zaburzenie lękowe i depresyjne
Zaburzenie lękowe i depresyjne mieszane (ang. mixed anxiety-depressive disorder, MADD) to jednostka chorobowa charakteryzująca się jednoczesnym występowaniem objawów lękowych i depresyjnych, przy czym żaden z tych zespołów objawów nie dominuje wyraźnie ani nie osiąga nasilenia wystarczającego do rozpoznania odrębnego zaburzenia lękowego lub depresyjnego.
W obrazie klinicznym dominują objawy takie jak: przewlekły niepokój, napięcie, drażliwość, problemy ze snem, męczliwość, trudności z koncentracją, obniżenie nastroju, anhedonia oraz somatyczne objawy lęku (kołatanie serca, pocenie się, drżenie). Współwystępowanie objawów lękowych i depresyjnych znacząco pogarsza funkcjonowanie pacjenta i rokowanie, a także zwiększa ryzyko samobójstwa.
Leczenie zaburzeń lękowo-depresyjnych obejmuje psychoterapię (głównie poznawczo-behawioralną) oraz farmakoterapię. W farmakoterapii pierwszego wyboru stosuje się najczęściej leki z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) lub inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), które wykazują skuteczność zarówno w leczeniu depresji, jak i zaburzeń lękowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Psychiatria – Objawy
Psychiatria zajmuje się diagnozą, leczeniem i zapobieganiem zaburzeniom psychicznym, które obejmują szeroki zakres objawów wpływających na funkcje poznawcze, emocje i zachowanie. Zaburzenia te, takie jak depresja, choroba afektywna dwubiegunowa, zaburzenia lękowe, psychozy czy zaburzenia neurorozwojowe, charakteryzują się klinicznie istotnym upośledzeniem funkcjonowania i cierpieniem pacjenta. Epidemiologicznie około 20% dorosłych doświadcza zaburzeń psychicznych, a połowa populacji rozwinie co najmniej jedno zaburzenie do 75. roku życia. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu stanu psychicznego oraz kryteriach ICD i DSM, a także na wykluczeniu przyczyn somatycznych i neurologicznych. Wczesne rozpoznanie i interwencja, w tym farmakoterapia (np. leki przeciwdepresyjne, przeciwpsychotyczne) oraz psychoterapia (np. CBT), są kluczowe dla poprawy rokowania i zapobiegania progresji choroby. Szczególną uwagę zwraca się na fazy rozwoju chorób psychicznych, od prodromalnej przez ostrą do fazy zdrowienia, co ma znaczenie dla planowania leczenia i monitorowania pacjenta.
atak paniki, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba psychiczna, epizod maniakalny, epizod psychotyczny, faza ostra, faza prodromalna, faza rezydualna, faza zdrowienia, funkcja poznawcza, halucynacja, kontrola impulsów, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lekarz podstawowej opieki zdrowotnej, limbiczne zapalenie mózgu, przezczaszkowa stymulacja magnetyczna, regulacja emocji, stabilność diagnostyczna, terapia elektrowstrząsowa, terapia poznawczo-behawioralna, zaburzenie lękowe, zaburzenie lękowe i depresyjne, zaburzenie neurodegeneracyjne, zaburzenie neurorozwojowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zaburzenie odżywiania, zaburzenie osobowości, zaburzenie paniczne, zaburzenie psychiczne, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie somatyczne, zaburzenie zdrowia psychicznego, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zdezorganizowana mowa, zespół klinicystów szpitalnych, zespół stresu pourazowego