bradykardia hipotermiczna

Bradykardia hipotermiczna to stan spowolnienia akcji serca występujący w następstwie obniżenia temperatury ciała poniżej 35°C. Jest to naturalna reakcja fizjologiczna organizmu na hipotermię, której celem jest zmniejszenie zapotrzebowania metabolicznego na tlen w warunkach, gdy jego dostarczanie jest utrudnione.

Mechanizm bradykardii hipotermicznej obejmuje bezpośredni wpływ niskiej temperatury na automatyzm węzła zatokowo-przedsionkowego oraz zwolnienie przewodzenia impulsów w układzie bodźcotwórczo-przewodzącym serca. W miarę pogłębiania się hipotermii dochodzi do progresywnego spadku częstości akcji serca – przyjmuje się, że z każdym 1°C spadku temperatury centralnej poniżej 35°C, częstość rytmu serca zmniejsza się o około 10-15% wartości wyjściowej.

Bradykardia hipotermiczna jest typowym objawem hipotermii umiarkowanej (30-34°C) i ciężkiej (poniżej 30°C). W głębokiej hipotermii (poniżej 28°C) może dojść do zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego i pojawienia się rytmów zastępczych. Charakterystyczną cechą bradykardii hipotermicznej jest jej oporność na leczenie atropiną, która jest nieskuteczna do czasu przywrócenia prawidłowej temperatury ciała.

W postępowaniu klinicznym najważniejsze jest ogrzanie pacjenta, które prowadzi do spontanicznego przyspieszenia rytmu serca. Stosowanie elektrycznej stymulacji serca w bradykardii hipotermicznej jest zazwyczaj nieskuteczne przy temperaturze ciała poniżej 30°C. Należy pamiętać, że w głębokiej hipotermii bradykardia może przejść w asystolię, dlatego monitorowanie pacjentów z hipotermią ma kluczowe znaczenie.