśną glikoproteiną alfa-1. Pozorna objętość dystrybucji telmisartanu wynosi około 500 litrów, wskazuje na dodatkowe łączenie się z tkankami.”>4}

Hydrochlorotiazyd wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza, na poziomie 68%. Jego pozorna objętość dystrybucji jest znacznie mniejsza niż telmisartanu i wynosi od 0,83 do 1,14 l/kg masy ciała.⁵

Metabolizm składników aktywnych

Telmisartan podlega metabolizmowi głównie poprzez proces sprzęgania, w wyniku którego powstaje nieaktywny farmakologicznie acyloglukuronid. Ten glukuronid związku macierzystego jest jedynym metabolitem zidentyfikowanym u ludzi. Badania z użyciem znakowanego izotopowo 14C telmisartanu wykazały, że po podaniu pojedynczej dawki, glukuronid stanowi około 11% mierzonej radioaktywności w osoczu. Warto podkreślić, że w procesie metabolizmu telmisartanu nie uczestniczą izoenzymy cytochromu P450.⁶

Hydrochlorotiazyd nie podlega biotransformacji w organizmie ludzkim i jest wydalany w postaci niezmienionej.⁷

Eliminacja z organizmu

Telmisartan po podaniu dożylnym lub doustnym jest eliminowany głównie z kałem drogą wydalania żółciowego. Ponad 97% podanej dawki znakowanej izotopem węgla 14C zostaje usunięte tą drogą, a jedynie minimalne ilości są wykrywane w moczu. Całkowity klirens osoczowy telmisartanu po podaniu doustnym jest wysoki i przekracza 1500 ml/min. Końcowy okres półtrwania w fazie eliminacji jest stosunkowo długi i wynosi ponad 20 godzin. ^{97%) została usunięta z kałem drogą wydalania żółciowego. Jedynie niewielkie ilości zostały wykryte w moczu. Całkowity klirens osoczowy telmisartanu po podaniu doustnym jest większy niż 1500 ml/min. Końcowy okres półtrwania w fazie eliminacji wynosił > 20 godzin.”>8}

Hydrochlorotiazyd jest eliminowany niemal całkowicie w postaci niezmienionej z moczem. Około 60% dawki doustnej zostaje wydalone w ciągu pierwszych 48 godzin od podania. Klirens nerkowy hydrochlorotiazydu wynosi około 250-300 ml/min. Końcowy okres półtrwania w fazie eliminacji jest krótszy niż w przypadku telmisartanu i wynosi od 10 do 15 godzin.⁹

Liniowość lub nieliniowość farmakokinetyki

Telmisartan wykazuje nieliniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 20 mg do 160 mg. Wraz ze zwiększeniem dawki obserwuje się nieproporcjonalny wzrost stężenia w osoczu (Cmax i AUC), większy niż wynikałoby to z proporcjonalnego zwiększenia dawki.¹⁰

W przeciwieństwie do telmisartanu, hydrochlorotiazyd charakteryzuje się farmakokinetyką liniową, co oznacza, że zwiększenie dawki prowadzi do proporcjonalnego wzrostu stężenia leku w osoczu.¹¹

Właściwości farmakokinetyczne w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Badania farmakokinetyczne wykazały, że właściwości farmakokinetyczne telmisartanu nie różnią się istotnie między populacją osób w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) a młodszymi pacjentami.¹²

Różnice związane z płcią

Badania wykazały, że stężenia telmisartanu w osoczu są z reguły 2-3 razy wyższe u kobiet niż u mężczyzn. Mimo to, w badaniach klinicznych nie zaobserwowano istotnie wzmożonej reakcji na lek ani zwiększonej częstości występowania niedociśnienia ortostatycznego u kobiet. W związku z tym nie ma konieczności modyfikacji dawkowania ze względu na płeć pacjenta.¹³

W przypadku hydrochlorotiazydu również zaobserwowano pewne różnice między płciami – u kobiet notowano tendencję do osiągania wyższych stężeń tej substancji w osoczu w porównaniu z mężczyznami. Jednakże różnica ta nie jest uznawana za istotną klinicznie i nie wymaga dostosowania dawkowania.¹⁴

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

W przypadku telmisartanu wydalanie nerkowe nie wpływa istotnie na jego klirens. Badania u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-60 ml/min, średnio około 50 ml/min) nie wykazały potrzeby modyfikacji dawkowania. Należy podkreślić, że telmisartanu nie można usunąć z krwi za pomocą hemodializy.¹⁵

W przeciwieństwie do telmisartanu, farmakokinetyka hydrochlorotiazydu jest silnie uzależniona od czynności nerek. U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek obserwuje się zmniejszoną szybkość eliminacji tej substancji. W badaniach przeprowadzonych u pacjentów ze średnim klirensem kreatyniny na poziomie 90 ml/min stwierdzono wydłużenie okresu półtrwania eliminacji hydrochlorotiazydu. U pacjentów z całkowitą niewydolnością nerek okres półtrwania eliminacji jest znacznie wydłużony i wynosi około 34 godziny.¹⁶

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Badania farmakokinetyczne u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wykazały znaczący wpływ funkcji wątroby na biodostępność telmisartanu. U tych pacjentów obserwowano zwiększenie całkowitej biodostępności tej substancji do poziomu prawie 100%. Warto jednak zaznaczyć, że mimo zwiększonej biodostępności, okres półtrwania eliminacji telmisartanu pozostawał niezmieniony u pacjentów z niewydolnością wątroby.¹⁷